و شاید عصارهی همهی این حرفها این باشه کهکربلا از کربلا شروع نشد.آدمها خیلی پیشتر از عاشورا، در…
انتشار: 2026/08/02 18:03 UTCدریافت: 2026/08/04 20:27 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/04 20:27 UTC
و شاید عصارهی همهی این حرفها این باشه کهکربلا از کربلا شروع نشد.آدمها خیلی پیشتر از عاشورا، در خلوتشون انتخاب کرده بودن که چه کسی بر اونها حکومت کنه؛ خدا یا نفس.و ما هم قرار نیست منتظر یک حادثه بزرگ بمونیم تا بفهمیم در لحظهی امتحان چهکارهایم.هر بار که در خلوت، بین خواستهی نفس و رضای خدا یکی رو انتخاب میکنیم، داریم برای روزهای بزرگ زندگیمون تمرین میکنیم.خدا در قرآن میفرماید:«وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا»کسانی که در راه ما مجاهدت کنند، حتماً راههای خود را به آنان نشان میدهیم. (عنکبوت، ۶۹)پس لازم نیست یکشبه «آدم دیگری» بشیمهر روز فقط یک قدم؛یک خواهش نفس کمتر،یک مراقبت بیشتر،یک توبه واقعی،یک کار پنهانی برای خدا،و یک انتخاب کوچک شبیه انتخابِ بندگان خدا.همین قدمهای کوچیک هستن که اگه روزی امتحان بزرگی رسید، آدم رو تنها نمیگذارن.