🔴 پدر صنعت کیست؟✍ کاوه فاضل بسطامی 👈 پدرِ یک صنعت، آن کسی نیست که فقط زودتر از دیگران آمده باشد. او…
انتشار: 2026/08/21 06:15 UTCدریافت: 2026/08/22 05:26 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/22 05:26 UTC
🔴 پدر صنعت کیست؟✍ کاوه فاضل بسطامی 👈 پدرِ یک صنعت، آن کسی نیست که فقط زودتر از دیگران آمده باشد. او کسی است که راه را ساخته است. در زمانی که چیزی هنوز نام نداشت، او به آن شکل داد. وقتی پراکندگی بود، نظم آورد و وقتی تردید بود، جرأت کاشت. حضورش مرزی میکشد میان " قبل " و " بعد ". چنانکه تاریخ آن صنف، ناخواسته به او ارجاع میدهد.اوکاری نکرد که خود بماند، بلکه کاری کرد که کار بماند. دانشی که میتوانست در مشت خود نگه دارد، بخشید. تجربهای که میتوانست انحصار کند، منتقل کرد. از دل نگاهش نسلهایی برخاستند که هرکدام خود ستونی شدند و بیآنکه نامش را تکرار کنند، اثرش را ادامه دادند.در روزهای سخت، وقتی نشدن سادهترین پاسخ بود، او ایستاد. صنعت را از بنبست عبور داد، نه با شعار، بلکه با راهحل. شکست را دید، اما به آن عادت نکرد. ماند تا امکان، جای امتناع را بگیرد و امید، از حاشیه به متن بیاید.اعتبارش نه از قدرت، که از اعتماد ساخته شد. حتی آنها که با او رقابت داشتند، نامش را با احترام بر زبان آوردند. نه بیخطا بود و نه بیهزینه، اما ردّی که گذاشت قابل دفاع بود و میراثی که ساخت، بر پایهای روشن ایستاد.و در نهایت، این لقب را خود برنگزید. زمان آن را انتخاب کرد، مردم آن را گفتند و حافظهی جمعی آن را نگه داشت. پدرِ صنعت کسی است که اگر نباشد، جای خالیاش حس میشود. اما اگر بوده باشد، مسیر آنقدر روشن شده که دیگران بتوانند در آن راه بروند.اینکه لقبی اجتماعی و غیررسمی است، به این معنا نیست که بتوان آن را به دلخواه خرج کرد. چنین لقبهایی شبیه سکهاند. اگر بیش از اندازه ضرب شوند، ارزششان میریزد. میشود نامی را بر زبان آورد، اما الزاماً جا نمیافتد. جامعه، زمان و حافظهی جمعی تصمیم میگیرند کدام نام بماند و کدام فراموش شود.لقبهایی از این جنس با اعلام بهوجود نمیآیند. با تکرار بیادعا شکل میگیرند. ممکن است رسانهای امروز آن را بنویسد یا گروهی آن را به کار ببرد، اما اگر پشتش اثر واقعی، استمرار و پذیرش عمومی نباشد، در حد یک تعریف گذرا میماند. لقب، زمانی زنده میشود که دیگران بدون توافق قبلی، از سر بداهت، همان واژه را انتخاب کنند.از سوی دیگر، دلخواهبودنِ این لقب خطرناک است، چون میتواند به ابزار اغراق، رانت یا روایتسازی تبدیل شود. وقتی هر موفقیتی " پدر صنعت " بسازد، خود صنعت بیپدر میشود. نه بهخاطر کمبودن افراد شایسته، بلکه بهخاطر بیاعتبارشدن معنا.در نهایت، میتوان لقبی را پیشنهاد داد، اما نمیتوان آن را تحمیل کرد. این عنوان نه با نیت ساخته میشود و نه با تبلیغ تثبیت. تلاش برایِ نشاندنِ این لقب بر دوشِ کسی از راهِ بزرگنماییِ رسانهای، هرچند با نیتِ خیر انجام شود، معمولاً نتیجهای جز خستگیِ مخاطب و بیاعتباریِ خودِ لقب ندارد. زیرا اهلِ صنعت، حقیقت را در سایهی کار میبینند، نه در روشناییِ پرسر و صدایِ تبلیغات. اگر کسی شایستهاش باشد، دیر یا زود نامش بدون اجبار به همان واژه گره میخورد. و اگر نباشد، حتی بلندترین صداها هم آن را ماندگار نمیکنند. لقب را دریابیم، تا فرهنگِ صنعت در امان بماند. افراط در بخششِ آن، زوالِ ارزشاش را بهدنبال دارد. چه بسا صنعتی که با انبوهِ پدرانِ ساختگی، یتیمتر از همیشه میشود. حرمتِ این نام را با گزینشِ سختگیرانه حفظ کنیم، که صنعتِ امروز ما، بیش از هر چیز، نیازمند حقیقتِ بیآلایشِ کارِ مداوم و رنجِ صادقانه است، نه به سایهروشنِ القابِ توخالی.#صنعت_ایران #توسعه T.me/industromy
