فرناندو پسوآ در کتابِ دلتنگی گزاره‌ی عجیبی دارد:«من همیشه یک بازیگر بوده‌ام، آن‌هم بازیگری که نقشِ…

فرناندو پسوآ در کتابِ دلتنگی گزاره‌ی عجیبی دارد:«من همیشه یک بازیگر بوده‌ام، آن‌هم بازیگری که نقشِ خودش را بازی می‌کند.»ما از همان کودکی یاد می‌گیریم که برای هر سیستم، یک پروتکلِ رفتاری طراحی کنیم:در خانه: فرزندِ مطیع یا سرکش.در دانشگاه و کار: متخصصِ خونسرد و بی‌نقص.در شبکه‌های اجتماعی: انسانی موفق، عمیق و بی‌نیاز.اما خطرِ واقعی زمانی رخ می‌دهد که این لایه‌های حفاظتی (Protective Layers) به قدری ضخیم می‌شوند که خودِ واقعی‌ات زیرِ آن‌ها خفه می‌شود.روزمرگی تو را مجبور می‌کند هر روز صبح ماسکی را به صورت بزنی که جامعه می‌پسندد. شب که به خانه برمی‌گردی، ماسک را برمی‌داری، اما زیرِ آن هیچ چهره‌ای نیافته و تنها با یک «تهی‌بودنِ مطلق» روبرو می‌شوی.ترسناک‌ترین بخشِ ماجرا این است که تو دیگر حتی برای خودت هم نقش بازی می‌کنی...1991 @kafiha