هم اکنونبرخوردها در اردن@iran_khouzestan

آنچه در منابع تاریخی آمده است به روشنی معلوم می شود ایرانیان با روی باز اسلام را نپذیرفتند و این روی باز پذیرفتن مربوط به مناطق عرب نشین سرزمینِ ایرانِ دوره ساسانیان بوده است. مناطقی مانند حیره، انبار، نواحی سواد و فرات ... . هر چند در این مناطق ایرانیان نیز ساکن بوده اند اما بدلیل حضور اعراب، اسلام بدون جنگ پذیرفته شد. این موضوع در جلد ۴ کتاب تاریخ طبری و در صفحات ۱۴۸۰، ۱۴۸۲، ۱۴۹۷، ۱۴۹۸، ۱۵۰۱، ۱۵۰۸، ۱۵۱۲،۱۵۱۳ و ... به تکرار آمده است.(در هیچ منبع و سند تاریخی نیامده است که در خوزستانِ دوره ساسانی عرب وجود داشته است).اینکه گفته شود ایرانیان بدلیل نارضایتی از حکومت ساسانی با روی باز اسلام را پذیرفته اند، نوعی تحریف تاریخ توسط پان اسلامیستها و اوباش قومگرا بخصوص پانعربیستها است. اگر اینگونه بوده پس از جنگ نهاوند که شیرازه حکومت ساسانی گسسته شد، مقاومت در مناطق مختلف ایران ادامه پیدا نمی کرد اما پس از جنگ نهاوند همچنان در تمام ایران، ایرانیان در حال نبرد با اعراب مهاجم بوده اند و در صورت شکست جزیه را انتخاب می کردند. در واقع کسانی که معتقد هستند مردم ایران از جور حکومت ساسانی و یا حب اسلام این دین را با روی باز پذیرفتند باید به این پرسش پاسخ دهند چرا پس از فروپاشی نظم حکومتی و سقوط حکومت ساسانیان، مردم ایران دست از جنگ و مقاومت برنداشتند؟در واقع باید به این حقیقت اشاره کرد که حمله اعراب به ایران و شکست ایرانیان یک موضوع سیاسی از جانب مردم ایران(مثلا ستم و ظلم حکومت ساسانی) و یا یک موضوع دینی نبوده است. بلکه مردم آن زمان ایران آن جنگ را یک جنگ سرزمینی، فرهنگی، هویتی و تمدنی می دانستند و به همین دلیل حتی پس از فروپاشی دستگاه حکومتی ساسانی پس از شکست نهاوند، باز هم دست از جنگ و مقاومت برنداشتند.این جنگ تمدنی چنان برای مردم ایران مهم بوده که با دادن تلفات سنگین، باز هم به جنگ و نبرد ادامه دادند. در واقع مردم ایرانِ آن دوره موضوع تجاوز به سرزمین خود را درک کرده بودند.#دکتر_قلابی #دکتر_بیسواد #پانعربیسم #نژادپرستی @iran_khouzestan

کسانیکه حوادث و بزنگاه های تاریخ ایران بخصوص معاصر را دقیق خوانده باشند می دانند نه تنها میرزاکوچک خان اسطوره ملی نیست، بلکه یک خائن بوده به قصد تجزیه بخش شمالی کشور آنهم با کمک شوروی ها.اما مهمتر از آن تناقض های جمهوری اسلامی است. از یکطرف ایران ایران می کند و از تمامیت ارضی می گوید و گاهی برعکس آن سیاست می ورزد. بنظر می رسد برای وی دشمنی با پهلوی ها به تمامیت ارضی ارجح است وگرنه در پایتخت خیابان به نام یک تجزیه طلب نمی زد.@iran_khouzestan

✍ مصطفی نصیری زنده‌یاد #دکتر_طباطبایی، زمانی‌که در #آمریکا تحت درمان بود، به بنده و نیز برخی دوستان دیگر، گفتند که #دکتر_سروش، دو بار تماس گرفته و ضمن احوال‌پرسی، مفصل در باره مابه‌الاختلاف‌ها صحبت کرده و بسیاری از خصومت‌هایش را کنار گذاشته است.بعد از آن گفتگوها که دکتر طباطبایی گفتند؛ بدلیل احاطه درد بیماری، نتوانسته بودند به سومین تماسش، پاسخ دهند، دکتر سروش در یکی از درس‌هایش در باره قدرت، کلی از کتاب جدال قدیم و جدید، تعریف و تمجید کردند که بهترین اثر در توضیح اندیشه سیاسی غرب، به زبان فارسی است.بماند که دکتر سروش هنوز نتوانسته موضع دکتر طباطبایی را در آن اثر سه جلدی درک کند، زیرا دکتر آن اثر را از موضع شرح تاریخ اندیشه سیاسی غرب ننوشته‌اند، بلکه در نوشتن آن، برموضع یک مستغرب ایستاده‌اند.باری، بعد از آن دو گفتگوی تلفنی، دکتر طباطبایی در نقد روشنفکری دینی، به نام سروش اشاره‌ای نکردند. اما دکتر سروش با این تعریض، نشان دادند که قادر به عدول از کینه‌هایش نیستند و گویا پنداشته‌اند که با فقدان طباطبایی، هر رطبی را می‌توانند به هر یابسی ببافند.چه سندی بهتر از این که #روشنفکری_دینی، نه نحله‌ای در اندیشیدن، که گروهکی ایده‌ئولوژیکی در قدرت‌بازی است که گناهانشان قابل بخشش نخواهد بود، زیرا ضرر و ضربه بزرگ اسلامی کردن علوم، اندیشه‌ای با بنیاد دینی نبود، بلکه کج‌راه‌ای بود که دکتر سروش و امثال وی، آن را با انقلاب فرهنگی به این کشور تحمیل کردند.این‌که چرا گناه امثال سروش بخشیده نخواهد شد، با همان منطق نقالی خودش قابل تایید است که: هر که او بنهاد ناخوش سنّتیسوی او نفرین رود هر ساعتینیکوان رفتند و سنّت‌ها بماندوز لئیمان ظلم و لَعنت‌ها بماندتا قیامت هرکه جنس آن بَداندر وجود آید بود رویش بِدانمثنوی، دفتر اول@iranpazhohi@iran_khouzestan

