از کربلا که برگشتم مغرورانه گفتم سرما نخوردم. دو شب بعدش که میزبان کربلاییها بودیم یکیشون آبریزش…
انتشار: 2026/08/07 16:39 UTCدریافت: 2026/08/14 06:25 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 06:25 UTC
از کربلا که برگشتم مغرورانه گفتم سرما نخوردم. دو شب بعدش که میزبان کربلاییها بودیم یکیشون آبریزش بینی داشت. که خب اون شب هم گذشت. چهارشنبه شب به مادرم گفتم خیلی گرمه شام ماست و خیار بخوریم. خوردن ماست و خیار همان و شروع عطسه و احساس گلودرد همان. همون شب…به قدری در سفر اربعین بیخوابی و بهتره بگم خواب بی کیفیت داشتم که میگفتم اگه برگردم دو سه روز میخوابم.اما خب نشد. روز اول که مهمون اومد و بعدش هم سرماخوردگی. میگفتم زیر باد کولر نخوابم که بدتر نشم ولی گرما جوری بود که دوباره به همون بلای بی کیفیتی خواب دچار میشدی.بعد در حالیکه چالش خواب و سرماخوردگی رو حل نکردی، درگیر «چطوری برگردم» میشی. چون تمام اتوبوسها رفتند مرز مهران و باید بری سر راه با عبوری بری.یادش هم میافتم حالم بد میشه. پنجشنبه پانزدهم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم