«این یک بازیه؛ بیایید یک چیز خیالی بسازیم.» بخشی از توضیحات علیرضا رضاییاقدم، سردبیر، دربارهی شکل…
انتشار: 2026/07/28 12:42 UTCویرایش: 2026/07/31 23:59 UTCدریافت: 2026/08/02 11:12 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/02 11:12 UTC
«این یک بازیه؛ بیایید یک چیز خیالی بسازیم.» بخشی از توضیحات علیرضا رضاییاقدم، سردبیر، دربارهی شکلگیری پرونده و قصهی «ایران؛ سی سال بعد» در حرفه: هنرمند نسخهی بلندتر ویدیو را در صفحهی ایران؛ سی سال بعد در سایت حرفه: هنرمند ببینید: 📌https://explore.herfeh…دو نکته در تکمیل ویدیو:«حرفه: هنرمند را چه به این حرفها!؟»، «اصلاً چرا شما باید با اقتصاددان و جامعهشناس و فعال محیطزیست دربارهی آینده گفتوگو کنید؟» پاسخمان این است که ما پیشتر هم، به موضوعات کلیترِ سیاست و جامعه پرداختهایم؛ از جمله در ویژهنامههای ۳۶ (تجربهی تهران)، شمارهی ۵۰ (مهاجرت)، و شمارهی ۸۲ (دههی ۷۰؛ تولد و مرگ یک رویای جمعی). مهمتر اینکه، در تار و پود فکری مجله، همیشه دغدغهی «زمان» وجود داشته. چهطور میتوان هنرمند معاصر بود بیآنکه درکی از تاریخ- گذشته، اکنون و آینده- نداشت؟ از ۹ سال پیش درسگفتارهایی دربارهی تاریخ هنر و فرهنگ ایران منتشر میکنیم، بارها سالشمار تهیه کردیم و سعی کردیم هنر ایران را دورهبندی کنیم. حالا پس از ۲۳ سال، غلطک تاریخ از روی خود ما رَد میشود و ما هم به دورهای از تاریخ میپیوندیم! وقت آن بود که در این روزگار عجیب که تاریخ سریعتر ورق میخورد، و چیزها در حال زیر و رو شدن هستند، به «آینده» برویم! مَرْکبِ ما تخیل است، و میدانیم که هنرمندان عموماً عضلاتِ تخیلشان نیرومندتر و منعطفتر است؛ اما ابعاد مساله بزرگتر از این حرفهاست! هنر معاصر اگر میخواهد معنیدار باشد، باید با مخیلهی جمعی یا «خیالخانه»ی ایرانیان متصل شود. ما قصد داریم تخیل طیف متنوعی از افراد اثرگذار را ثبت کنیم، چرا که این مخیلهی جمعی، صرفاً حاصل آثار هنرمندان نیست، بلکه مثل بخاری است که از اذهانِ عموم ملت بلند میشود و بر ساحتِ جمعی جامعه، مثل اَبْری بزرگ شکل میبندد؛ ابری هرَدم هزاررنگ، هزارشکل.#ایران_سی_سال_بعد



