بسم‌الله الرحمن الرحیمسخنی با اهالی محترم و بزرگوار روستابه نام خداوند بخشنده و مهرباناهالی محترم،…

بسم‌الله الرحمن الرحیمسخنی با اهالی محترم و بزرگوار روستابه نام خداوند بخشنده و مهرباناهالی محترم، بزرگان، معتمدین و خانواده‌های عزیز روستا؛در اینجا لازم می‌دانم نکته‌ای را که دغدغه بسیاری از مردم و خانواده‌هاست، با احترام و صمیمیت با شما عزیزان در میان بگذارم؛ موضوعی که بیش از آنکه یک توصیه باشد، می‌تواند یک همدلی اجتماعی و یک فرهنگ ارزشمند انسانی در میان ما باشد.همه ما روزی ممکن است داغ از دست دادن عزیزی را تجربه کنیم. در چنین لحظاتی، خانواده داغدار بیش از هر چیز به آرامش، همدردی، همراهی و محبت اطرافیان نیاز دارد. صاحب عزا در شرایط روحی بسیار سختی قرار دارد و طبیعی است که در آن لحظات توان و فرصت فکر کردن به مسائل مختلف را نداشته باشد.اما متأسفانه گاهی در مراسم سوگواری، به‌جای آنکه بار غم خانواده داغدار سبک‌تر شود، هزینه‌ها و توقعات ناخواسته‌ای بر دوش آنان گذاشته می‌شود؛ هزینه‌هایی که گاه نه از روی نیاز، بلکه به دلیل چشم و هم‌چشمی، رسم‌های نادرست و نگرانی از قضاوت دیگران شکل می‌گیرد.از همین‌جا از همه اهالی محترم روستا خواهشمندیم که بیایید در این زمینه، با هم یک فرهنگ خوب و ماندگار ایجاد کنیم.در هنگام از دست دادن عزیزان، از تجملات، اسراف و هزینه‌های غیرضروری جداً پرهیز کنیم.خانواده‌ای ممکن است توان مالی خوبی داشته باشد و خانواده‌ای دیگر در شرایط اقتصادی سختی زندگی کند. در وضعیت امروز جامعه و با توجه به گرانی‌ها، نباید خدای ناکرده شرایطی ایجاد شود که خانواده‌ای برای برگزاری مراسم عزاداری، خود را تحت فشار مالی قرار دهد یا از ترس حرف مردم و مقایسه با دیگران، مجبور به هزینه‌هایی شود که توان پرداخت آن را ندارد.از سوی دیگر، حتی کسانی که توان مالی بیشتری دارند نیز می‌توانند با بزرگواری، این فرهنگ را رعایت کنند؛ چرا که ارزش انسان‌ها به میزان هزینه‌ای که در مراسمشان می‌شود نیست و احترام به اموات نیز با سفره‌های رنگین و هزینه‌های سنگین سنجیده نمی‌شود.چه زیباست اگر کسی توانایی مالی دارد، به جای هزینه کردن برای تجملات و پذیرایی‌های سنگین، بخشی از آن را در راه خیر و به نیت شادی روح عزیز از دست‌رفته‌اش صرف کند؛ مثلاً برای نیازمندی، یتیمی، بیمار، مدرسه، مسجد، کار خیر یا کمک به خانواده‌ای که دست نیاز به سوی دیگران دراز کرده است.این کار هم ثواب و برکت بیشتری دارد و هم می‌تواند یاد و نام عزیز از دست‌رفته را به شکلی زیباتر و ماندگارتر زنده نگه دارد.بیایید اجازه ندهیم چشم و هم‌چشمی وارد مراسم عزاداری ما شود.اگر خانواده‌ای ساده‌تر مراسم گرفت، نگوییم چرا کمتر هزینه کرد. اگر خانواده‌ای توان مالی بیشتری داشت، از او انتظار مراسم سنگین‌تر نداشته باشیم.بیایید معیار ما در این شرایط، آبرو، انسانیت و همدلی باشد، نه تجمل و هزینه.به‌خصوص در مراسم هفتم و چهلم، از خانواده‌های داغدار تقاضا داریم که خود را موظف به برگزاری ناهار یا شام و پذیرایی‌های پرهزینه ندانند و اهالی محترم نیز چنین انتظاری از آنان نداشته باشند.حضور در مراسم هفتم و چهلم باید برای ابراز همدردی، قرائت فاتحه، طلب آمرزش برای آن مرحوم و تسلی خاطر بازماندگان باشد؛ نه برای اینکه خانواده داغدار بار سنگین پذیرایی از جمعیت را نیز بر دوش بکشد.حتی بهتر است در این ایام، به جای تجمع‌های طولانی در خانه صاحب عزا و ایجاد زحمت برای خانواده، با حضور کوتاه، محترمانه و آرام، مراتب همدردی خود را ابراز کنیم و فرصت بیشتری برای استراحت و آرامش به خانواده داغدار بدهیم.فراموش نکنیم که صاحب عزا، پیش از آنکه میزبان باشد، عزادار است.او عزیز خود را از دست داده و در شرایط روحی مناسبی برای برنامه‌ریزی، خرید، پخت‌وپز و پذیرایی نیست.پس بیایید کاری کنیم که حضور ما در کنار خانواده داغدار، واقعاً مایه آرامش باشد؛ نه اینکه ناخواسته مسئولیت و هزینه‌ای تازه بر دوش آنان بگذاریم.اگر این فرهنگ را از امروز در روستای خودمان آغاز کنیم، مطمئن باشیم که این تصمیم تنها به نفع یک خانواده نیست؛ بلکه روزی که خدای ناکرده هر یک از ما داغدار شدیم، همین فرهنگ خوب شامل حال خود ما نیز خواهد شد.بیایید با هم قرار بگذاریم:در غم یکدیگر شریک باشیم، نه در هزینه‌های یکدیگر.به جای تجمل، سادگی را انتخاب کنیم؛به جای چشم و هم‌چشمی، همدلی را؛به جای اسراف، خیرات و کار خیر را؛و به جای تحمیل هزینه، آرامش را برای خانواده داغدار به ارمغان بیاوریم.در پایان از همه بزرگان، معتمدین، جوانان و اهالی محترم روستا صمیمانه درخواست می‌کنم که برای نهادینه شدن این فرهنگ ارزشمند، همکاری و همراهی کنند تا از این پس، مراسم سوگواری عزیزانمان با سادگی، احترام، معنویت و بدون تحمیل هزینه‌های اضافی برگزار شود.