آیا واقعاً این «شما» هستید که تصمیم میگیرید؟مردی را تصور کنید که سالها با خود عهد کرده است دیگر ع…
انتشار: 2026/07/24 11:33 UTCدریافت: 2026/08/03 12:47 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/03 12:47 UTC
آیا واقعاً این «شما» هستید که تصمیم میگیرید؟مردی را تصور کنید که سالها با خود عهد کرده است دیگر عصبانی نشود. کتابهای روانشناسی خوانده، دورههای خودشناسی گذرانده و حتی به اطرافیانش گفته است که از این پس آرامتر خواهد بود. اما یک روز، در ترافیک، رانندهای بیاحتیاط راهش را سد میکند. تنها در چند ثانیه، تمام آن تصمیمها ناپدید میشوند. ضربان قلب بالا میرود، عضلات منقبض میشوند، آدرنالین ترشح میشود و پیش از آنکه فرصت فکر کردن پیدا کند، فریاد میزند.بعد از چند دقیقه، وقتی آرام میشود، فقط یک جمله میگوید:«نمیدانم چرا اینطور رفتار کردم؛ انگار خودم نبودم.»تقریباً همهی ما این جمله را در موقعیتی از زندگی تجربه کردهایم؛ نه فقط هنگام خشم، بلکه در عشق، ترس، حسادت، شهوت، اضطراب و حتی تصمیمهای مهم زندگی.پرسش اینجاست: اگر واقعاً «خودمان» تصمیم گرفتهایم، چرا بعداً از همان تصمیم شگفتزده یا حتی پشیمان میشویم؟بدن، شاهکار طبیعت است؛ اما هدف آن با هدف آگاهی یکسان نیست.از دیدگاه زیستشناسی، بدن تنها چند مأموریت اصلی دارد: زنده ماندن، حفظ امنیت، یافتن غذا، تولیدمثل و انتقال ژنها به نسل بعد. میلیونها سال تکامل، مغز و دستگاه هورمونی را برای همین وظایف شکل دادهاند.اما انسان فقط یک موجود زیستی نیست. او میتواند درباره حقیقت، معنا، هنر، عشق، اخلاق، مرگ و حتی سرنوشت جهان بیندیشد. این همان نقطهای است که گاهی میان بدن و آگاهی، نوعی کشمکش شکل میگیرد.بلوغ، نمونهای روشن از این دگرگونی است.کودکی را به خاطر بیاورید. در آن سالها، تفاوتهای جنسی معمولاً بخش مهمی از جهان ذهنی او نیست. بازی، کنجکاوی، کشف طبیعت و خیالپردازی، دغدغههای اصلی او هستند.اما با آغاز بلوغ، ناگهان جهان تغییر میکند.بدون آنکه کسی تصمیم گرفته باشد، دستگاه هورمونی فعال میشود. صدا تغییر میکند، احساسات شدت میگیرند، نگاه به دیگران دگرگون میشود و ذهن، بارها و بارها به موضوعاتی بازمیگردد که چند سال قبل اصلاً اهمیتی نداشتند.این تغییر، انتخاب آگاهانهی نوجوان نیست؛ بخشی از برنامهی زیستی بدن است.سالها بعد، هنگامی که شدت این فعالیتهای هورمونی کاهش پیدا میکند، بسیاری از انسانها با تعجب به گذشته نگاه میکنند و از خود میپرسند:«چگونه آن موضوع، تمام زندگی مرا اشغال کرده بود؟»در اینجا لازم است سوءتفاهمی را کنار بگذاریم.میل جنسی، احساس عشق یا کشش به دیگری، نه گناه است و نه نشانه ضعف. اینها بخش طبیعی زندگی انسان هستند و حذف آنها نه ممکن است و نه مطلوب.اما مسئله از جایی آغاز میشود که انسان تصور کند اگر این نیازها به طور کامل برآورده شوند، آرامش نهایی نیز به دست خواهد آمد.تجربه زندگی چیز دیگری میگوید.