👈چون آنجاست؟#جستارهای_پژوهشییکی از بزرگان کوهنوردی گفت:من به قله میروم، چون آنجاست. جملهای کوتاه،…
انتشار: 2026/08/12 02:43 UTCدریافت: 2026/08/13 17:55 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/13 17:55 UTC
👈چون آنجاست؟#جستارهای_پژوهشییکی از بزرگان کوهنوردی گفت:من به قله میروم، چون آنجاست. جملهای کوتاه، اما با عمری بلند در فرهنگ کوهنوردی جهان. اما پرسش اینجاست: آیا هر چیزی که آنجاست، الزاماً ارزش رفتن دارد؟ما گاهی برای رسیدن به چیزهایی مسافتهای طولانی طی میکنیم، سختی میکشیم، هزینه میدهیم و حتی خطر میکنیم. صرفاً به این دلیل که چیزی در نقطهای دور، بلند یا دستنیافتنی قرار گرفته است. انگار دور بودن ِ یک چیز، به آن چیز ارج و جایگاه می بخشد.کوهستان نیز از این قاعده مستثنا نیست، قله آنجاست، پس باید رفت. اما آیا صرف آنجا بودن، برای رفتن کافی است؟ اگر یک قله هیچ چیز به فهم ما، تجربهٔ ما، شناخت ما یا نسبت ما با جهان نیفزاید، آیا تنها رسیدن به آن میتواند ارزشمند باشد؟ممکن است میان رسیدن و خودافزایی فاصلهای وجود داشته باشد که گاهی در هیاهوی صعود آن را نمیبینیم. ممکن است به قله برسیم، اما چیزی به ما افزوده نشده باشد. و ممکن است در میانه راه بازگردیم، اما چیزی را با خود به خانه ببریم که پیش از آن نداشتیم. تفاوت دقیقاً همینجاست. ارزش یک صعود، همیشه در ارتفاع مقصد نیست، گاهی در تغییری است که در نسبت ما با خودمان، با همنورد، با طبیعت و با جهان ایجاد میکند. از این منظر، پرسش مهمتر دیگر این نیست که: قله کجاست؟ بلکه این است: رسیدن به آن، چه چیزی به بودنِ من خواهد افزود؟چرا که جهان سرشار از چیزهایی که آنجا هستند.♦️شهرهایی که هنوز ندیدهایم.♦️قلههایی که هنوز نرفتهایم.♦️مسیرهایی که هنوز پیموده نشدهاند.و هزاران مقصد دیگر که صرفاً به دلیل وجود داشتن، ما را به سوی خود فرا میخوانند. اما شاید بلوغ انسان از جایی آغاز شود که بفهمد: هر آنجایی، رفتنی نیست. و هر رسیدنی نیز الزاماً پیروزی نیست. گاهی باید رفت، گاهی باید نرفت. و گاهی باید پیش از برداشتن نخستین گام، از خود پرسید: آنچه آنجاست، قرار است چه چیزی به من بیفزاید؟ و اصولا چرا میخواهیم به آن برسیم.کوهنوردی این روزهای ایران سیگنال های روشن به این پرسش ها را هر روز مخابره می کند. با این رویه، نرویم، چیزی آنجا نیست.✍ #امیرملیحیکانال کوه و واژه، کانون فرهیختگان کوهستان🆔 @Kooh_O_Vaje
