رود رونده سینه و سر می‌زند به سنگیعنی بیا که ره بگشاییم و بگذریم#هوشنگ_ابتهاج@hoshang_ebtehhaj

ای به رقص آمده با صد دف و نی در جانم دف و نی چیست منَت کف زده می‌رقصانم این همه عشوهٔ اندیشه رقصان من است سر و گردن به تماشای که می‌گردانم ناله آموختمش از نفسِ خویش چو نای این عجب بین که ز نالیدن او نالانم سایه دست من افتاده بر این پرده و من باز از بازیِ بازیچه‌ی خود حیرانم در نهانخانه‌ی جان جای گرفته‌ست چنان که به دل می‌گذرد گاه که من خود آنمگفتم این کیست که پیوسته مرا می‌خواندخنده زد از بنَ جانم که منم، ایرانمگفتم ای جان و جهان چشم و چراغِ دل منمن همان عاشقِ دیرینه‌ی جان‌فشانمبه هوای تو جهان گردِ سرم می‌گرددورنه دور از تو همین سایه‌ی سرگردانم#هوشنگ_ابتهاج@hoshang_ebtehhaj

تا روشنی چشم و دل سایه از آن روست از آینه ای منت دیدار نبردیم #هوشنگ_ابتهاج@hoshang_ebtehhaj

هزار سال میان جنگل ستاره‌ها پیِ تو گشته‌امستاره‌ای نگفتکزین سرای بی‌کسیکسی صدات می‌کند...؟#هوشنگ_ابتهاج@hoshang_ebtehhaj

روندگان طریق تو راه گم نکنند که نور چشم امید و چراغ ایمانی#هوشنگ_ابتهاج @hoshang_ebtehhaj

در خلوتِ غم‌آورِ قبرستانبر جای ایستاده لبخند می‌زندلبخند در گمان کسان استدندان به هم فشردهبانگی به درد راپشتِ لبانِ بسته نهفته‌ستدر چشمِ بی‌نگاهشخاموشی هزار نگفته‌ستوینک ز شوخ‌چشمیِ ایاممانده‌ست از عبور کلاغان سال و ماهبر گوشهٔ کلاهشنقشی به ریشخند!روزیدر سال‌های دوراو را با یاد زندگانی از دست رفته‌ایاینجا نشانده‌انداما در این غروبِ غریبستانبشنو ز لحنِ بی‌رمق بادهر یادکرد سینهٔ گوری گشودن استتندیسخود حکایتِ تلخِ نبودن است !...#هوشنگ_ابتهاج@hoshang_ebtehhaj

شما هیچ وقت با مرگ روبرو نمیشید...@hoshang_ebtehhaj