📹 فیلم توقیفی "بی داد" 🔻 ژانر: درام، عاشقانه 🎞 کیفیت 1080p ⛓ لینک دانلود : https://hnil.ir/tDbBA @k…

📹 فیلم توقیفی "بی داد" 🔻 ژانر: درام، عاشقانه 🎞 کیفیت 1080p ⛓ لینک دانلود : hnil.ir/tDbBA @ketabdooni✨🔻جسارت برای بهترین بودن کافی نیستنقدی بر فیلم "بی‌داد سینمای ایران پس از جنبش "زن زندگی آزادی" وارد مرحله جدیدی از حیات خود می‌شود. بسیاری از تابوها و کلیشه‌هایی که در سینمای اجتماعی ایران شکل گرفته بود، یکی یکی خواهد شکست. فیلم "دیدار" با همه ضعف‌هایی که به آن‌ها اشاره خواهم کرد به این تابو شکنی دست زده است. سهیل بیرقی، سازنده فیلم‌های مشهوری چون "من"، "عرق سرد" و "عامه‌پسند" سکانس‌هایی در فیلم بی‌داد گنجانده که تا امروز در سینمای ایران سابقه نداشت.سالها عادت داشتیم دختری را ببینیم که در چارچوب خانواده حرکت می‌کرد و نهایت مخالفتش با خانواده ازدواج و آشنایی با شخصی خارج از عرف خانواده بود.در دهه هفتاد اوج تابوشکنی سینمای ایران را می‌توان در فیلم دختری با کفش‌های کتانی مشاهده رد که رابطه آیدین و تداعی را به نمایش گذاشت که جرمشان فقط آشنایی در پارک بود. در فیلم بی‌داد، چند سکانس حضور دختر (سِتی) در خانه پسر(ببین) سکانس‌هایی متفاوت و تابوشکنانه است که در دام رمانتزیم معمول فیلمفارسی نیفتاده است. امیرجدیدی در نقش بِبین، بازی جذابی را به نمایش گذاشته است. هرچند شخصا شباهت این کاراکتر با کاراکتر "امیر تتلو" را نفهمیدم که به چه قصدی این همه شباهت ایجاد شده است. قطعا اول از همه خود کارگردان باید پاسخ دهد. سکانس رابطه دختر و مادر (با بازی لیلی رشیدی) جزو سکانس‌های متفاوت سینمای ایران است. فراموش نکنیم که زمانی رسول ملاقلی پور در فیلم مادر با بازی گلشیفته فراهانی شخصیتی فداکار و از جان گذشته برای فرزندش در آن فیلم به نمایش گذاشت و مورد تحسین قرار گرفت، اما در این فیلم شاهد مادری بی مسولیت و بی تعهد هستیم که دخترش سعی می‌کند تا او را اعتیاد به الکل نجات دهد. جالب است که پسر ملاقلی‌پور کارگران بر خلاف باورهای پدرش، در چنین فیلمی بازی می‌کند. بازی لیلی رشیدی در نقش مادر بیش از حد اغراق شده و غلو آمیز است و خوب از کار در نیامده است. هر اغراق و بزرگنمایی به موفقیت منجر نمی‌شود.با همه نکات مثبت درباره فضاسازی و میزانسن متهورانه،  به جرات و جسارت ساختن چند سکانس درخشان، نمی‌توان به کلیت، فیلم نمره عالی داد. این فیلم از فضای قصه‌پردازی به دور است و روایت فیلم یک خطی و فاقد انسجام در روایت داستانی است. شخصیت پردازی سِتی به عنوان قهرمان داستان ضعیف و اغراق شده است. دختر خواننده در ابتدای فیلم هدفش خواندن است اما در بخش‌های پایانی، رفتن به زندان، تبدیل به یک آرمان سیاسی می‌شود. متاسفانه هنگامی که یک کارگردان ایرانی می‌خواهد فیلمش را در جشنواره‌های خارجی به نمایش بگذارد، وارد فضای شعارزده سیاسی می‌شود. در حالی که تا انتهای فیلم اگر بر همان خط خواندن به عنوان یک حقوق زن تاکید می‌شد و وارد شعار زدگی سیاسی نمی‌شد، فیلم موفق‌تری می‌شد.#مصطفی_قاجار @ketabdoono✨