🔻تحقق ظرفیت ۱۰۰ تنی کوره شماره یک نیروگاه زباله‌سوز ساری و ادامه اجرای طرح توسعه‌ای 🔹معاون هماهنگی…

🔻تحقق ظرفیت ۱۰۰ تنی کوره شماره یک نیروگاه زباله‌سوز ساری و ادامه اجرای طرح توسعه‌ای 🔹معاون هماهنگی امور عمرانی استاندار مازندران، از تحقق ظرفیت پذیرش روزانه ۱۰۰ تن زباله در کوره شماره یک نیروگاه زباله‌سوز ساری خبر داد و گفت: هم‌زمان با این دستاورد، عملیات…🔻«توسعه‌ی کوره‌ها یا توسعه‌ی بحران؟ نگاهی به نیروگاه زباله‌سوز ساری در غیاب زیرساخت‌های اساسی»✍️ کاردگرمقدمه:به تازگی، معاون هماهنگی امور عمرانی استاندار مازندران از تحقق ظرفیت پذیرش روزانه ۱۰۰ تن زباله در کوره شماره یک نیروگاه زباله‌سوز ساری خبر داده و همزمان از آغاز عملیات تجهیز کوره شماره دو سخن گفته است. این خبر در نگاه اول، گامی در جهت مدیریت بحران پسماند استان به‌نظر می‌رسد، اما وقتی آن را در کنار واقعیت‌های اقلیمی، ساختاری و زیست‌محیطی مازندران قرار می‌دهیم، نگرانی‌های جدی بروز می‌کند.1️⃣ ۱. اول؛ فیلترها، بعد؛ کوره‌هانخستین و اساسی‌ترین شرط هرگونه فعالیت زباله‌سوزی در جهان، نصب فیلترهای پیشرفته و پایش مستمر آلاینده‌ها است. اما در اقلیم مرطوب مازندران، این مسئله دوچندان حیاتی می‌شود. رطوبت بالا عملکرد فیلترها را با اختلال مواجه می‌کند و اگر فیلترها مطابق با استانداردهای روز دنیا (مانند فیلترهای جذب دی‌اکسین، فوران و ذرات معلق) طراحی، نصب و پایش نشوند، نیروگاه مذکور به جای کاهش آلودگی، به منبعی ثابت برای انتشار سموم سرطان‌زا در هوای شهرهای ساری و اطراف تبدیل خواهد شد. پرسش اینجاست: آیا پیش از افزایش ظرفیت کوره‌ها، فیلترهای کوره شماره یک مورد تأیید سازمان محیط‌زیست قرار گرفته‌اند؟ آیا برای کوره شماره دو، فیلترهایی با استاندارد اقلیم مرطوب تعریف شده است؟2️⃣ ۲. هرم مدیریت پسماند وارونهنکتهٔ دوم، اما مهم‌تر از فیلترها، رویکرد ساختاریِ اشتباه در مدیریت پسماند استان است. تصویر پیوست (که به‌عنوان هرم مدیریت ساماندهی در برخی مستندات ارائه شده) نشان می‌دهد که اولویت‌ها در این طرح به‌کلی وارونه است. در این هرمِ غیراستاندارد، «تبدیل به انرژی» و «سوزاندن» در جایگاهی بالاتر از بازیافت و حتی هم‌تراز با استفاده مجدد قرار گرفته‌اند، درحالی‌که در استانداردهای جهانی (Waste Hierarchy)، سوزاندن برای انرژی، چهارمین و یکی از پایین‌ترین اولویت‌ها محسوب می‌شود. پیامد این اشتباه راهبردی، سرمایه‌گذاری کلان روی کوره‌هایی است که بدون تفکیک از مبدأ، کمپوست استاندارد و بازیابی مواد، نه‌تنها راندمان ندارند، بلکه با سوزاندن زباله‌های تر و آلوده، حجم عظیمی از دی‌اکسین، فوران و شیرابه تولید می‌کنند.3️⃣ ۳. اقلیم مرطوب؛ تشدیدکنندهٔ بحرانمازندران با رطوبت نسبی بالا و وارونگی دما در فصول سرد، یکی از آسیب‌پذیرترین اقلیم‌ها برای فعالیت‌های آلاینده است. در چنین شرایطی، هرگونه انتشار آلاینده از دودکش‌ها، در لایه‌های پایین جوّ حبس شده و مستقیم وارد دستگاه تنفسی شهروندان می‌شود. این یعنی توسعهٔ کوره‌ها در این منطقه، نه کاهش آلودگی، که انتقال آلودگی از سطح زمین به هوای تنفسی است.4️⃣ ۴. پاسخ به یک سوال اساسیبا این تفاسیر، سوالی که پاسخ آن می‌تواند تکلیف افکار عمومی را روشن کند، این است: آیا پیش‌نیازهای اساسی برای راه‌اندازی ایمن این کوره‌ها (فیلترهای استاندارد، تفکیک زباله در مبدأ، کمپوست‌سازی و پایش لحظه‌ای آلاینده‌ها) به‌طور کامل و شفاف فراهم شده است؟اگر پاسخ مثبت است، مستندات آن باید در اختیار رسانه‌ها و مردم قرار گیرد؛ و اگر پاسخ منفی یا مبهم است، ادامهٔ این طرح نه یک دستاورد، که تهدیدی جدی برای سلامت عمومی و سرمایه‌های اجتماعی استان خواهد بود.نتیجه‌گیری:تحقق ظرفیت ۱۰۰ تنی کوره زباله‌سوز ساری، اگر با فیلترهای کارآمد، پایش شفاف و اجرای کاملِ پله‌های بالای هرم مدیریت پسماند همراه باشد، می‌تواند گامی مثبت باشد. اما در غیاب این مؤلفه‌ها، این طرح به «رویافروشی»ای شبیه است که هزینهٔ سنگین آن را مردم مازندران با جان خود می‌پردازند. از مسئولان ذی‌ربط می‌خواهیم پیش از هرگونه توسعه، گزارشی شفاف از وضعیت فیلترها، تفکیک زباله و پایش آلاینده‌ها به جامعه ارائه دهند و اجازه ندهند که نام «توسعه»، پوششی بر بحرانی عمیق‌تر شود.🆔 @khabaremazandaran