«زن باید بلد باشه مردش رو نگه داره.»این جمله از اون جمله‌هاییه که خیلی عادی شنیده می‌شه، ولی پشتش ی…

«زن باید بلد باشه مردش رو نگه داره.»این جمله از اون جمله‌هاییه که خیلی عادی شنیده می‌شه، ولی پشتش یه نگاه خیلی عجیبه.انگار مرد یک موجودیه که ممکنه هر لحظه از دست بره و زن باید بلد باشه چطور با غذا، ظاهر، رابطه جنسی، محبت، سکوت و هزار جور فداکاری نگهش داره.اگر مرد وفادار بمونه:«زنش خوب بلد بوده باهاش رفتار کنه.»اگر خیانت کنه:«حتما زنش یه چیزی کم گذاشته.»اگر سرد بشه:«زنش باید بیشتر بهش توجه می‌کرد.»اگر بره:«نتونست مردشو نگه داره.»ببخشید ولی مرد بالغ، حیوون خونگی نیست که نیاز به نگهداری داشته باشه.وفاداری تصمیمه.تعهد تصمیمه.احترام گذاشتن تصمیمه.اگر یک مرد خیانت می‌کنه، این انتخاب خودشه نه نتیجه‌ی کم بودن آرایش زن، غذای بدش، شاغل بودنش، مستقل بودنش یا حتی کم شدن توجهش.هیچ زنی قرار نیست تمام عمرش در حالت «مراقبت از مرد» زندگی کنه تا مبادا یک روز مرد تصمیم بگیره خیانت کنه یا بره.رابطه قرار نیست پروژه‌ی «چطور یک مرد رو نگه داریم» باشه.دو آدم بالغ وارد رابطه می‌شن، هر دو انتخاب می‌کنن که بمونن، هر دو برای رابطه تلاش می‌کنن و هر دو مسئول رفتار خودشونن.پس بیایم یک بار این سوال رو هم از مردها بپرسیم:تو بلدی چطور زنت رو نگه داری؟یا فقط از زن انتظار داریم اونقدر خودش رو تغییر بده و فدا کنه که مرد هیچ‌وقت بهانه‌ای برای رفتن پیدا نکنه؟چون اگر موندن یک مرد وابسته به اینه که زن چقدر خوب خودش رو مطابق میل اون تنظیم کنه، اسمش «رابطه‌ی سالم» نیست؛ اسمش تلاش یک نفر برای مدیریت کردن انتخاب‌های نفر دیگه‌ست ..