خدایا، اندوه را در ما حل کنآن‌گونه که قند در چای....

وإني لأوصيك بروحي، فهي تسافر إليك أكثر مما تستقر لديو جانم را به تو میسپارم ،چرا که جانم بیشتر از آنکه پیش من باشد بسوی تو سفر میکند.

وقتی وارد این اتاق استراحت گاه میشم یاد دوران سربازیم میفتم هنوز حس روز اولی ک رو تخت محل خدمت اموزشیم بیدار شدم یادمه یک حس غریبی و تنهایی مزخرف ولی وقتی روتختم دوم بودم وقتی به تخت پایینی نگاه کردم رفیقم بود درحالتی ک دستانش سیخ بود خوابش برده بود چون طفلک تا صبح نگهبان دسشویی ها گذاشته بودنش با این صحنه خندم گرفت و فضام عوض شد 😂

شاید ماهم یک روز