درسته که خدا خودش از نیازهای ما آگاهه اما در روایات، دعا فقط برای خبر دادن به خدا از خواسته‌هامون ن…

درسته که خدا خودش از نیازهای ما آگاهه اما در روایات، دعا فقط برای خبر دادن به خدا از خواسته‌هامون نیست، برای ارتباط و بندگیِ ماست. آقا امیرالمومنین امام علی علیه‌السلام می‌فرمایند: «دعا کلید رحمت و چراغی در تاریکی‌هاست.»از طرفی، ما همیشه نمی‌دونیم چیزی که می‌خوایم واقعاً به صلاحمونه یا نه. امام علی جان می‌فرمایند: «چه بسیار چیزی که انسان می‌خواهد و خیرش در آن نیست.»پس دعا کردن یعنی خواسته‌مون رو به خدا بگیم، اما تهش دل‌مون رو به انتخاب خودش بسپاریم؛ مثلاً بگیم: خدایا اگر این آدم، این شغل، این موقعیت یا هر چیزی که می‌خوام خیر منه، راهش رو باز کن و اگر نیست، دلم رو ازش جدا کن و بهترش رو نصیبم کن.حتی در روایات داریم که گاهی انسان دعا می‌کنه و اجابتش به تأخیر می‌افته چون خدا چیزی رو واسش ذخیره می‌کنه یا بلایی رو ازش دور می‌کنه.به نظرم اون حالتی که میگین زمین و زمان رو به هم بدوزم تا بهش برسم شاید دقیقاً جاییه که باید تبدیلش کنیم به تلاش + دعا + توکل. نه بی‌خیالی، نه اصرارِ فرسایشی.آدم تلاش خودش رو می‌کنه، دعا هم می‌کنه، ولی آخرش میگه: خدایا من اینو می‌خوام، ولی بیشتر از خواسته‌م، به انتخاب تو اعتماد دارم.