My beloved son,By the time you read this letter, I may no longer be by your side.Perhaps you still…

My beloved son,By the time you read this letter, I may no longer be by your side.Perhaps you still won't fully understand why I left.And that's okay.You don't have to understand everything now.Someday, when you grow a little older and learn more about the world, there will come a day when you understand why I left.This mother simply wanted to watch you grow up for a long, long time.I remember the day you first walked on your own two feet. I remember your tiny hand tightly holding my finger.I wondered what kind of person you would become, what you would come to love, and whether someone would one day capture your heart.I wanted to see all of it by your side.That is why my heart hurts even more.But I believe the world you will live in cannot remain the way it is now.A world where you can say whatever you want, learn whatever you want, and walk wherever you wish with your own feet.A world where you never have to bow your head simply because you are Korean.A world where you can proudly call yourself by your own name on the land where you were born.I want to leave that kind of world for you.So someday, you may resent me.You may even ask me why I left you behind.That's okay.But remember one thing.I did not leave you behind.I went toward the tomorrow you will live in.Even if I cannot return, you must live.Live your life as your own.Laugh as much as you want.Love as much as you want.And if there is something you want to do, don't be afraid.You living an ordinary life.That is what I want most of all.I love you, my son.Forever.پسر عزیزم.وقتی این نامه رو می‌خونی، شاید دیگه من کنارت نباشم.شاید هنوز ندونی چرا رفتم.اشکالی نداره.لازم نیست الان همه‌چیز رو بفهمی.یه روز، وقتی کمی بزرگ‌تر شدی و دنیا رو بیشتر شناختی، خودت می‌فهمی چرا رفتم.من فقط می‌خواستم مدت زیادی بزرگ شدنت رو ببینم.روزی که برای اولین بار روی پاهای خودت راه رفتی یادمه. اون دست کوچیکت که محکم انگشتمو گرفته بود هم یادمه.همیشه با خودم فکر می‌کردم قراره چه آدمی بشی، چه چیزایی رو دوست داشته باشی، و آیا یه روز عاشق کسی می‌شی یا نه.دلم می‌خواست همه‌ی اینا رو کنار تو ببینم.برای همینه که قلبم بیشتر از همیشه درد می‌کنه.ولی من نمی‌خوام دنیایی که تو قراره توش زندگی کنی، همین‌طوری که الان هست باقی بمونه.می‌خوام توی دنیایی زندگی کنی که بتونی هرچی دلت می‌خواد بگی، هرچی می‌خوای یاد بگیری و با پای خودت هرجا که خواستی بری.دنیایی که فقط به خاطر اینکه یه کره‌ای هستی، مجبور نباشی سرتو پایین بندازی.دنیایی که بتونی توی سرزمینی که به دنیا اومدی، با افتخار اسم خودتو صدا بزنی.می‌خوام همچین دنیایی رو برات به جا بذارم.پس اگه یه روز ازم ناراحت شدی، حق داری.حتی اگه پرسیدی «چرا منو تنها گذاشتی؟»، اشکالی نداره.ولی فقط یه چیز رو یادت بمونه:من تو رو ترک نکردم.من به سمت فردایی رفتم که تو قراره توش زندگی کنی.حتی اگه نتونستم برگردم، تو حتماً زندگی کن.زندگیت رو برای خودت زندگی کن.هرچ هنوز قدر دلت می‌خواد بخند.هرچقدر دلت می‌خواد عاشق شو.و اگه کاری هست که دلت می‌خواد انجام بدی، ازش نترس.اینکه تو یه زندگی معمولی داشته باشی...همین بزرگ‌ترین آرزوی منه.دوستت دارم، پسرم.تا همیشه.