افرادی هستند که از نظر ظاهری، ثروت، شهرت، روابط عاطفی یا جذابیت، تقریباً هر آنچه آرزوی دیگران است در اختیار دارند؛ با این حال، همچنان احساس پوچی، اضطراب یا نارضایتی میکنند.اگر بدن پاسخ همه پرسشهای انسان بود، چنین اتفاقی نباید رخ میداد.روانشناسی نیز نکته جالبی را یادآور میشود.بسیاری از تصمیمهایی که ما آنها را کاملاً منطقی میدانیم، پیش از آنکه به سطح آگاهی برسند، تحت تأثیر هیجانها، حافظه، تجربههای گذشته و فرآیندهای زیستی شکل گرفتهاند.گاهی ذهن فقط وکیل مدافعی است که بعد از تصمیم بدن، برای آن دلیل میتراشد.به همین دلیل است که انسان ممکن است ساعتها برای کاری استدلال بیاورد، در حالی که ریشه تصمیم او جای دیگری بوده است.عرفای ایرانی، فیلسوفان یونان و بسیاری از سنتهای معنوی نیز قرنها پیش، با زبانی متفاوت به همین نکته اشاره کرده بودند.آنها نمیگفتند بدن دشمن انسان است؛ بلکه هشدار میدادند اگر انسان تنها در سطح غرایز زندگی کند، بخش بزرگی از ظرفیت وجودی خود را ناشناخته رها خواهد کرد.بدن، وسیله تجربه زندگی است؛ نه تمام هویت انسان.واقعیتی وجود دارد که معمولاً دوست نداریم درباره آن فکر کنیم.بدن، از همان لحظه تولد، در مسیر تغییر و فرسودگی قرار میگیرد. جوانی، قدرت و سلامت، همگی ارزشمندند، اما هیچکدام دائمی نیستند.اگر تمام هویت خود را بر چیزی بنا کنیم که ذاتاً گذراست، دیر یا زود با ترس از دست دادن آن نیز روبهرو خواهیم شد.اما اگر انسان بتواند لایهای عمیقتر از وجود خود را بشناسد؛ همان بخشی که در سکوت، آگاهی، معنا، خلاقیت، عشق و خرد ریشه دارد، رابطه او با بدن نیز تغییر خواهد کرد.در این حالت، بدن دیگر زندان نیست؛ ابزاری است برای تجربه جهان.شاید مهمترین پرسشی که هر انسان باید گاهی از خود بپرسد این باشد:آخرین تصمیم مهمی که گرفتم، حاصل آگاهی من بود یا واکنشی به ترس، خشم، لذت، عادت یا فرمانهای بدن؟پاسخ این پرسش، بیش از هر کتابی میتواند آغاز راه خودشناسی باشد.🧬 بیداری نزدیک است...📌 دیگر فضاهای آگاهی:مکتب یونگ | کارل گوستاو یونگ | سمبلها و اسطورهها | گروه مشاوره📲 اینستاگرام 🔗 @Mahdishafiei86 ®️
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — مهدی شفیعی
یکی از عمیقترین زخمهای انسان امروز، دشواری در پذیرفتن خویشتن است. بسیاری از ما از همان سالهای نخست زندگی، این پیام را دریافت کردهایم که برای دوستداشتنی بودن باید تغییر کنیم. گویی ارزش ما به آنچه انجام میدهیم وابسته است، نه به آنچه هستیم.کودک در آغاز زندگی خود را بیقیدوشرط دوستداشتنی میداند؛ اما وقتی محبت، تحسین یا پذیرش را مشروط به رفتار، موفقیت یا تأیید دیگران تجربه میکند، بهتدریج این باور در او شکل میگیرد که «خودِ واقعی من کافی نیست.» از همانجا تلاش برای جلب رضایت دیگران آغاز میشود و انسان کمکم از هویت اصیل خود فاصله میگیرد.این فاصله، ریشه بسیاری از احساسهای ناخوشایند مانند کمارزشی، اضطراب، کمالگرایی و ترس از طرد شدن است. وقتی سالها با این باور زندگی کنیم که باید کسی غیر از خودمان باشیم تا پذیرفته شویم، طبیعی است که ارتباطمان با خویشتن تضعیف شود.