https://socialistmiddleeast.com/from-game-to-capital-machine-nida-kaveh?fbclid=PAb21jcASw-ctleHRuA2…

همکاری نیروهایی که به انترناسیونالیسم و انقلاب سوسیالیستی باور دارند ضروری است. بحث در مورد اختلاف‌نظرها ضروری است ولی نباید مانع همکاری در مورد اشتراکات شود. مواردی که به نظر ما داشتن اشتراک نظر در مورد آن‌ها ضروری است:۱. ماهیت سرمایه‌داری دولت جمهوری اسلامی.۲. ماهیت سرمایه‌داری تمامی دولت‌های دیگر، از چین و روسیه تا اعضای اتحادیهٔ اروپا، اسرائیل و آمریکا تا ونزوئلا، کرهٔ شمالی و کوبا. عدم تمییز سرمایه‌داری دولتی از سوسیالیسم می‌تواند طبقهٔ کارگر را خلع سلاح و در خدمت دولت‌های سرمایه‌داری قرار دهد.۳. ماهیت امپریالیستی تمامی قدرت‌ها از چین، روسیه، اتحادیهٔ اروپا، آمریکا، هند و حتی امپریالیست‌های منطقه‌ای مانند جمهوری اسلامی ایران، ترکیه، عربستان سعودی، اسرائیل و ...۴. اینکه مسائل قومی وجود دارند ولی راه‌حل ملی ندارند. راه‌حل تنها سرنگونی سرمایه‌داری توسط طبقهٔ کارگری است که به سلاح انترناسیونالیسم مسلح شده. تشکیل دولت‌های ملی (طبیعتاً با ماهیت بورژوایی) جدید تنها به ادامهٔ مسئلهٔ قومی دامن می‌زند.۵. باور به «شکست‌طلبی انقلابی» و عدم حمایت از هیچ دولتی در هیچ جنگی. دوران جنگ‌های رهایی ملی گذشته است. سرمایه در تمامی عرض‌های جغرافیایی حاکم است و تمامی جنگ‌ها ماهیت سرمایه‌داری دارند و منافع طبقهٔ جهانی کارگر نه در مشارکت در آن‌ها بلکه در تبدیل آن‌ها علیه دولت سرمایه‌داری خودی است.۶. سوسیالیسم در یک کشور قابل تحقق نیست و چنین ادعایی تنها برای توجیه سرمایه‌داری دولتی به‌نام سوسیالیسم است. استالینیسم و شوروی و چین مائو نه دولت‌هایی سوسیالیستی که سرمایه‌داری دولتی بودند و با سرکوب خونین بلشویک‌های انترناسیونالیست قوام گرفته بودند.۷. طبقهٔ کارگر طبقه‌ای جهانی و برای نخستین بار در تاریخ دارای اکثریت مطلق جمعیتی است. مهاجرت روندی طبیعی است و کارگران مهاجر نه بیگانه که بخشی جدایی‌ناپذیر از طبقهٔ کارگر هر کشوری هستند. از این منظر مسئلهٔ کارگران افغان بخشی اساسی از مسئلهٔ طبقهٔ کارگر «در» ایران است و نه مسئله‌ای جانبی. هر شکلی از جدا کردن مسئلهٔ کارگر افغان از مسائل کارگران در ایران شکلی از ملی‌گرایی و ناسیونالیسم است.۸. عناصر آگاه و پیشرو طبقهٔ کارگر باید به مبارزه با سموم ناسیونالیستی از طریق تبلیغ و روشن‌سازی منافع طبقات مختلف و خطوط سیاسی آن‌ها بپردازند. باید کارگران آگاه و دغدغه‌مند را از بدنهٔ کارگران جذب و سازماندهی کرد.۹. موضع طبقاتی و انترناسیونالیستی تعیین‌کنندهٔ هر موضع دیگری است. هرگونه موضع‌گیری در مورد هر مسئلهٔ دیگری باید زیرمجموعهٔ اصول تامین منافع طبقاتی طبقهٔ جهانی کارگر در راستای انقلاب جهانی سوسیالیستی از طریق تبدیل جنگ جهانی پیش رو به جنگ علیه دولت‌ها و کسب قدرت سیاسی با اتکا به سلاح شکست‌طلبی انقلابی باشد.

