غزلی تازه:شگفت از این همه پنهان و برملا بودنچه مایه مرگ که طی کردهایم تا بودنچه مایه جان که برآمد،…
انتشار: 2026/07/13 19:38 UTCدریافت: 2026/08/15 00:48 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 00:48 UTC
غزلی تازه:شگفت از این همه پنهان و برملا بودنچه مایه مرگ که طی کردهایم تا بودنچه مایه جان که برآمد، چه مایه عشق که سوختچقدر بغض که دور است از صدا بودن چهها که بر سرِ ما آمد و تباهی بودتمامِ عمر چه دیدیم؟ «در بلا بودن»بریده شد گلویِ عاشقان و حلّاجانچقدر فاصله داریم تا خدا بودن!عدم نشسته به ذبحِ وجود، میبینی؟نشانِ پای عدم چیست؟ در قفا بودنکدام خاک؟ که از بادِ بیهوا گم شدبه وقتِ کشتنِ ما، خود به جرمِ ما بودنکدام خانه؟ کدامین وطن؟ چهها که نشد چهها، چهها و دوباره همین چهها بودن نخواستیم که همسفرهٔ شما باشیمچه سرنوشتِ غریبیست با شما بودن#جویا_معروفی@jooyamaroofi1
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — Jooyamaroofi
این غزل را شش سال پیش و به یاد #نوید_افکاری سروده بودم. دریغا که هنوز این غزل «نویدها»یش را نظاره میکند...مرگ، زاری، هراس، بیماری، از امیدی مگو که با ما نیستآسمان! ای بلندِ دور از ما! چهرهٔ آبیِ تو پیدا نیستآه ای تیرهٔ بدونِ "نوید"! ای تو از تیرهٔ شبِ جاوید!خونِ ما ریختی به نامِ امید، خونِ ما خستگان گوارا نیست!جمعی از ما به هَست آلوده، جمعی از ما ز فقر فرسودهجمعی از ما تمامْ بیهوده، هیچ شوقی به سوی فردا نیستجمعِ بازندگانِ ناکامیم، آرزوهای بیسرانجامیممُرغکانیم و بسته در دامیم، بستهایم و سرِ تماشا نیستنیمهجانیم، نیمهجان از غم، خستگانیم، خستگانِ ستمبیشماریم، بیشماران کم، ما کمیم و مجالِ غوغا نیستباز دیدیم خشم و عصیان را، باز دیدیم چنگ و دندان راباز هم قتلِ بیگناهان را...، ذرّهای عشق روزیِ ما نیست؟!#جویا_معروفیطرح، اثر جمال رحمتی است@jooyamaroofi1
