تجربهی زمانهی جدید برای ما تجربهی عقبماندگی است؛ نوعی آگاهی به ما میگوید «زمانِ اینجا» از «زم…
انتشار: 2026/07/27 13:06 UTCدریافت: 2026/07/31 23:59 UTCآخرین مشاهده: 2026/07/31 23:59 UTC
تجربهی زمانهی جدید برای ما تجربهی عقبماندگی است؛ نوعی آگاهی به ما میگوید «زمانِ اینجا» از «زمانِ آنجا» عقبتر است. این حسِ خوابماندگی هر نوع چارهجویی را به چهکُنمی برای رسیدن به قافلهی زمان بدل میکند. از دههی سی که این فاصله هر چه بیشتر به چشممان…بهاین ترتیب دوران جدیدی آغاز شده است که در آن آگاهی به «زمانهی آنجا» دائما هنرهای تجسمی اینجا را با فاصلهی حداقل سیسالهای که به نظر برناگذشتنی میآید بهاصطلاح «بهروز» کرده است و ما را به این توهّم دچار که میشود «نبض هنر اینجا با آنجا همزمان بتپد»؛ اما اکنون پس از گذشت دههها به نظر میرسد واقعیت جز این بوده است. کنکورد که هیچ، اینترنت هم زمانِ خلق اثر را در آنجا و اینجا یکی نکرده است.آنچه به هم نزدیک میشود زمان مصرف نرمافزارهای خلق اثر است. این نرمافزارها میتوانند کوبیسم باشند، یا سورئالیسم، آبستره یا هنر جدید. ما سازندهی این نرمافزارها نیستیم و رقابتمان بر سر زودترخریدن و مصرفکردنشان است. در دهههای گذشته این تقلا برای همزمانی یا معاصرشدن با غرب شاید اصلیترین صورتبندی از معنای «زمان» نزد متجددان ما بوده است: «اکنونِ دیگری بهمثابه آیندهی ما»، یا آرزوی اینکه روزی آیندهی ما بشود مانند اکنون آنها. هر بار که تصور کردیم از راههای میانبُر میتوانیم خود را به قافله برسانیم، در لحظهی موعود آنها را جلوتر و دستنیافتنیتر یافتیم. حاصل تجددخواهی این آگاهی شوربخت بود که ما در اینجا (با این زبان و جغرافیا) توان اندیشیدن و تصویرکردن جهان جدید را نداریم …بخشی از:ایمان افسریان، چراما نمیتوانیم هنر معاصر داشته باشیم؟، ویژهنامهی هنر و زمان، شمارهی ۶۳، بهار ۹۶📌 herfeh-honarmand.com/product/why-cant-we-have-contemporary-art/
پستهای تلگرام — حرفه:هنرمند
«زبان فارسی رو پس خواهیم گرفت.»تخیلِ الناز نجفی و بهنام ابوترابیان، نویسنده و ایرانپژوه / از پروندهی «ایران؛ ۳۰ سال بعد»در بخش اول این پرونده که دو سال در حال آمادهسازی آن بودهایم، ۱۵ ویدیو منتشر میشود از چهرههای اثرگذار و فعالین اجتماعی در حوزههای مختلف، که از آنها دربارهی تخیل مطلوبشان از آیندهی ایران سوال کردهایم. 📌ویدیوی کامل را در یوتیوب و سایت حرفه: هنرمند تماشا کنید.youtube.com/watch?v=pyL0SrhSqwEhttps://he…
«عمر سکونت توی محله از یک نسل یا دو نسل تجاوز میکنه.»تخیلِ الناز نجفی و بهنام ابوترابیان، نویسنده و ایرانپژوه / از پروندهی «ایران؛ ۳۰ سال بعد»در بخش اول این پرونده که دو سال در حال آمادهسازی آن بودهایم، ۱۵ ویدیو منتشر میشود از چهرههای اثرگذار و فعالین اجتماعی در حوزههای مختلف، که از آنها دربارهی تخیل مطلوبشان از آیندهی ایران سوال کردهایم. 📌ویدیوی کامل را در یوتیوب و سایت حرفه: هنرمند تماشا کنید.youtube.com/watch?v=pyL0SrhSqwEhttps://he… پرونده با همراهی «رُست» منتشر میشود. rost.ir#ایران_سی_سال_بعد
ایران؛ ۳۰ سال بعد: گفتاری از الناز نجفی و بهنام ابوترابیان#الناز_نجفی #بهنام_ابوترابیان #ایران_سی_سال_بعد
«ما انسانهای طردشده در این دوران گذار میتوانیم دائم جستجو کنیم و هر بار از خود بپرسیم آیا چنین و چنان را میخواهیم یا نمیخواهیم. گاهی چیزی را که میخواهیم، به تعبیر فروید، از جنس تکرار است و نه اکتشاف. شاید در طلب آن چیزی باشیم که روزی داشتهایم و از آن محروم شدهایم. شاید هم آنچه میخواهیم تنها فقدان نظارت و به رسمیت شناخته شدن هویت مستقل باشد. احتمالاً همگی میدانیم چه چیزی را نمیخواهیم اما وقت آن است که تخیل کنیم چه میخواهیم.»بخشی از مطلب محمدرضا یگانهدوست، میخواهیم، به دست میآوریم، دیگر نمیخواهیممتن کامل را از لینک زیر بخوانید:📌 herfeh-honarmand.com/blog/we-want-it-we-get-it-we-dont-want-it-anymore/#ایران_سی_سال_بعد
«طرد شدن دردناک است، بخشی از طبقهی متوسط شهری در کشور ما سالها در تعریفِ مردم توسط حاکمان جایی نداشتهاند. خواستههای آنها نادیده گرفته شده و سبک زندگیشان تقبیح شده است. آنکه طرد شده میخواهد هویتش را بازیابد و نشان دهد کیست، آرمانش چیست و چه میخواهد. اگر پاسخهایش از سر خشم، ساده، صریح و با اطمینان کامل باشد به هیولای مهیب و مخربی تبدیل خواهد شد که جز ویرانی و انتقام هنری ندارد. اما از سوی دیگر اگر هیچ میل و شوق و انگیزهای برای کسب هویت ندارد و اهمیتی به بازشناسی قدر و شأن از دست رفتهاش نمیدهد، پیشاپیش مرده است.»بخشی از مطلب محمدرضا یگانهدوست، میخواهیم، به دست میآوریم، دیگر نمیخواهیممتن کامل را از لینک زیر بخوانید:📌 herfeh-honarmand.com/blog/we-want-it-we-get-it-we-dont-want-it-anymore/#ایران_سی_سال_بعد
«ما در این برزخ بلاتکلیفی، در این روزهای گذار، به تخیل آیندهی ایران نشستهایم. این روزها نیازهای پایهی ما تأمین نمیشود، قوای قهریهی داخلی و خارجی بقایمان را تهدید میکند و همزمان شکافی میانمان شکل گرفته که با هیچ ترفندی پر نمیشود. امیال و خواستههایمان دیگر همسو نیست. فاصلهی بعیدی میان واقعیت و جهان مطلوبمان شکل گرفته است و رنج ناشی از محرومیت فراگیر شده است.» بخشی از مطلب محمدرضا یگانهدوست، میخواهیم، به دست میآوریم، دیگر نمیخواهیممتن کامل را از لینک زیر بخوانید:📌 herfeh-honarmand.com/blog/we-want-it-we-get-it-we-dont-want-it-anymore/#ایران_سی_سال_بعد