اما هر تحول عمیقی با آگاهی آغاز میشود. زمانی که انسان متوجه این الگوهای پنهان میشود، اولین گام را برای رهایی برداشته است. دیدن این حقیقت که بسیاری از قضاوتهای ما درباره خود، آموختههای گذشته هستند و نه واقعیت وجودمان، دریچهای به سوی آزادی میگشاید.پذیرش خود به معنای نادیده گرفتن ضعفها یا متوقف شدن در مسیر رشد نیست؛ بلکه یعنی انسان پیش از هر تغییری، ارزش ذاتی خود را به رسمیت بشناسد. از دل همین پذیرش است که رشد واقعی شکل میگیرد، نه از سرزنش و انکار.کسی که با خویشتن آشتی کرده باشد، عشق را نیز طبیعیتر به دیگران هدیه میدهد. زیرا رابطه ما با جهان، بازتاب رابطهای است که با خودمان داریم. هرچه درونمان سرشارتر از پذیرش، مهربانی و احترام باشد، همان کیفیت را در ارتباط با دیگران نیز جاری خواهیم کرد.🧬 بیداری نزدیک است...📌 دیگر فضاهای آگاهی:مکتب یونگ | کارل گوستاو یونگ | سمبلها و اسطورهها | گروه مشاوره📲 اینستاگرام 🔗 @Mahdishafiei86 ®️
افلاکیان بر آسمان زان بوی باده سرگرانماه مرا سجده کنان سرمست هر فرارهایانهار باده سو به سو در هر چمن پنجاه جوبر سنگ زن بشکن سبو بر رغم هر خشم آرهای#مولانا♾️♾️♾️♾️♾️♾️♾️@Mahdishafiei86 ®️✅ اینستاگرام➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
بخش بزرگی از ناآرامی انسان از این باور سرچشمه میگیرد که سرنوشت او در دست نیروهایی بیرون از خودش است؛ گویی خدا، جامعه، خانواده یا دیگران باید زندگی او را بسازند یا ویران کنند. اما از لحظهای که انسان متوجه میشود «همیشه امکان انتخاب نوع واکنش خود را دارد»، نقطهای از آرامش در درونش شکل میگیرد. در آن لحظه، مرکز قدرت از بیرون به درون منتقل میشود و انسان درمییابد که سرچشمه آفرینش تجربههایش، بیش از هر چیز در کیفیت آگاهی و پاسخهای خودش نهفته است.وقتی این جابهجایی رخ دهد، دیگر زندگی به انتظار پاداشی دوردست یا تأیید شدن در جهانی دیگر گره نمیخورد. انسان احساس میکند نیروی حیات همین اکنون در وجودش جاری است و ارزش زندگی را باید در همین لحظه کشف کرد، نه در وعدهای که همیشه به آینده موکول میشود.درک کارما نیز از همینجا معنا پیدا میکند. کارما یادآوری میکند که هیچ هویتی، هیچ باور، مذهب، ایدئولوژی یا نظام فکری، حقیقتی نهایی و تغییرناپذیر نیست. همه آنها میتوانند رشد کنند، اصلاح شوند و با آگاهی بیشتر دگرگون شوند. انسان موجودی ایستا نیست؛ ظرفیت تحول، بخشی از ماهیت اوست.شاید یکی از آسیبزنندهترین اندیشهها این باشد که زندگی حقیقی در جایی دیگر و زمانی دیگر آغاز میشود؛ انگار اکنون فقط اتاق انتظار است و خوشبختی واقعی متعلق به جهانی دور از دسترس. چنین نگاهی، ارزش لحظه حاضر را کمرنگ میکند و انسان را از مسئولیت زیستن آگاهانه در همین دنیا دور میسازد.پیام کارما این است که بهترین فرصت برای شکوفا شدن، همین زندگی است. هر انتخاب، هر واکنش و هر عمل میتواند گامی در مسیر آگاهتر، مهربانتر و کاملتر شدن باشد. بهشت، اگر معنایی داشته باشد، از کیفیت حضوری آغاز میشود که انسان در همین لحظه با خود، با دیگران و با زندگی برقرار میکند.🧬 بیداری نزدیک است...📌 دیگر فضاهای آگاهی:مکتب یونگ | کارل گوستاو یونگ | سمبلها و اسطورهها | گروه مشاوره📲 اینستاگرام 🔗 @Mahdishafiei86 ®️
