درود بر موتای جاندرود بر حضور خالص و زلال تو، در این برهوت سراب گون ..،سپاس از اینکه همواره به ما ی…
انتشار: 2026/07/31 14:31 UTCدریافت: 2026/08/05 12:02 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/05 12:02 UTC
درود بر موتای جاندرود بر حضور خالص و زلال تو، در این برهوت سراب گون ..،سپاس از اینکه همواره به ما یاد میدهی، چگونه انسان بودن و چگونه انسان زیستن را،حتی در آن دم که انسانیت در این (برهوتِ خونین) جرم باشد ..!تو ثابت کردی که از آینده آمده ای ..و ما برای ساختن ایرانی بدونِ وهم و خرافهِ گذشته، بغیر از تو پلی به اسمان آینده نداریم ..،!سپاس از اینکه هنوز بی ریا و بی منت میباری هر دم بر این خاک تشنه، تا در آینده نه چندان دور ، ایران دوباره تبدیل به بوستان و گلستان شود ..،سپاس از اینکه چشم میپوشی بر خطاهای پادشاهانی که قرار بود همیشه و در هر حالی (پاد شهر) باقی بمانند و به خطا سلطه گر شدند و دیکتاتورهای مدرن دیروز..!سپاس از اینکه هستی، و با بودنت، بر این برهوت مرده ی تکراری( بذر زندگی ) میپاشی ...برایمان بمان تا همیشه ،چون خورشید گرم و سوزان ...چون ماه تابنده ...و چون باران، بر دل کویرِ این (خاکِ تشنه لب) ببار!تا چشمه ها( موتاها) بتوانند به (خودباوری) برسند و از دل خاک وطن، خودجوش بجوشند و این خاک آباد و آزاد شود دوباره !
