می‌دونین به نظرم با این غبطه‌های محال نباید بجنگیم. بعضی حسرت‌ها اصلاً قرار نیست با زورِ منطق از دل…

می‌دونین به نظرم با این غبطه‌های محال نباید بجنگیم. بعضی حسرت‌ها اصلاً قرار نیست با زورِ منطق از دل بیرون برن؛ باید ببریمشون پیشِ خدا. یه جایی آدم می‌بینه بعضیا به چیزهایی رسیدن که خودش سال‌هاست آرزوش رو داره؛ یه حالِ خوب، یه نزدیکی، یه زیارت، یه مقام، یه سبک زندگی، یه جور بندگی و... و تهِ دلش می‌گه: «چرا من نه؟ پس من چی؟» به نظرم حتی همین سؤال رو هم ببریم پیشِ خودش. خدا از دلِ ما خبر داره. خودش توی قرآن می‌فرماید: «وَاسْأَلُوا اللَّهَ مِن فَضْلِهِ»؛ از فضلِ خدا بخواهید. یعنی قرار نیست غبطه‌مون رو خفه کنیم؛ قرار اینه که غبطه‌مون رو تبدیل به دعا، حرکت و رسیدن کنیم.تازه یه چیز مهم‌تر... شاید همین غبطه، خودش بخشی از تربیتِ نفس باشه.شاید بعضی غبطه‌ها قرار نباشه محقق بشن؛ اما می‌تونن آدم رو متعالی کنن. می‌تونن کاری کنن آدم بفهمه واقعاً دلش چی می‌خواد، چه جور آدمی می‌خواد بشه و برای چی باید خودش رو تربیت کنه. فقط حواسمون باشه غبطه تبدیل به مقایسه نشه؛ چون خدا برای هرکسی یه راهی گذاشته. خدا توی قرآن می‌فرماید «لِکَیْلَا تَأْسَوْا عَلَىٰ مَا فَاتَکُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاکُمْ»؛ تا بر آنچه از دستتان رفته، بیش از حد اندوهگین نشوید. نه اینکه دلتنگ نشیم، نه اینکه آرزو نکنیم؛ یعنی نذاریم نرسیدن، تمام رابطه‌مون با خدا رو تعریف کنه.شاید قشنگ‌ترین دعا برای این غبطه‌ها این باشه: خدایا، اگر چیزی که دلم می‌خواد خیرِ منه، به فضلِ خودت نصیبم کن؛ و اگر هنوز وقتش نرسیده، دلم رو در مسیرش تربیت کن؛ و اگر هم قرار نیست سهمِ من باشه، کمکم کن نبودنش منو از تو دور نکنه.این‌طوری آدم غبطه‌ش رو گذاشته توی دستِ خدا... و چه بسا همین غربتِ دل، کم‌کم بشه یکی از راه‌های رسیدن به خودش.