این‌ها خیلی به روح تعالیم اسلام نزدیکه؛ چون دینِ ما فقط نمیگه خدا رو عبادت کن، بلکه مدام از رحمت، گ…

این‌ها خیلی به روح تعالیم اسلام نزدیکه؛ چون دینِ ما فقط نمیگه خدا رو عبادت کن، بلکه مدام از رحمت، گذشت، احسان، حفظ آبرو و کمک به مردم حرف می‌زنه.حتی خدا جان در قرآن می‌فرماید:«إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ»خداوند به عدالت و نیکوکاری فرمان می‌دهد.(نحل، ۹۰)و به نظرم «احسان» فقط پول دادن و کمک مادی نیست؛ گاهی احسان یعنی دلِ کسی رو سبک‌تر کنی.یعنی آدمی وقتی از پیشت میره، احساس نکنه تحقیر شده؛ احساس کنه هنوز ارزشمنده.اما یک مرزِ مهم هم هست...من نمی‌خوام بگم ما باید ناجیِ همه باشیم یا جای خدا رو برای آدم‌ها بگیریم.نه.پناهِ واقعی فقط خداست.ما اگر آدمِ خوبی باشیم، نهایتاً می‌شیم یکی از وسیله‌هایی که خدا برای رسوندنِ رحمتش به بنده‌هاش استفاده می‌کنه.چه زیباست اگر خدا ما رو این‌طور به کار بگیره؛یک روز برای دلِ یک آدمِ شکسته،یک روز برای امید دادن به یک آدمِ ناامید،یک روز برای شنیدن حرف‌های کسی که هیچ‌کس حرفش رو نشنیده...و شاید اصلاً فلسفه‌ی خیلی از آدم‌هایی که سر راه ما قرار می‌گیرن همین باشه.اینکه خدا به وسیله‌ی ما، یک دل رو آروم کنه.