تنگه کریان جزیره قشمچشمهدر پناهِ بته ای ، روی کمرگاهی دورچشمه ای بود ، نهان زمزمه گرچشمه ای بود سرا…

تنگه کریان جزیره قشمچشمهدر پناهِ بته ای ، روی کمرگاهی دورچشمه ای بود ، نهان زمزمه گرچشمه ای بود سراینده ی دل شادی هاچشمه ای روشن و روشنگرِ تاریکی ها روی هر دامنه و درّه دویدرخ آشفته علف ها را شستبوسه زد زلفِ گل وحشی رادل خاموشِ چمن را کاوید هیچ کس چشمه ی جوشنده به چیزی نگرفتصورت هیچ کسی در دلِ او سایه نزدبر لبانش چه سخن ها ، که کس آن را نشنیدبر جبینش چه شکن ها که کس آن را نزدود گر چه پیوندِ نهان با دلِ کوهستان داشتآرزو داشت ببیند رخ دریاها راآرزو داشت بریزد به دل اقیانوستا نیابد خود رادر نوردد همه صحراها را" آه اگر دشت عطش کرده  لبانم نَمَکدیا اگر سینه ی آن کوه نکوبد بالمیا اگر تندی این راه توانم نبُرَد ماسه ی ساحلِ امید به تن خواهم شستروی دریای پر از موجِ گران خواهم دید " گر چه کس نغمه ی این چشمه نه بشنوده هنوزباز در روی کمرگاه و فرازِ درّهچشمه ای هست که او زمزمه دارد بر لبچشمه ای هست که می جوشد بازچشمه ای هست به راه  زنده یاد #سیاوش_کسرایی                                          ۱۳۳۰٫۰۸٫۲۷@etehadesarasariروزتان خوش