تاریخ و رهایی از اسطورۀ تفاخر؛ تاریخ عرصۀ آگاهی است، نه میدان غرور یا شرم!اگر در مطالعه تاریخ بجای…
انتشار: 2026/08/01 11:07 UTCدریافت: 2026/08/08 00:14 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/08 00:14 UTC
تاریخ و رهایی از اسطورۀ تفاخر؛ تاریخ عرصۀ آگاهی است، نه میدان غرور یا شرم!اگر در مطالعه تاریخ بجای «آگاهی» در پی «تفاخر» باشیم از شناخت درست آینده ناتوان خواهیم بود🔹چرا عموم کتابهای تاریخ فلسفه اسلامی، مورد خشم و انتقاد مدافعانِ سرسخت فلسفه اسلامی است؟✦༅✿༅✦═༅༅═┅──اساساً تاریخ نه عرصۀ سرافرازی و نه میدانی برای سرافکندگی است. موضوع این نیست که از دستاوردها و پیروزیهای گذشتگان احساس غرور کنیم یا از کاستیها و شکستهای آنان احساس شرمندگی؛ اهمیت تاریخ در «آگاهی» از گذشته است.اگر خدای ناکرده احساس تفاخر به انگیزۀ اصلی ما در مطالعۀ تاریخ تبدیل شود در این صورت معنای واقعی تاریخ را درنیافتهایم و پژوهشهای ما نیز به مسیر دیگری خواهد رفت.وظیفۀ مورخ آگاهی از گذشته است، فارغ از اینکه آن گذشته سرشار از پیروزی بوده یا آکنده از شکست و خسارت.تاریخ عرصۀ تفاخر و مباهات نیست؛ بهنظر میرسد امروزه برای شمار قابل توجهی از افراد، مطالعۀ تاریخ بهجای آنکه ابزاری برای کسب آگاهی وشناخت باشد، به وسیلهای برای همان تفاخر ومباهات تبدیل شده است. 🔹توضیح بیشتر را در تصاویر ببینید#بازخوانی_نهضت_ترجمهفهرست کتاب@kalam_shiaتاریخ و رهایی از اسطورۀ تفاخر؛ تاریخ عرصۀ آگاهی است، نه میدان غرور یا شرم!اگر در مطالعه تاریخ بجای «آگاهی» در پی «تفاخر» باشیم از شناخت درست آینده ناتوان خواهیم بود🔹چرا عموم کتابهای تاریخ فلسفه اسلامی، مورد خشم و انتقاد مدافعانِ سرسخت فلسفه اسلامی است؟✦༅✿༅✦═༅༅═┅──اساساً تاریخ نه عرصۀ سرافرازی و نه میدانی برای سرافکندگی است. موضوع این نیست که از دستاوردها و پیروزیهای گذشتگان احساس غرور کنیم یا از کاستیها و شکستهای آنان احساس شرمندگی؛ اهمیت تاریخ در «آگاهی» از گذشته است.اگر خدای ناکرده احساس تفاخر به انگیزۀ اصلی ما در مطالعۀ تاریخ تبدیل شود در این صورت معنای واقعی تاریخ را درنیافتهایم و پژوهشهای ما نیز به مسیر دیگری خواهد رفت.وظیفۀ مورخ آگاهی از گذشته است، فارغ از اینکه آن گذشته سرشار از پیروزی بوده یا آکنده از شکست و خسارت.تاریخ عرصۀ تفاخر و مباهات نیست؛ بهنظر میرسد امروزه برای شمار قابل توجهی از افراد، مطالعۀ تاریخ بهجای آنکه ابزاری برای کسب آگاهی وشناخت باشد، به وسیلهای برای همان تفاخر ومباهات تبدیل شده است. 🔹توضیح بیشتر را در تصاویر ببینید#بازخوانی_نهضت_ترجمهفهرست کتاب@kalam_shia
پستهای تلگرام — |بررسیهای کلامی|
همعصرِ نهضت ترجمه در غرب چه میگذشت؟نقش نهضت ترجمه در زنده ماندن فلسفه در تاریخ بشریت(مقدمهای قبل از مطالعه تصاویر فوق)پس از مسیحی شدن امپراتوری روم شرقی (بیزانس)، فلسفه بعنوان دشمن راستکیشی شناخت شد. مسیحیان قرنها با فلاسفه درگیر بودند و در نهایت به دستور امپراتور آکادمی در سال ۵۲۹م بسته شده و فلاسفه تبعید شدند، کتب فلسفی از جامعه جمع شده و عمدتا در دیری انبار شد.چنانکه گوتاس اشاره میکند فلسفه هنگام آغاز نهضت ترجمه در عالم اسلام، چنان در امپراتوری روم شرقی از بین رفته بود که مردم حتی نام سقراط و بزرگان اندیشه یونانی را نیز از یاد برده و چیزی از میراث کهن خود در عهد باستان را به یاد نداشتند.پس از آغاز نهضت ترجمه، کارگزاران مأمون با آگاهی از آن دیر که انباری از کتب فلسفی بود از امپراتور مسیحی درخواست بازدید از آنجا را کردند. به گفته گوتاس و دیگران، امپراتور نیز با هدف کشاندن انحراف به جامعه رقیب خود، پس از قرنها درِ آن دیر را گشود و نسخهها را به کارگزاران مأمون هدیه کرد و به گفته ابنندیم صدها بار شتر از کتب یونانی وارد عالم اسلام شد و نهضت ترجمه پویایی بیشتری یافت.امپراتوری روم غربی نیز که بطور کلی از فلسفه جدا بود و برخلاف امپراتوری روم شرقی مردمانش لاتینی زبان بودند و یونانی نمیدانستند، پس از قرنها دوری از فلسفه با آثار ترجمه شده عربی با فلسفه یونان آشنا شد و آثار اینبار از عربی به لاتین ترجمه شد و پای فلسفه بار دیگر به سرزمینهای غربی باز شد. ترجمه آثار فلسفی از عربی به لاتین ادامه داشت تا اینکه پس از جنگهای صلیبی و در پی غارت امپراتوری روم شرقی توسط اروپای لاتین، آنان پس از قرنها به متون اصلی یونانی دست پیدا کردند.#بازخوانی_نهضت_ترجمهhttps://t.me/kalam_shia/1056
