چند لحظه بعد صفحه عوض میشه. مجری سلام میکنه و سؤال میکنه. از جنگ، از اعدام، از لجستیک، از اهداف،…
انتشار: 2026/07/28 23:25 UTCدریافت: 2026/08/13 06:15 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/13 06:15 UTC
چند لحظه بعد صفحه عوض میشه. مجری سلام میکنه و سؤال میکنه. از جنگ، از اعدام، از لجستیک، از اهداف، از فقر، از غیرت. جواب میدم. آهسته. سعی میکنم شمردهشمرده حرف بزنم. هم میدونم چی بگم و هم نمیدونم. نمیدونم چون دلیل این همه اتفاق رقتانگیز برام روشن نیست. دلیل جنگ. دلیل فقر. دلیل غیرتهای بهستوهآمده. دلیل اهداف جنونآمیز. و هم میدونم چون همیشه میخونمشون. اغلب روی تخت دراز کشیدهام و همینها رو میخونم. بدون هیچ حسی. بدون هیچ باوری. فقط میخونمشون و میگذرم. از توازن قوا حرف میزنم. از هزینههای سیاسی. از فشار افکار عمومی و اهداف نظامی. کلمهها رو یکییکی کنار هم میذارم. جاهایی مکث میکنم. جاهایی سرم رو کمی پایین میارم که انگار دارم دقیق فکر میکنم. اما بیشتر جملهها رو قبلاً گفتهام. شاید توی برنامهای دیگه. شاید برای کسی دیگه. شاید هم فقط توی سرم. مجری سؤال بعدی رو میپرسه. بخشی از حرفهاش رو نفهمیدم. شنیدهام، اما نفهمیدهام. هرچه توی سرم جستوجو میکنم پیداشون نمیکنم. انگار آمدهاند و جایی برای نگه داشتنشون نبوده. چند لحظه چرخیدهاند و گم شدهاند و دیگه نمیتونم پیداشون کنم. به کلمات آخر سؤال دقت میکنم. فقط میتونم حدس بزنم سؤالش دربارهی چیه. شروع میکنم به جواب دادن. همیشه جوابهای آمادهای برای سؤالهای آماده هست. جوابهایی که نه جنگ رو تمام میکنند و نه فقر رو. نه استراتژیای رو عوض میکنند و نه از رقتانگیزی این دنیا کم میکنند. وسط حرف خودم رو گم میکنم. اصلا چرا اینجا نشستهام؟ چرا فکر کردهام که باید حرف بزنم؟ شاید چون لذت داره. اینکه بنشینی و حرفی رو بزنی و وانمود کنی که میفهمی. وانمود کنی که سر در میاری. طوری مسائل را کنار هم بذاری که انگار هدفی هست. انگار این دنیا و آدمیزاد دوپایش اصلا میفهمند. حساب و کتابی در کارشون و خلقتشون هست. مجری میگه: صدای من رو دارید؟ میگم: بله، بله. ببخشید. ارتباط برای یک لحظه قطع شد. ارتباط قطع نشده بود. فقط دیگه نمیفهمیدم چی باید بگم. چی میتونم بگم. برنامه تمام میشه. هنوز روی صندلی نشستهام. روبهروی لپتاپ. با کادری که خودم و دیوار و ۵ نقاشی بدون قاب توش پیداست. هیچ حسی ندارم. انگار قبل از این لحظه هیچچیزی نبوده و بعد از این هم قرار نیست هیچ اتفاقی بیفته. فقط نشستهام و زل زدهام به قاب توی لپتاپ. زل زدهام به کسی که توی این قاب نشسته و باید باور کنم خود من هست.گوشی رو از روی میز برمیدارم. نگاهی به اخبار میکنم. عکس ساختمونی میبینم که نصفش خراب شده. پایینتر صحبتهای چندین رئیس دولت که همگی پیروز جنگ بودند. بعد عدد کشته شدهها بود. عدد از صبح بیشتر شده. نمیدونم عدد قبلی چند بود. فقط میدونم کمتر بود. بلند میشم. زانوی راستم تیر میکشه. دستم رو به لبهی میز میگیرم و صبر میکنم تا دردش کمتر بشه.میرم آشپزخونه. در یخچال رو باز میکنم. ظرف غذای دیشب اونجاست. یک تکه نون توی کیسه مونده. ظرف غذا رو بیرون میارم. باید گرماش کنم. اما منصرف میشم. چند قاشق میخورم و میزارمش روی سینک و برمیگردم اتاق.گوشی روی میز میلرزه. کسی نوشته: کجایی حاجی؟ بیخبریم ازت.چند لحظه به پیام خیره میمونم. مینویسم: هستم. پاکش میکنم. مینویسم: درگیرم. اون رو هم پاک میکنم. چیزی نمینویسم.