به نام قلم؛ به نام حقیقتامروز، روز خبرنگار است؛اما من می‌خواهم از خبرنگار سخن نگویم،از قلم سخن بگوی…

به نام قلم؛ به نام حقیقتامروز، روز خبرنگار است؛اما من می‌خواهم از خبرنگار سخن نگویم،از قلم سخن بگویم.از همان تکه چوب و مرکبی که قرن‌هاست خواب قدرت را آشفته می‌کند؛از همان کلمه‌ای که گاهی از هزار سرباز، خطرناک‌تر است؛و از همان حقیقتی که اگر نوشته شود، دیگر به آسانی نمی‌توان آن را کشت.قلم، فقط ابزار نوشتن نیست؛شاهدی است که حافظه انسان را از فراموشی نجات می‌دهد.قدرت‌ها می‌آیند و می‌روند،حکومت‌ها ساخته می‌شوند و فرو می‌ریزند،پرچم‌ها عوض می‌شوند،نام خیابان‌ها تغییر می‌کند؛اما آنچه یک خبرنگار صادق ثبت می‌کند،در حافظه تاریخ باقی می‌ماند.و شاید به همین دلیل است که در تمام تاریخ،قدرت از دو چیز بیش از همه هراس داشته است:از مردمی که می‌پرسند،و از قلمی که پاسخ را می‌نویسد.خبرنگار، تماشاگر تاریخ نیست؛چشم بیدار تاریخ است.او باید جایی بایستد که دیگران ترجیح می‌دهند کسی نایستد؛سؤال کند، وقتی همه سکوت کرده‌اند؛ببیند، وقتی دیگران چشم بسته‌اند؛و بنویسد، وقتی نوشتن هزینه دارد.خبرنگار واقعی، بلندگوی قدرت نیست؛بلکه آینه‌ای است که قدرت باید جرأت نگاه کردن در آن را داشته باشد.قلم اگر قرار باشد فقط آنچه را صاحبان قدرت دوست دارند بنویسد،دیگر قلم نیست؛بروشور است.و خبرنگاری اگر فقط تکرار آن چیزی باشد که از پیش گفته شده،دیگر خبرنگاری نیست؛تریبون است.رسالت خبرنگار، تکرار حقیقت‌های بی‌خطر نیست؛رسالت او پیدا کردن حقیقت‌های پنهان است.اما حقیقت، همیشه زیبا نیست.گاهی حقیقت، زخمی است.گاهی تلخ است.گاهی خشم‌آور است.و گاهی آن‌قدر سنگین است که نوشتنش، شجاعت می‌خواهد.اما تاریخ را کسانی نمی‌سازند که فقط حرف‌های خوشایند می‌زنند؛تاریخ را کسانی ثبت می‌کنند که حاضرند برای حقیقت، هزینه بدهند.من به خبرنگاری باور دارم که قلمش را برای حقیقت به گرو نمی‌گذارد؛نه در برابر قدرت،نه در برابر ثروت،نه در برابر شهرت،و نه حتی در برابر محبوبیت.زیرا بزرگ‌ترین خیانت به قلم،دروغ گفتن نیست؛گاهی سکوت کردن در جایی است که باید فریاد زد.جامعه‌ای که خبرنگار شجاع داشته باشد،حتی اگر زخمی باشد، هنوز امید به درمان دارد.اما جامعه‌ای که در آن پرسش کردن جرم،نقد کردن هزینه،و حقیقت گفتن خطر باشد،آرام به نظر می‌رسد؛اما در زیر این آرامش،ممکن است یک انفجار تاریخی در حال شکل گرفتن باشد.خبرنگار باید صدای کسانی باشد که صدایشان به جایی نمی‌رسد؛صدای کارگری که دیده نمی‌شود،مادری که فراموش شده،کودکی که سهمش از زندگی کمتر از دیگران است،و شهروندی که حق دارد بداندچه کسی برای سرنوشت او تصمیم می‌گیرد و چرا.قلم، متعلق به هیچ جناحی نیست؛قلم متعلق به حقیقت است.و اگر روزی میان حقیقت و مصلحت مجبور به انتخاب شد،اگر خبرنگار حقیقت را انتخاب کند،شاید امروز تنها بماند؛اما فردا تاریخ به احترامش خواهد ایستاد.من فکر می‌کنم خبرنگار واقعی،یک سرباز است؛اما نه سرباز جنگ با انسان‌ها،بلکه سرباز جنگ با دروغ، فراموشی و تحریف.سلاح او دوربین است،سنگرش کاغذ،فشنگش کلمه،و پرچمش حقیقت.و چه باشکوه است انسانی که می‌داند یک جمله می‌تواند برایش هزینه داشته باشد،اما باز هم آن جمله را می‌نویسد.امروز، در روز خبرنگار،باید از قلم‌هایی تجلیل کنیم که هنوز می‌نویسند؛اما بیش از آن،باید از قلم‌هایی تجلیل کنیم که هنوز نمی‌ترسند.زیرا ملت‌ها فقط با جاده و ساختمان و کارخانه ساخته نمی‌شوند؛ملت‌ها با حافظه، آگاهی و حقیقت ساخته می‌شوند.و خبرنگار، نگهبان همین سه چیز است.پس بگذارید قلم‌ها زنده بمانند؛حتی اگر دست‌هایی بخواهند آنها را بشکنند.بگذارید پرسش‌ها زنده بمانند؛حتی اگر پاسخ دادن دشوار باشد.و بگذارید حقیقت گفته شود؛زیرا هیچ قدرتی آن‌قدر بزرگ نیست که بتواند برای همیشهواقعیت را سانسور کند.روزی همه صاحبان قدرت از صحنه تاریخ عبور خواهند کرد؛اما آنچه باقی می‌ماند،روایت انسان‌هاست.و در آن روز،تاریخ خواهد پرسید:چه کسانی دیدند و سکوت کردند؟چه کسانی دانستند و ننوشتند؟و چه کسانی، در تاریک‌ترین لحظه‌ها،چراغی به نام قلم روشن نگه داشتند؟امیدوارم نام خبرنگاران شجاع،در پاسخ به این پرسش آخر باشد.روز خبرنگار، روز کسانی نیست که فقط خبر می‌نویسند؛روز کسانی است که اجازه نمی‌دهند حقیقت بمیرد.به احترام قلم.به احترام حقیقت.و به احترام خبرنگاری که هنوزمی‌پرسد، می‌بیند و می‌نویسد🌷🌷🌷لیلا حاجیان۱۴۰۵