غلامرضا خدارحمی

بیا که وسوسه ای در دلم به راه بیفتددوباره چشم گدایی به چشم شاه بیفتدتو نیستی و گرفته دلم، چه فایده داردپلنگ در شب ابری به فکر ماه بیفتدچنان عجین شده ای با وجود من که طبیعی ستاگر که آینه گاهی به اشتباه بیفتدمباد شانه کنی گیسوان پر خم خود رامخواه شایعه ای در دل سپاه بیفتدبه حکم اهل دل از اهل جنت است هر آنکسکه با نگاه تو در ورطه ی گناه بیفتدبیا بایست کنارم که از شکوه بلندتدوباره از سر هر رهگذر کلاه بیفتد#غلامرضا_خدارحمی @khodarahmi25

گاهی مسیر پختگی جز غصه و غم نیستاین آتش از هر سو که می آید جنهم نیستهر کس به پای عشق زانو زد، زبانزد شدمحراب مسجد بیخودی که قامتش خم نیستسنگی که بر شیشه ترک انداخت،می خواهد-- ثابت کند،هر کس که عاشق نیست آدم نیستاز خویش غافل می شوی هربار ای قطرهایمان اگر داری به خود، این خویشتن کم نیستروزی به دریا می رسی ای رود طغیان کناین سد که پیش روست هم اینقدر محکم نیست#غلامرضا_خدارحمی@khodarahmi25