گوشی رو روی میز میذارم. بعد دوباره برش میدارم و روی لبهی تخت میشینم. اونقدر لبهی این تخت نشستهام که حالت تشک عوض شده. فرو رفته و دیگه برنگشته به حالت عادی. دراز میکشم. به نقاشیهای پشت لپتاپ نگاه میکنم. بدون عینک واضح نیستند. فقط چند لکهی روشن و تیرهاند روی دیوار.یادم میاد پنجتاشون رو از شنبهبازار خریدم. آخر وقت بود و فروشندهها داشتند بساطشون رو جمع میکردند. زنی میانسال این نقاشیها رو روی زمین چیده بود. چند لحظه ایستادم و نگاهشون کردم. گفت کار دستند. پرسیدم چند؟ گفت پنجتاش ۲۰ یورو. تشکر کردم و راه افتادم. چند قدم نرفته بودم که صدام کرد و پرسید پنجتاش رو چند میخوام. گفتم چند میدی؟ گفت یک یورو. دوباره پرسیدم. گفت یک یورو. یادم افتاد چند نفر گفته بودند دیوار پشت سرم توی برنامهها خالیه. برگشتم و نقاشیها رو برداشتم. چند هفته کنار میز موندند. بعد یک روز، چند دقیقه قبل از برنامه، با چسب نواری چسبوندمشون به دیوار. نه فاصلههاشون رو اندازه گرفتم و نه زیاد نگاه کردم ببینم کدوم باید کجا باشه. فقط طوری چسبوندم که توی تصویر پخش باشند و دیوار خالی دیده نشه.عینکم کنارم روی تخته. برش میدارم. لکهای که قبل از برنامه روی شیشهاش بود هنوز همونجاست. با گوشهی لباسم پاکش میکنم، اما فقط بیشتر پخش میشه. دوباره میذارمش کنار و گوشی رو برمیدارم.
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — مهدی نخلاحمدی_ Mahdi Nakhl Ahmadi
کشتهشدن خامنهای در حملات فوریه ۲۰۲۶، جمهوری اسلامی را به تغییر راهبرد واداشت. جانشینان او به این جمعبندی رسیدهاند که احتیاط خامنهای نهتنها جلوی جنگ را نگرفت، بلکه اسرائیل و آمریکا را برای حملات بیشتر جسور کرد. راهبرد تازه این است: «بهترین دفاع، حمله است.»دلایل این تغییر:حملات محدود ایران در سال ۲۰۲۴ نتوانست هزینه سنگینی به اسرائیل تحمیل کند.اسرائیل پدافند و ظرفیت موشکی ایران را تضعیف کرد.حزبالله ضربه خورد و با سقوط اسد، مسیر تدارکاتی ایران در سوریه از بین رفت.جنگ ژوئن ۲۰۲۵ و ورود مستقیم آمریکا نشان داد خویشتنداری مانع گسترش جنگ نمیشود.ازسرگیری حملات و کشتهشدن خامنهای در فوریه ۲۰۲۶، شکست کامل سیاست قبلی تلقی شد.پس از خامنهای، رهبری جمعی متشکل از سران قوا و نمایندگان سپاه و ارتش شکل گرفته است. این مجموعه اسرائیل را متهم میکند که علاوه بر تغییر حکومت، قصد دارد از شکافهای قومی و اعتراضات برای ایجاد جنگ داخلی و تجزیه ایران استفاده کند.راهبرد جدید چند بخش دارد:- حمله به زیرساختهای انرژی کشورهای خلیج فارس برای افزایش هزینه حمایت آنها از آمریکا و اسرائیل-محدودکردن کشتیرانی در هرمز و گسترش فشار به بابالمندب با کمک حوثیها- حفظ قیمت بالای نفت برای تضعیف ترامپ در انتخابات میاندورهای آمریکا- پاسخ مستقیم به حملات اسرائیل علیه حزبالله، نه فقط حملات به خاک ایران- اجرای حملات پیشدستانه، مانند حمله به نیروهای آمریکایی در اردن- سرکوب شدیدتر اعتراضات داخلی با این ادعا که اعتراض، نفوذ اطلاعاتی و حمله خارجی بخشهای یک طرح واحدندبازسازی بسیج، شبکههای اطلاعاتی و ساختارهای امنیتی داخلیجمهوری اسلامی دیگر نمیخواهد فقط پس از حمله واکنش نشان دهد. میخواهد زمان، مکان و شدت درگیری را خودش تعیین کند و هزینه جنگ را به کل منطقه و اقتصاد جهانی منتقل سازد.این سیاست لزوماً نشانه قدرت نیست. ایران همچنان ضعف نظامی، اقتصاد شکننده و شبکه منطقهای آسیبدیده دارد. راهبرد تهاجمی ممکن است بهجای بازگرداندن بازدارندگی، آمریکا، اسرائیل و کشورهای عربی را بیشتر علیه تهران متحد کند و جنگی گستردهتر به راه بیندازد.@mahdinakhlahmadi