آیا فارابی برای تعلیم فلسفه به یونان سفر کرده بود؟ افزودهای متأخر و جعلی به انتهای یک نسخه خطی از رساله "ظهور الفلسفة" فارابی پینوشت: محسن کدیور در بحث و گفتگوی خود با نصرالله حکمت در سال ۱۳۸۷، با استناد به این نسخه ادعای دکتر حکمت در عدم آشنایی فارابی…همعصرِ نهضت ترجمه در غرب چه میگذشت؟🔻🔻🔻همعصرِ نهضت ترجمه در غرب چه میگذشت؟🔻🔻🔻
ملاهادی سبزواری:اکثر عرفا به انقطاع عذاب در جهنم قائلاندخلود در جهنم ضروری دین است نه تعذیب!!📕نسخه خطی سؤال و جواب فلسفی، کتابخانه مجلس، شماره نسخه: ۱۶۴۸۸، برگ۱۷۰ملاهادی سبزواری در این رساله در جواب سؤالی درباره عذاب نار و خلود در جهنم، در تفاوت عرفا با متکلمین در مسأله عذاب ابدی، میگوید عرفا هر چند قائل به خلود در نار هستند اما اکثرشان قائل به انقطاع عذاب هستند و آنچه ضروری دین است اعتقاد به خلود در دوزخ است نه معتقد بودن به عذاب شدن دوزخیان!پست مرتبط و اقرار دیگری از فلاسفه معاصر در انکار معاد جسمانی توسط ابنسینا (سید جلال آشتیانی، نصرالله حکمت، سید یدالله یزدانپناه):t.me/kalam_shia/654%D8%AD%D8%B3%D9%86%E2%… آملی: عذاب از عذب (گوارا) است و عذاب برای جهنمیان عذب میگردد!t.me/kalam_shia/1190%D9%86%DA%A9%D8%AA%D9… امثال سید جلال آشتیانی وقتی در مقام نقد غزالیها و مخالفین فلسفه هستند آنها را به نفهمی و تهمت زدن به ابنسینا در انکار معاد جسمانی متهم میکنند، اما وقتی در جمع فلاسفه و کتب فلسفی بحث میکنند اعتراف میکنند که ابنسینا منکر معاد جسمانی بود!@kalam_shia
🔴ملاحظاتی پیرامون نوشتاری از حسن انصاری درباره ابن سینا، نبیذ و ابوحنیفه آقای انصاری درباره اینکه ابنسینا اهل شراب نبود چنین مینویسد: ابنسينا در فقه حنفی مذهب بود. بنابراين او نبيذ و اقسامی از شرابهای غیرمسکر را حلال میدانست (بسته به ميزان و کیفیت…منظور ابنسینا شراب و نبیذِ غیرمسکر بوده است!بحثی حدود ۶،۷سال پیش با آقای حسن انصاری و ادله ایشان در بیان اینکه منظور ابنسینا شراب و نبیذِ غیرمسکر بوده است:t.me/kalam_shia/258https://t.me/kalam_shi…
🔺ابنرشد و اعتراض به اباحهگری ابنسینا در شرب خمرکسی چنین اباحهگری نکرده است مگر محمد ابن زکریای رازیt.me/kalam_shia/1192
مهمترین کتب منظوم ابن سینا که قدرت بی نظیر او را در شاعری نشان میدهد الفیه در طب است در حدود ۱۴٠٠ بیت که ابن رشد شرح دقیق و خوبی بر آن نوشته است. از جمله ضرورتها برای دانشجویان فلسفه به نظرم حداقل خواندن بخش کلیات طب از روی این شرح است. در ابتدای کتاب ابن رشد گوید: الأرجوزة لابن سينا في الطب، و أنها محيطة بجميع كلياته، و أنها أفضل من كثير من المداخل التي وضعت في الطب. مع ما اختصت به من النظم الميسر للحفظ، و المنشط للنفس. .در بخشی به نام «در تدبیر شراب و امثال آن» ابن سینا این ابیات را آورده: في الشرب لا تقصد إلى الكثيرو اقنع من النبيذ باليسيرلا تدمن النبيذ كل يومو لا تكن تشرب بعد الصومو لا على الطعام ذي اللطافةو لا على الغذاء ذي الحرافهإياك أن تسكر طول الدهرإن لم يكن فمرة في الشهرابن رشد در شرح این ابیات آورده است که البته از شراب به مثابه دوا و دارو همه اطبا استفاده میکنند اما نوشیدن شراب به قصد سکر حرام است و درباره مصرع آخر ابن سینا که گفته «در کل طول زمان دائم الخمر نباش / مگر اینکه ماهی یک بار نوشیده شود» ابن رشد آورده: «و أما إباحته مرة في الشهر فلم يبح ذلك أحد إلا الرازي، و هو خطأ» «اما اباحه گری ابن سینا در اینکه گفت یک بار در ماه کسی چنین اباحه گری نکرده است مگر محمد ابن زکریای رازی و این دستوری خطاست» (صفحه ۱۹۸ از شرح ارجوزه، چاپ قطر) .