پستهای تلگرام — صنعت و اقتصاد
🔴 درباره اثرات محاصره دریایی بر زندگی مردم✍ فریدون مجلسی👈 ادامه محاصره دریایی آمریکا علیه ایران در تنگه هرمز، بیش از آنکه یک مسئله صرفاً نظامی یا امنیتی باشد، به مسئلهای مستقیم برای زندگی مردم تبدیل شده است. استفاده از مسیرهای زمینی و راهآهن نیز نمیتواند جای خالی تجارت دریایی را پر کند. نتیجه را هم نمیتوان انکار کرد: از زمان برقرار شدن محاصره، کشور با تورمی بیسابقه روبهرو شده و مسئله بنزین برای بخشهایی از جامعه به بحرانی حاد تبدیل شده است. اما پرسش اساسی این است که این وضعیت تا کجا باید ادامه پیدا کند؟استقلال یک کشور فقط به داشتن موشک و توان نظامی خلاصه نمیشود. کشوری که حق عبور و مرور دریایی نداشته باشد، کشوری که نتواند با جهان رابطه بانکی برقرار کند، نتواند صادرات و واردات داشته باشد و نتواند ارزش پول خود را حفظ کند، در عمل با محدودیت جدی در استقلال اقتصادی مواجه است.استقلال یعنی بتوانیم تجارت کنیم، تولید کنیم، ارزش پولمان را حفظ کنیم و مردممان بتوانند با درآمد خود زندگی شرافتمندانهای داشته باشند. چگونه است که در یکصد سال گذشته، حتی با وجود نوسانات ناشی از جنگهای جهانی، ارزش پول کشور قابل حفظ بود، اما در سالهای اخیر، پول ملی چنان بیارزش شده که حتی سکه از مدار واقعی مبادلات خارج شده و سخن از ضرب سکههایی با ارزش اسمی بسیار بالا به میان میآید؟هیچ اقدامی به اندازه باز شدن این محاصره نمیتواند به ترمیم وضعیت اقتصادی ایران کمک کند.اما مشکل فقط محاصره نیست؛ «آمادهباش دائمی» نیز هزینههای سنگینی بر کشور تحمیل کرده است. چرا باید نیروهایی که میتوانند در کارخانهها، مزارع و مراکز تولیدی کار کنند، دائماً درگیر فضای نظامی و تبلیغاتی باشند؟ آیا تصور میکنیم شعارهایی که صرفاً برای مخاطب داخلی طراحی شدهاند، جهان را خواهد ترساند؟وقت آن است که عقلای کشور، تصمیمی متفاوت بگیرند: توافق اسلامآباد را که اجرا شد و سپس در اثر پرتاب موشک به هم خورد، دوباره زنده کنند و به آن پایبند بمانند و روابط با کشورهای منطقه و جهان را ترمیم کنند. تنگه هرمز ممکن است در شعارهای وطنپرستانه جذاب باشد، اما این تنگه یک آبراه بینالمللی است. حاکمیت ایران بر سرزمین، نفت، بستر دریا و منابع خود محترم است، اما این حاکمیت نباید به معنای انکار حقوق عبور و مرور دیگر کشورها باشد. ایران قرار نیست با ایستادن در دروازه تنگه، حق دیگران را به زور بگیرد.سؤال ساده است: چرا ترکیه تحریم نیست؟ چرا کشتیهای پاکستانی محاصره نمیشوند؟ چرا بسیاری از کشورهای جهان گرفتار چنین وضعیتی نیستند؟ چرا باید دائماً در حال دشمنی با آمریکا، اردن، عمان، امارات و دیگران باشیم؟حتی امارات که سالها یکی از بزرگترین شرکای اقتصادی ایران بود، اکنون روابط بانکی و معاملاتی خود را قطع کرده است. کسانی که از همین مناسبات ثروتمند شدهاند، در امارات دفتر و خانه دارند، اما هزینه قطع این رابطه را مردم ایران میپردازند.