از اسناد تاریخی اصرار از نژادپرستهای پانعربیست انکارآیا اعراب در حمله به ایران کشتار نکردند؟مطلب زیر از جلد ۲  کتاب فتوح البلدان صفحه ۴۸۰ می باشد:۹۶۱- گفتند: وقتی عبدالله بن عامر فتح جور را به پایان رساند، به مردم اصطخر حمله کرد و پس از نبردی سخت و با استفاده از منجنیق، آن را به زور تصرف کرد. او #چهل_هزار #غیر _عرب را در آنجا #کشت و بیشتر #خانواده‌ها و رهبران برجسته اساوره را که به آنجا پناه برده بودند، #نابود کرد.#دکتر_بیسواد #دکتر_قلابی #پانعربیسم #نژادپرستی @iran_khouzestan

💠 ضرورت بررسی کارشناسی لایحه کاسپین🔹هشت سال پس از تصویب کنوانسیون حقوقی دریای مازندران در مردادماه ۱۳۹۷ که به امضای سران کشورهای ساحلی دریای کاسپین رسید، دولت در هفته‌های گذشته و درحالی‌که کشور با تنش‌ها و احتمال آغاز دوباره جنگ روبه‌روست، یعنی کشور در شرایط جنگی است، اقدام به ارسال یک‌فوریتی این لایحه به مجلس کرد تا در مجلس به تصویب رسد. این در حالی است که در هشت سال گذشته دولت به صورت شفاف و روشن درباره این کنوانسیون و ویژگی‌های آن اطلاع‌رسانی نکرده است. حتی در ماه‌های ابتدایی تصویب این کنوانسیون در دولت دوم آقای روحانی، وزارت امور خارجه درباره این کنوانسیون حاضر به تشریح عملکرد خود و چرایی امضای کنوانسیون نشد و حتی حاضر نشد در محافل عمومی با برگزاری نشست‌های رسانه‌ای به تشریح عملکرد خود دراین‌باره و چرایی امضای این کنوانسیون بپردازد.🔹این نکته هم دارای اهمیت است که در دفاع از امضای این کنوانسیون حقوقی وزیر وقت امور خارجه ایران از استدلال‌هایی برای توجیه امضای این کنوانسیون استفاده می‌کرد که باید از سوی وزرای خارجه کشورهای دیگر شنیده می‌شد نه از سوی وزیر خارجه ایران. اینکه دولت شوروی اجازه می‌داد یا نمی‌داد که ایران از سهم مشاع خود استفاده کند، توجیهی حقوقی نیست بلکه یادآوری یک رویه ظالمانه و نادرست شوروی سابق است. از این رویه نادرست نباید اصل حقوقی علیه منافع ملی ایرانیان استخراج شود.🔹با فروپاشی کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی سابق در سال ۱۹۹۱ تعداد کشورهای ساحلی دریای مازندران از دو کشور ایران و شوروی سابق به پنج کشور ایران، روسیه، قزاقستان، جمهوری آذربایجان و ترکمنستان رسید. گروهی از تحلیلگران و حقوق‌دانان معتقدند که بر اساس معاهدات ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰ میان ایران و روسیه، باید تکلیف دریای کاسپین مشخص می‌شد و پذیرش رویه جدید حقوقی منجر به ازدست‌رفتن حقوق قانونی ایران و تحدید مرزهای سرزمینی ایران می‌شود. بر مبنای این استدلال اگر کشور روسیه در حقوق بین‌الملل دولت تداوم‌دهنده شوروی سابق قلمداد می‌شود -هم کرسی شورای امنیت را حفظ کرده و هم تعهدات بین‌المللی شوروی را پذیرفته- چرا در موضوع دریای کاسپین تعهدات شوروی سابق به روسیه منتقل نشده است؟💢یادداشت احسان هوشمند را اینجا بخوانید👇sharghdaily.com/fa/tiny/news-1120353@iran…

پس از پذیرش قطعنامه 598 در ۲۷ تیرماه ۱۳۶۷ توسط ایران، آتش بس بین دو کشور ایران و عراق برقرار و ۲۹ امرداد همان سال صلح بطور رسمی بین دو کشور برقرار شد.8 اوت 1988 برابر با ۱۷ امرداد ۱۳۶۷ از جانب صدام حسین، حاکم و دیکتاتور پیشین عراق روز پیروزی بزرگ(یوم النصر العظیم) این کشور در جنگ اعلام شد، اما هیچ کس نمی داند عراق در آن جنگ در چه مورد و چگونه پیروز شد و این ادعای عجیب صدام از کجا آمده است. خاک و سرزمینی از ایران می خواستی که به آن خواسته نرسیدی و این بیشتر معنی شکست می دهد، نه پیروزی.@iran_khouzestan