❗در ادامه سفر فیلد مارشال عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان، در کنار گفت‌وگوهای عباس عراقچی، وزیر امو…

❗در ادامه سفر فیلد مارشال عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان، در کنار گفت‌وگوهای عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، با مقام‌های منطقه‌ای نشان می‌دهد که همه طرف‌ها، به‌ویژه میانجی‌ها، به‌خوبی درک کرده‌اند که شرایط کنونی تا چه اندازه بی‌ثبات و شکننده است.در همین حال، لحن تهران به‌طور فزاینده‌ای تهدیدآمیز شده است. *مقام‌های ارشد ایرانی صراحتاً می‌گویند ایران نمی‌تواند برای مدت نامحدود شرایطی را تحمل کند که در آن خودش قادر به صادرات نفت نباشد، اما کشورهای همسایه همچنان نفت صادر کنند و از نگاه تهران، هم‌زمان با واشنگتن برای تشدید فشار اقتصادی علیه ایران همکاری داشته باشند.*پرسش کلیدی این است که اگر ایران به این نتیجه برسد که اهرم فشارش در تنگه هرمز در حال تضعیف شدن است، چه خواهد کرد؟یک احتمال این است که افزایش فشارها، موقعیت رئیس‌جمهور پزشکیان و دیگر کسانی را که خواهان مصالحه بیشتر هستند تقویت کند و در نهایت تهران را به بازگشت به چارچوب قبلی، بدون طرح شروط تازه، سوق دهد.اما سناریوی معکوس نیز به همان اندازه اهمیت دارد *. ایران ممکن است به این جمع‌بندی برسد که دونالد ترامپ، به‌ویژه در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای و با توجه به نگرانی‌ها درباره ذخایر موشک‌های رهگیر آمریکا، تمایل چندانی به ورود به یک جنگ بزرگ دیگر ندارد. اگر تهران به چنین برداشتی برسد، ممکن است تشدید نظامی را نه آخرین گزینه، بلکه راهی جذاب‌تر برای احیای بازدارندگی و بازیابی اهرم فشار خود ببیند.اظهارات روزبه‌روز تندتر مقام‌های ایرانی نشان می‌دهد که چنین گزینه‌ای به‌طور جدی در حال بررسی است. اهمیت این موضوع زمانی بیشتر می‌شود که به نظر می‌رسد دکترین راهبردی ایران نیز در حال تغییر است: تهران رویکردی فعال‌تر و ریسک‌پذیرتر در پیش گرفته و بیش از گذشته آمادگی دارد به‌جای صرفاً تحمل فشار و واکنش محتاطانه، به اقدامات نظامی تهاجمی متوسل شود.مشکل اصلی در جبهه دیپلماتیک این است که واشنگتن، دست‌کم در مواضع علنی خود، هیچ مسیر خروج روشن و قابل قبولی پیش روی تهران قرار نداده است. ظاهراً دولت آمریکا بر این فرض استوار است که فشار اقتصادی کافی، در نهایت ایران را وادار به تسلیم خواهد کرد. اظهارات برخی مقام‌های ارشد آمریکایی مبنی بر اینکه فشار اقتصادی حتی می‌تواند به فروپاشی حکومت ایران منجر شود، کار میانجی‌ها را دشوارتر می‌کند.بنابراین پرسش اصلی این هفته روشن است: آیا تضعیف موقعیت ایران در تنگه هرمز، تهران را به سمت مصالحه سوق خواهد داد یا به سمت تشدید تنش؟ آیا ایران می‌تواند بدون طرح مطالبات جدید، بازگشت به چارچوب قبلی را بپذیرد و حتی در زمینه کنترل خود بر تنگه هرمز انعطاف‌هایی نشان دهد؟ یا فشار بیشتر دقیقاً نتیجه معکوس خواهد داشت و تهران را متقاعد خواهد کرد که برای بازیابی اهرم فشار خود باید دست به تشدید تنش بزند؟یک نکته روزبه‌روز روشن‌تر می‌شود: بعید است ایران وضعیت موجود را برای مدت طولانی بپذیرد.تحرکات فشرده دیپلماتیک میانجی‌های منطقه‌ای دقیقاً بازتاب همین نگرانی است. با توجه به اینکه احتمال پذیرش امتیازهای گسترده‌ای که ظاهراً واشنگتن از تهران انتظار دارد پایین است، شکست تلاش‌های دیپلماتیک کنونی می‌تواند آمریکا و ایران را بسیار زودتر از آنچه بسیاری تصور می‌کنند، بار دیگر به سمت رویارویی نظامی سوق دهد.@iRan_NiUs