مثلث دفاعی تازهحضور همزمان رهبران ترکیه و پاکستان در عربستان را نباید صرفاً یک دیدار دیپلماتیک دید. احتمال امضای توافق دفاعی میان سه کشور نشان میدهد آنکارا و اسلامآباد، حفظ ثبات عربستان را بخشی از ملاحظات امنیتی خود میدانند.هر دو کشور برای حل تنش ایران و آمریکا بر مذاکره تأکید دارند؛ بااینحال، نمیخواهند دامنه این درگیری به عربستان کشیده شود. ترکیه با توان نظامی و عضویت در ناتو و پاکستان با ارتش قدرتمند و سلاح هستهای، پشتوانه مهمی برای ریاض به حساب میآیند.جزئیات پیمان هنوز روشن نیست، اما پیام سیاسی آن را میتوان دید: اگر امنیت عربستان با تهدید جدی روبهرو شود، تهران و دیگر بازیگران منطقه باید احتمال حمایت عملی آنکارا و اسلامآباد از ریاض را در محاسبات خود لحاظ کنند.@mahdinakhlahmadi
نخلاحمدی: کردها و بلوچهای سنی در ایران با تبعیض مضاعف قومی و مذهبی مواجهاند
مهدی نخلاحمدی، روزنامهنگار و فعال سیاسی، به ایراناینترنشنال گفت بیانیه تازه سازمان ملل درباره افزایش سرکوبها تنها درباره افزایش اعدامها نیست، بلکه از روندی سازمانیافته شامل بازداشتهای خودسرانه، ناپدیدسازی اجباری، شکنجه، اعترافات اجباری و صدور احکام سنگین هشدار میدهد.@iranintltv
✅قسمت دوم گزیده صحبت های پشت پرده محمد باقر خرازی برادر همسر مسعود خامنه ای: دفتر آقا (علی خامنه ای )خیلی فاسد بوداصغر حجازی سید مجتبی را به مدت سه سال از بیت پدرش طرد کرده بود! پزشکیان یک فرد الدنگی است کههیچ فهمی نداره و توسط مرندی خبیث و ملعون که پزشک اقا بود واسطه تایید صلاحیت شدخدا شورای نگهبان را لعنت کند که اینچنین فرد آشغالی را تایید صلاحیت کرداصلاح طلبان جریان فاسد هستن. قالیباف از اسلام هیچ فهمی نداره و یه مشت آشغال دورش را گرفتند@mahdinakhlahmadi
تله نعمت؛ وقتی قدرت به وابستگی تبدیل میشود💠 یکی از پیچیدهترین آفتهای قدرت، پدیدهای است که به آن تله نعمت یا Privilege Trap گفته میشود؛ به وضعیتی که در آن، صاحب منصب بهتدریج چنان با مزایا، امکانات، نفوذ، احترام ظاهری و شبکه ارتباطات ناشی از جایگاه خود عادت میکند که دل کندن از آن بسیار سخت مینماید. در این وضعیت، مسئولیت دیگر یک امانت نیست، بلکه به دارایی شخصی تبدیل میشود. فرد نه برای انجام خدمت، بلکه برای حفظ موقعیت میکوشد؛ زیرا از دست دادن مقام را مساوی از دست دادن هویت، اعتبار و امتیازات خود میپندارد.💠 تله نعمت، قدرت را به اعتیاد تبدیل میکند. هرچه مدت حضور در جایگاه بیشتر باشد، وابستگی روانی نیز عمیقتر میشود. از همین رو، برخی افراد چنان به کرسی ریاست یا مدیریت میچسبند که کنارهگیری، جابجایی یا حتی بازنشستگی را نه یک روند طبیعی، بلکه نوعی محرومیت و شکست تلقی میکنند. گاهی حتی تصور روزی که دیگر در رأس قدرت نباشند، برایشان آزاردهنده است.💠 پیامد این تله، فراتر از یک مسئله فردی است. هنگامی که حفظ قدرت به هدف اصلی تبدیل شود، تصمیمها نیز بهجای آنکه در راستای منافع عمومی باشند، در جهت رضایت بالا دستی ها و حفظ جایگاه اتخاذ میشوند. در چنین شرایطی، شایسته سالاری تضعیف، گردش نخبگان متوقف و نوآوری قربانی حفظ وضع موجود میشود.💠 تاریخ نشان داده است که ماندگاری یک مدیر یا سیاستمدار، نه به طول مدت حضور او در قدرت، بلکه به توانایی او در ترک به موقع قدرت وابسته است. کسی که بتواند در اوجِ قدرت، مسئولیت را به دیگری بسپارد، ثابت میکند که به رسالت خود وفادار بوده است، نه به مزایای مقام.@mahdinakhlahmadi