‍ چراغی که خاموش نمی‌شوددر دل کوهستان‌های خاموش، پیرمردی به نام خدا مراد زندگی می‌کرد؛ مردی که مردم…

‍ چراغی که خاموش نمی‌شوددر دل کوهستان‌های خاموش، پیرمردی به نام خدا مراد زندگی می‌کرد؛ مردی که مردم روستا باور داشتند نگاهش تا عمق جان آدم‌ها می‌رود. هرکس گم می‌شد، هرکس دلش می‌گرفت، هرکس امیدش را از دست می‌داد، راه خانه‌ی کوچک خدا مراد را پیش می‌گرفت.یک روز جوانی نزد او آمد؛ چهره‌اش خسته، چشم‌هایش بی‌نور، و صدایش لرزان بود.گفت: «خدا مراد… من دیگر نمی‌توانم. هرچه تلاش می‌کنم، شکست می‌خورم. انگار تقدیرم این است که ناامید بمانم.»خدا مراد لبخند زد و چراغ کوچکی را از گوشه‌ی اتاق برداشت. چراغ را روشن کرد و در دست جوان گذاشت.گفت: «این چراغ را بگیر و از کوه بالا برو. هرجا خاموش شد، همان‌جا بنشین و درباره‌ی خودت فکر کن. وقتی دوباره روشن شد، ادامه بده.»جوان با تعجب پرسید: «اما این چراغ که با باد خاموش می‌شود.»پیرمرد گفت: «چراغ تو هم همین‌طور است… فقط اسمش امید است.»جوان راه افتاد.در اولین پیچ کوه، چراغ خاموش شد. جوان نشست و فکر کرد:«چرا ناامیدم؟ چون نتیجه نمی‌بینم؟ چون خودم را با دیگران مقایسه می‌کنم؟ چون فکر می‌کنم کافی نیستم؟»وقتی این‌ها را با صداقت پذیرفت، چراغ دوباره روشن شد.در نیمه‌ی راه، چراغ دوباره خاموش شد. این بار جوان فهمید که ترس‌هایش پنهان‌تر از آن چیزی هستند که فکر می‌کرد. ترس از قضاوت، ترس از شکست، ترس از اینکه شاید اصلاً ارزشمند نباشد.او با خودش گفت: «اگر این‌ها را نبینم، چگونه از آن‌ها عبور کنم؟»چراغ روشن شد.در نزدیکی قله، باد شدیدی وزید و چراغ برای سومین بار خاموش شد. جوان این بار خشمگین شد، اما بعد آرام گرفت و گفت:«شاید چراغ خاموش می‌شود تا من یاد بگیرم نور را درون خودم پیدا کنم.»و درست در همان لحظه، چراغ روشن شد، اما این بار نورش از قبل قوی‌تر بود.وقتی جوان به قله رسید، خدا مراد آنجا منتظرش بود.پیرمرد گفت: «دیدی؟ چراغ امید خاموش می‌شود، اما تو می‌توانی دوباره روشنش کنی. ناامیدی نشانه‌ی پایان نیست؛ نشانه‌ی شروع خودشناسی است. هر بار که چراغ خاموش شد، تو بخشی از خودت را شناختی. این یعنی زنده‌ای، یعنی در مسیر هستی.»جوان با لبخندی آرام گفت: «پس امید چیزی نیست که از بیرون بیاید… از درون می‌جوشد.»خدا مراد پاسخ داد:«دقیقاً. و تا وقتی تو هستی، چراغت خاموش نمی‌ماند.»جهانِ نو 🌍t.me/jahane_no