تجربهی زمانهی جدید برای ما تجربهی عقبماندگی است؛ نوعی آگاهی به ما میگوید «زمانِ اینجا» از «زم…
انتشار: 2026/07/27 13:05 UTCدریافت: 2026/07/31 23:59 UTCآخرین مشاهده: 2026/07/31 23:59 UTC
تجربهی زمانهی جدید برای ما تجربهی عقبماندگی است؛ نوعی آگاهی به ما میگوید «زمانِ اینجا» از «زمانِ آنجا» عقبتر است. این حسِ خوابماندگی هر نوع چارهجویی را به چهکُنمی برای رسیدن به قافلهی زمان بدل میکند. از دههی سی که این فاصله هر چه بیشتر به چشممان آمده چنان است که گویی به این نتیجه رسیدهایم که چنین فاصلهای را نمیتوان با آن مَرکبهای قدیم پیمود. محمدامین میرفندرسکی در دههی چهل و در اولین سخنرانیاش در هنگام تصدی ریاست دانشکده هنرهای زیبا بهروشنی این اضطراب ناشی از مواجههی سرعت کُند و تند را به زبان میآورد: «از امروز میخواهیم از شتر پیاده شویم و سوار کنکورد شویم».بخشی از:ایمان افسریان، چراما نمیتوانیم هنر معاصر داشته باشیم؟، ویژهنامهی هنر و زمان، شمارهی ۶۳، بهار ۹۶📌 herfeh-honarmand.com/product/why-cant-we-have-contemporary-art/




