.ما با عبدی زندگی کردیم کریم نیکونظرروزنامهنگار و منتقد فیلمعبدیِ این اواخر عبدیِ سابق نبود؛ نه…
انتشار: 2026/07/26 07:43 UTCدریافت: 2026/08/01 00:10 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/01 00:10 UTC
.ما با عبدی زندگی کردیم کریم نیکونظرروزنامهنگار و منتقد فیلمعبدیِ این اواخر عبدیِ سابق نبود؛ نه مثل گذشته شیرین بود نه آنقدرها متفاوت. از «اجارهنشینها» تا «هنرپیشه» و «روز فرشته» کلی راه نرفته را رفته بود، از «مادر» به «دلشدگان» رسیده بود.چهرهاش مادهی خامی بود که عبد اسکندری و جلال معیریان او را به هر شمایلی در میآوردند و خودش... خودش مرد چاقوچلهای بود که هم میتوانست مرد/زن «آدم برفی» باشد هم ننهی پیر عطاران، هم آن نابالغ «مادر». قدرتش در میمیک و چهرهاش بود؛ فارغ از اینکه آن هیکل بامزهترش میکرد.اکبر عبدی را ما کودکان و نوجوانان دههی شصت با دزد عروسکها و محلهی بهداشت و بازم مدرسهام دیر شد به یاد میآوریم. اما حالا که همهمان میانسالیم و نزدیک پیری یادمان میآید آن همه ظرافت در اجرا، در بازی، لحن و بیان، استفاده از اندام و مخصوصاَ چهره را. او هم مثل اغلب هنرپیشههای ما مضمحل شد.قدر ندید و جوانترها او را با «اخراجیها» به یاد آوردند و فیلمهای دوزاری که خب، هزینهی زندگیاش را تأمین میکرد حتماً. اما ما با عبدی زندگی کردیم؛ با نمک و لهجهعوض کردنهاش و لبگزیدن ها و شوخیهاش. با آن جثهی فراموش نشدنی و حاضرجوابیاش.عبدی نمونه بود؛ هم بازیگری در حد اعلا در سینمای ما، هم استعدادی بیبدیل که از دست رفت؛ همان چیزی که سینمای ایران همیشه از بازیگران میسازد؛ تو را فرو میبرد در خود، غرق میکند و بعد... رهایت میکند تا بازیگر فیلمهای آبکی شوی. یادت همیشه بخیر.منبع: صفحه نویسنده@journalistsclub1



