☆☆☆زندگی و رنج از دید بوداشما نمی‌توانید هم فانی و هم انسانی باشید، بدون اینکه سهم خود از درد و رنج…

☆☆☆زندگی و رنج از دید بوداشما نمی‌توانید هم فانی و هم انسانی باشید، بدون اینکه سهم خود از درد و رنج را تجربه کنید. این یکی از «ویژگی‌های وجود» در فلسفه بودایی است. بودا می‌گوید اگر رنج را بفهمیم، می‌توانیم امیدوار باشیم که آن را کاهش داده یا حتی بر آن غلبه کنیم. بر اساس فلسفه بودایی، سه نوع رنج وجود دارد.اولین نوع همان چیزی است که اکثر مردم معمولاً رنج می‌دانند: درد جسمی و فیزیکی. این نوع رنج با بیماری، کهنسالی و البته مرگ همراه است. شما درد خواهید کشید، بیمار خواهید شد و خواهید مرد.دومین نوع رنج، dukkha داخا نامیده می‌شود. این زمانی است که انسان‌ها نمی‌توانند پایان‌پذیری و گذرای بودن همه چیز را بپذیرند. ما به سلامتی و دارایی‌هایمان چسبیده‌ایم، انگار که همیشه باقی خواهند ماند. ما برای عزیزان‌مان غمگین می‌شویم، چون اشتباه می‌کنیم و فکر می‌کنیم آن‌ها برای همیشه متعلق به ما هستند.سومین نوع رنج چیزی شبیه «اضطراب وجودی» است؛ نارضایتی فلسفی یا حتی خشم از جهانی سرد و بی‌معنا. کامو زیاد دربارهٔ این موضوع نوشت که ما چگونه زیر فشار واقعیت یک جهان بی‌تفاوت زندگی می‌کنیم. بودا هم می‌گفت ما رنج می‌بریم چون در جهان هیچ معنایی پیدا نمی‌کنیم.شناخت رنج اولین قدم در مسیر بودایی است. وقتی می‌پذیریم که همه چیز روزی خواهد مرد و رنج اجتناب‌ناپذیر است، می‌توانیم روی حقیقت و چیزهایی که واقعاً اهمیت دارند تمرکز کنیم. وقتی بفهمیم زندگی فقط یک وام است و همه چیز، هر روز و هر کس، هدیه‌ای است، می‌توانیم بیشتر و بهتر این هدایا را قدردانی کنیم.@khorshid_Nevesht