یه روز یه نفر یه روز یه نفر شوخی شوخی نخستین شهردار زن آمریکا شدنخستین زنی که در تاریخ ایالات متحده…

از خودتان چه می پرسید ؟گوینده : لیلا طوفانی کوتاه بشنویم@kootah_beshnavim

🌹از کودکان فقط نمره بیست نخواهید ........توانمندی معانی بسیاری دارد ....به او یاد بدهید کارهای شخصی اش را به تنهایی انجام بدهدبه او مسئولیتهایی در حد توانش  بدهید  بند کفشش را بببنددبا دوستانش تعامل داشته باشد نیازهایش را مطرح کند قدرت اظهار نظر داشته باشد قدرت نه‌گفتن داشته باشد بتواند احساساتش را بروز دهد مهربان باشد شاد باشد به او کمک‌ کنید استعدادهایش را کشف کندبه او اعتماد به نفس بدهید و..................تا کودکانی موفق را تربیت کنیم @qessekoodak                     

متاسفانه خودش هم در تصادف کشته شد 😢

یادداشت روزچرا وقتی در رُم هستم بازگشت به میهن‌ام را انتظار می‌کشم،اما وقتی در سرزمینِ بومی خود به سر می‌برم‌روحِ من شیفته و شیدای حضور در ایتالیاست؟و چرا، عشق من، سرورم، وقتی با تو هستم،به شدت خسته و بی حوصله‌ام،اما وقتی برمی‌خیزی و ترکم می‌کنی،برای دیدار مجدد تو، با تمام وجود فریاد می‌کشم.دوروتی پارکروین‌دایر در تحلیل این شعر در کتاب اندیشه‌های‌ماندگار می‌گوید: "دوروتی در قالبی زیرکانه و طنز یکی از عادتهای ناهنجار متداول مردم را مطرح می‌کند."مشابه این رفتار برای همه ما پیش آمده‌‌ شیفته‌ی یک اتفاق و وقوع ماجرایی هستیم اما در زمانی که در آن لحظه حضور داریم از غفلت رنج می‌بریم.ندانسته و بی‌توجه از درک و لذتِ بودن در زمان خود را محروم می‌کنیم و به فکر حسرتهای گذشته و یا ترس از روزهای آینده هستیم.انگار انتظار و عطش و شوقی را که داشتیم فراموش می‌کنیم و یک باره همه چیز برایمان ملال‌آور می‌شود و از دریچه‌ای دیگر به زندگی نگاه می‌کنیم.این شعر شاید به نوعی ما را متوجه ناسپاسی هایمان می‌کند که از بودن در رُم رضایتمند نیستیم!افراد بزرگ و خردمند هیچگاه چنین سرگردان در گذشته و آینده عمل نمی‌کنند.به عبارت دیگر ما همواره در کشاکشِ زمانها و مکانها عدم حضورمان را نقش می‌زنیم.بی اختیار یاد این شعر نقل شده از ابوسعیدابولخیر افتادم:"در یمنی چو با منی پیش منیگر پیش منی چو بی منی در یمنیمن با تو چنانم ای نگار یمنیخود در غلطم که من توام یا تو منی" این محتوا به شکل ضرب المثل هم در آمده:"در یمنی پیش منی"هرچند دوروتی پارکر نویسنده آمریکایی در سالهای ۱۸۹۳ تا ۱۹۶۷ زیسته است اما جالب است که شعرش در مورد مشکل بزرگ مردم این زمان است.حکایت ما که موقع غذا خوردن به مشکلات کاری و یا عاطفی‌مان و.... فکر می‌کنیم و از عطر و طعم و مزه غذا غافل می‌شویم.موقعِ کار کردن به استراحت فکر می‌کنیم و در زمانِ خوابیدن به کارهای روزانه فکر می‌کنیم.به عبارت دیگر از اینجا بودن ودر زمانِ حال بودن ناتوان هستیم و همیشه در جایی هستیم که نباید باشیم و هیچگاه به رازِ این لحظه‌ها پی نمی‌بریم. هنری دیویدثارو در وصف زندگی در زمانِ حال جمله‌ی عجیب و جالبی دارد:"در میان تمام انسانهایی که از روز ازل چشم به جهان گشوده‌اند تنها افرادی که لحظه‌های گذران زندگی را با یاد گذشته تلف نکرده‌اند آمرزیده و عاقبت به خیر هستند."لیلا طوفانی #یادداشت@kootah_beshnavim