To my beloved,The nights in Gyeongseong are strangely quiet tonight, just as they always are.One by…

To my beloved,The nights in Gyeongseong are strangely quiet tonight, just as they always are.One by one, the street lamps at the end of the alley are going dark, and the sound of the last tram is slowly disappearing into the distance.People will fall asleep thinking tomorrow will be just like today.I wish I could believe that too.All night, I have been thinking about how wonderful it would be if nothing ever happened and I could simply grow old with you.But in the place where we live, even living an ordinary life has become something we have to fight for.A day will come when you can smile freely, call your own name without fear, and say "I love you" in our own language without having to think twice.I want to see that day.No, more than that, I want to see you welcome that day.So tonight, I am going to tell you one lie.That I will be back soon.That nothing will happen. That you don't need to worry.I am leaving because I want to see, just once, a world where I can live together with you.Someday, when the nights of this city are no longer frightening to anyone, open your window wide and let the morning sunlight pour in.Remember only this:I left for that light.To my beloved, this may be the last farewell I am able to leave behind.عزیزترینم.شب‌های گِیونگ‌سونگ امشب هم عجیب ساکتن.چراغ‌های ته کوچه یکی‌یکی خاموش می‌شن و صدای آخرین تراموا هم کم‌کم توی دوردست محو می‌شه.مردم احتمالاً با این فکر می‌خوابن که فردا هم مثل امروز خواهد بود.کاش منم می‌تونستم همینو باور کنم.تمام امشب به این فکر کردم که اگه هیچ اتفاقی نیفته و بتونم کنار تو پیر بشم، چقدر خوب می‌شه.ولی توی جایی که ما زندگی می‌کنیم، حتی یه زندگی معمولی هم تبدیل به چیزی شده که باید برای داشتنش بجنگیم.یه روزی می‌رسه که بتونی آزادانه بخندی، اسم خودتو بدون ترس به زبون بیاری و به زبون خودمون بگی «دوستت دارم»، بدون اینکه لازم باشه حتی یه لحظه بهش فکر کنی.من می‌خوام اون روز رو ببینم.نه... بیشتر از اون، می‌خوام تو رو ببینم که به استقبال اون روز می‌ری.برای همین امشب می‌خوام یه دروغ بهت بگم.اینکه زود برمی‌گردم.اینکه هیچ اتفاقی نمی‌افته.اینکه لازم نیست نگران باشی.من می‌رم چون می‌خوام حتی برای یه بار هم که شده، دنیایی رو ببینم که بتونم توش کنار تو زندگی کنم.یه روز، وقتی شب‌های این شهر دیگه برای هیچ‌کس ترسناک نبود، پنجره رو کامل باز کن و بذار نور صبح بیاد تو.فقط اینو یادت بمونه:من برای اون نور رفتم.عزیزترینم، شاید این آخرین خداحافظی‌ای باشه که می‌تونم برات به جا بذارم.