‍ خشونت کلامی؛ رک گویی بیرحمانهیکی از علامت‌های اصلی خشم، خشونت کلامی است که هم مرتبط با چاکرای گلو…

‍ خشونت کلامی؛ رک گویی بیرحمانهیکی از علامت‌های اصلی خشم، خشونت کلامی است که هم مرتبط با چاکرای گلو و هم مرتبط با انرژی جنسی است. خشم می‌تواند خود را به شکل‌های مختلفی ابراز کند که خشونت کلامی، یکی از رایج‌ترین آنهاست که به صورت مستقیم در حالت‌هایی مانند کلمات رکیک، فحش، دشنام، لعن، نفرین و ... و به صورت غیر مستقیم در حالت‌هایی مثل طعنه، کنایه، رک گویی بیرحمانه، سخنان دو پهلوی نیش دار و ... می‌تواند خود را نشان دهد.رک گویی، به معنای بیان صریح و مستقیم نظرات و احساسات است. هدف از رک گویی، شفافیت و صداقت با طرف مقابل است. در رک گویی، هدف فرد، آزار رساندن یا بی‌احترامی به دیگران نیست. فرد رک‌گو، دیگران را مسخره نمی‌کند، توهین نمی‌کند، فحش و ناسزا نمی‌دهد. رک‌گویی، یعنی صراحت لهجه و جسارت در بیان حقیقت، نه جسارت در بی‌احترامی به دیگران. رک گویی، معادل با رکیک گویی نیست که نوعی از بد دهانی است که ناشی از ناتوانی فرد در خویشتن داری است، چرا که رکیک گوها، در حقیقت نوعی تخلیه روانی انجام می‌دهند.برخی اوقات، بی‌رحمی را با رک بودن و رک گویی اشتباه می‌گیریم، با این تصور و استدلال که داریم حقیقت را می‌گوییم یا حق با ماست، غافل از اینکه همین رک بودن و رک‌گویی، باعث می‌شود دیگران از کلام ما صدمه ببینند، لطمه بخورند، روح و روان‌شان رنجور گردد. در این گونه موارد، کلام ما دیگر، ابزاری برای تحقیر و سرکوب و سرزنش دیگران است نه مجرایی برای حقیقت، چرا که حقیقت باعث آرامش می‌شود، باعث بهبود و ترمیم می‌شود، باعث دلگرمی می‌شود، باعث درمان دردها و رنج‌های روحی و روانی می‌شود، چون از اسنس می‌آيد، از بینگ می‌آید، از مادر الهی می‌آید، از الوهیت نشات می‌گیرد. پشتوانه روحانی و معنوی دارد.جَهانِ نو 🌍t.me/jahane_no