سخن بهانه است آدمی را با آدمی آن جزوِ مناسب جذب می کند نه سخن...#فیه_مافیه #مولانا♾️♾️♾️♾️♾️♾️♾️@Mahdishafiei86 ®️✅ اینستاگرام➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
ای زهو قانع شده با نام هواز هواها کی رهی بی جام هواسم خواندی رو مسمی را بجومه به بالا دان نه اندر آب جوگرزنام وحرف خواهی بگذریپاک کن خود را زخود هان یک سری#مولانا♾️♾️♾️♾️♾️♾️♾️@Mahdishafiei86 ®️✅ اینستاگرام➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
اگر مسیر معنوی را سفری بدانیم، مقصد آن چیزی جز بلوغ و کمال انسان نیست. جوینده حقیقت تنها به دنبال دانستن یا تجربههای معنوی نیست؛ او میخواهد هر روز به نسخه کاملتر و آگاهتری از خود تبدیل شود. کمال، رسیدن به جایگاهی است که اندیشه، احساس و عمل انسان در هماهنگی با حقیقت قرار گیرد.در سنتهای معنوی، از انسانی سخن گفته میشود که از اسارت آشفتگیهای درونی عبور کرده است؛ انسانی که حضورش یکپارچه است. جسم او در یک مکان است و ذهن و دلش نیز همانجا حضور دارند. او در گذشته گم نمیشود و آینده نیز آرامش او را نمیرباید.یکی از بزرگترین چالشهای انسان، پراکندگی ذهن است. ذهن بهطور طبیعی از خاطرهای به خاطره دیگر، از نگرانی به آرزو و از یک تصویر به تصویری دیگر میپرد. گاهی در ظاهر مشغول انجام کاری هستیم، اما در درون، صدها گفتوگو و سناریو همزمان جریان دارد. همین آشفتگی باعث میشود لحظه اکنون را آنگونه که هست تجربه نکنیم.اگر تنها چند لحظه تلاش کنیم تمام توجه خود را روی یک موضوع یا حتی بر یک دم و بازدم نگه داریم، متوجه خواهیم شد که ذهن با چه سرعتی از اینجا به آنجا میرود. این ناپایداری، بخشی از طبیعت ذهن است؛ اما سرنوشت انسان نیست.انسانی که به بلوغ درونی نزدیک میشود، ذهنش را با زور خاموش نمیکند، بلکه آن را میشناسد، مشاهده میکند و آرامآرام هدایتش میکند. او نیز مانند دیگران رنج کشیده، شکست خورده، اشک ریخته و از آزمونهای دشوار زندگی عبور کرده است. اما همین تجربهها، به جای آنکه او را تلختر کنند، آگاهتر و عمیقتر ساختهاند.کمال، به معنای بیخطا بودن نیست؛ بلکه یعنی رسیدن به نقطهای که انسان دیگر اسیر آشفتگیهای درونی خود نباشد. وقتی ذهن آرام میشود، حضور عمیقتر میشود و انسان میتواند زندگی را با شفافیت، تعادل و آگاهی بیشتری تجربه کند. شاید همین حضور آگاهانه، یکی از روشنترین نشانههای نزدیک شدن به کمال باشد.🧬 بیداری نزدیک است...📌 دیگر فضاهای آگاهی:مکتب یونگ | کارل گوستاو یونگ | سمبلها و اسطورهها | گروه مشاوره📲 اینستاگرام 🔗 @Mahdishafiei86 ®️