باید عادی شویم. عادی بودن خلاف استقلال نیست؛ مقتضای عقل، انصاف و رفتار سیاسی است. ادامه جنگ و ستیز، هرقدر هم دشمنان جمهوری اسلامی را خوشحال یا ناراحت کند، در نهایت اگر به تضعیف ایران منجر شود، برای ملت ایران زیانبار است. جنگ مزمن یعنی خونریزی مزمن، ضعف مزمن و لزوم درآمدن تدریجی. ایران بیش از نیم قرن است که هزینه این وضعیت را میپردازد. زمان آن رسیده است که عقلا برای پایان دادن به این جنگ مزمن تصمیم بگیرند و به مردم فرصت بدهند کار کنند، درآمد داشته باشند و دیگر نگران قیمت بنزین، سیب زمینی، جو و ابتداییترین هزینههای زندگی نباشند. نجات ایران شاید بیش از هر چیز در یک تصمیم خلاصه شود: رفع مزاحمت از زندگی مردم و بازگرداندن کشور به مسیر عادی تجارت، تولید و آرامش.#اقتصادایران #ایران T.me/industromy
🔴 انتقال نفت خلیج فارس با روش کشتی به کشتی 👈 در این مدل، فرضا نفتکش A نفت را از پایانه اول تحویل گرفته و به نفتکش B منتقل میکند و نفتکش B محموله را به مقصد نهایی میبرد و نفتکش A دوباره برای دریافت محموله بعدی برمیگردد.یعنی بجای اینکه یک نفتکش مسیر کامل را طی کند، چند نفتکش در یک چرخه رفت و برگشتی، نفت را مرحله به مرحله منتقل میکنند. برآورد میشود این نوع جابهجایی در خلیج فارس، حدود 2 میلیون بشکه در روز باشد و صادرات از فجیره در این رقم محاسبه نشده است.#نفت#ایران @industromy
🔴 محدودیت در صادرات مواد معدنی کمیاب چین #معدن @industromy
🔴 افزایش سود شرکتهای بزرگ نفتی 👈 به گزارش خبرگزاری آناتولی، سود 9 شرکت بزرگ نفتی جهان در نیمه نخست سال 2026 با جهشی 56.9 درصدی همراه بوده است.مجموع درآمد این شرکتها از 97.4 میلیارد دلار به 152.8 میلیارد دلار افزایش یافت که در این میان، شرکت آرامکو با ثبت سود 65.2 میلیارد دلاری، بیشترین میزان سود را به خود اختصاص داد.طی جنگ ایران و افزایش قیمت نفت، شرکت بیپی نیز شاهد شدیدترین رشد بود و سود آن با جهشی 234.8 درصدی به 7.7 میلیارد دلار رسید.#نفت@industromy
🔴 بدهی آمریکا از 40 تریلیون دلار عبور کرد👈 وزارت خزانهداری ایالاتمتحده اعلام کرد کل بدهی عمومی معوق این کشور رسما به بیش از 40 تریلیون دلار رسیده و جالب است که این رکورد جدید نیز در دوران ریاستجمهوری دونالد ترامپ رقم خورده است.این اتفاق از نظر نمادین اهمیت دارد و بهخودیخود اهمیت اقتصادی چندانی ندارد و بیشتر سرمایهگذاران و اقتصاددانان بهجای رقم خام بدهی، به شاخصهایی دیگر توجه میکنند؛ مانند نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی و یا بدهی در اختیار عموم که بدهیهای درون دولت، از جمله بدهی به صندوقهای امانی تامین اجتماعی را شامل نمیشود.با این حال، میزان بدهی 40 تریلیون دلاری، رقم بزرگی است و احتمالا توجهها را دستکم برای مدتی به مسیر مالی خاص خود جلب خواهد کرد که اقتصاددانان بهطور گسترده آن را ناپایدار میدانند.در روزهای اخیر، افزایش هزینه استقراض بلندمدت دولت و چرخش ناگهانی این روند پس از اعلام برنامه خزانهداری برای بازخرید بدهیهای بلندمدت بیشتر، اهمیت بالاتری به این مسئله داده است.#اقتصادجهان @industromy
🔴 دشمنان و متحدان هند و پاکستان 👈 طبق اعلام موسسه نظرسنجی پیو، 54 درصد از هندیها پاکستان را بزرگترین تهدید میدانند و 43 درصد از پاکستانیها نیز هند را اصلیترین دشمن کشورشان میدانند.در خصوص مهمترین متحدان نیز شرایط متفاوت است و 36 درصد هندیها میگویند روسیه و 75 درصد از پاکستانیها و به اتفاق، چین را بزرگترین متحد پاکستان میدانند.در نظر هندیها چین دشمن شماره دو به شمار میرود و پاکستانیها، اسرائیل و آمریکا را دشمن دوم و سوم میدانند و هندیها به آمریکا بعنوان متحد دوم خود مینگرند و برای پاکستانیها، عربستان متحد شماره دو میباشد.#جهان@industromy