همبستگی انترناسیونالیستی با جوانان و کارگران ایرانی!امپریالیسم نمی‌تواند یک نظم جهانی باثبات را حفظ کند.مبارزات بی‌وقفه برای تقسیم بازارها و حوزه‌های نفوذ، زندگی میلیاردها انسان را به لرزه درمی‌آورد و دگرگون می‌کند. اوکراین، ونزوئلا، غزه، سودان، یمن، تایوان و امروز ایران، هم بازیگران و هم قربانیان نبردی بی‌امان میان آمریکا، چین، روسیه، اروپا و هند هستند؛ قدرت‌های بزرگ قاره‌ای که از منابع استراتژیک، انرژی و موشک‌ها برای تصاحب سهم بزرگ‌تری از ثروت جهان استفاده می‌کنند.ایران، علیٰ‌رغم رژیمی مذهبی و ارتجاعی، از جهاتی به کشوری بزرگ و مدرن بدل شده است؛ قدرتی متوسط با بیش از ۹۲ میلیون جمعیت. رژیم آیت‌الله‌ها با بهره‌گیری از جنگ‌های فاجعه‌بار آمریکا و متحدان اروپایی‌اش در عراق و افغانستان، نفوذ خود را در خاورمیانه گسترش داد و شبکهٔ نفوذش را بر رژیم‌ها و شبه‌نظامیان شیعه وسیع‌تر کرد. اما احتمالاً بیش از توان خود پیش رفت و واکنش اسرائیل و آمریکا آن را به لبهٔ فروپاشی کشانده است. تورم افسارگسیخته و کاهش درآمدهای نفتی، همراه با نارضایتی سیاسی علیه حاکمان فاسد، جرقهٔ اعتراضات را زده است. در حال حاضر، اربابان نفت با سرکوبی خونین و هزاران قربانی پاسخ داده‌اند. بورژوازی تهران از دیرباز به جناح‌های متمایل به آسیا و جناح‌های متمایل به غرب تقسیم شده است و اغلب با رقابت‌های قومی میان فارس‌ها، کردها، آذری‌ها، بلوچ‌ها و عرب‌ها بازی می‌کند. برخی خواهان بازگشت سلطنت هستند، و الگوی اسپانیا، که خروج از فرانکیسم و بازگشت به اجماع بین‌المللی را ممکن ساخت، مطرح می‌کنند؛ شاید چنین شود، اما به یاد داشته باشیم که در سال ۱۳۵۷ شاه پس از دهه‌ها سلطهٔ غارتگرانه و خونین، با بدنامی سقوط کرد. ترامپ نیز به نوبت خود می‌کوشد بر موج اعتراضات سوار شود و تهدید به مداخلهٔ نظامی برای نابودی جمهوری اسلامی می‌کند؛ شاید برای اینکه پس از ونزوئلا، یک «دولت نفتی» دیگر را به مجموعه متحدان خود اضافه کند تا با چینِ امپریالیست مقابله کرده و بقیهٔ جهان را تحت فشار بگذارد.همبستگی انترناسیونالیستی ما با دختران، پسران، و کارگرانی است که علیه رژیم مبارزه می‌کنند. حقوق‌بگیران در ایران نزدیک به ۳۰ میلیون نفر هستند؛ نیرویی عظیم که باید خود را از دسیسه‌های بورژوازی که آتش رقابت‌های کهن قومی و مذهبی را شعله‌ور می‌کند یا اسطوره‌های دموکراتیک را علم می‌کند، رها سازند. بنگرید که چگونه دموکراسی‌های لیبرال قدیمی در غرب به کجا رسیده‌اند: آن‌ها که از ترس، خواستار حضور ارتش در خیابان‌ها و بمب‌های اتمی در زرادخانه‌ها هستند.رهایی تنها از راه مبارزه برای جامعه‌ای بی‌طبقه، علیه استثمار و درگیری‌های سرمایه، ممکن است. کارگران سراسر جهان باید علیه همهٔ استثمارگران بورژوا و مزدورانشان در هر کجا متحد شوند.پرولتاریای همهٔ کشورها، علیه سرکوب و جنگ، متحد شوید!تظاهرات انترناسیونالیستیبه مناسبت شصتمین سالگرد روزنامهٔ لنینیستی لوتتا کمونیستایک‌شنبه اول فوریه — ساعت ۱۵:۳۰آرِنای مونزا، خیابان استوککی

کارل مارکس اگر امروز زنده بود چنین قیافه‌ای می‌داشت.