یازده- کم پیش نیامده بود یک دفعه بروم سفر. اما اینکه یک ساعت مانده به حرکت بخواهم راه بیفتم تجربه…
انتشار: 2026/08/05 20:09 UTCدریافت: 2026/08/14 06:25 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 06:25 UTC
یازده- کم پیش نیامده بود یک دفعه بروم سفر. اما اینکه یک ساعت مانده به حرکت بخواهم راه بیفتم تجربهی جدیدی بود. آن هم برای سفری خارج از ایران. تنها سؤالی که از همکارم پرسیدم این بود که ناهار بیارم؟ سفت و سخت نگفت آره. جوابش در حد «حالا یه چیزی بیارین» بود.…دوازده-تصورم این بود که اداره یک اتوبوس گرفته و زائرین، همه از همکاران هستند. وقتی وارد سالن ترمینال شدم و آن تعداد محدود را دیدم تصورم فرو ریخت. رو به جمع پرسیدم همین تعدادیم؟ با جواب بلهی یکی از همکاران، در حالیکه چشمهام گرد شده بود پرسیدم یعنی هیچ خانم دیگهای نیست؟ رئیس سازمان با نیمچه خندهای «نه» را تحویلم داد و این جمله که «رئیس کاروان شمایین.»یک آن دلم لرزید. من همیشه از برنامههای اداره فراریام حالا میخواستم تنها با چند همکار مرد بروم سفری که نیاز به ارتباط صمیمانهتری با همسفران دارد. دست کم تجربهی پنج سفر قبلی این را میگفت. آیا عاقلانه بود این سفر؟قرار بود با اتوبوس بین شهری برویم مرز مهران. مدیر رفاهی نمیآمد. همسفرهایم شش همکار بودند که دو تاشان با پسرهای نوجوانشان آمده بودند. برای اینکه از غبار ابهام در بیایم سؤال سوم را پرسیدم. «کی برمیگردیم؟»نمیدانم کدامشان گفت حالا با هم هماهنگ میکنیم.این یعنی هنوز نمیدانستم قرار است پیادهروی کنیم یا نه ماشینی برویم.نوع لباس پوشیدن آقایان نشان میداد مدل سفر از نوع دوم است.مردها را فقط در حد سلام و علیک و دانستن اسم و فعالیت و واحد کاریشان میشناختم. پیش نیامده بود بازدیدی با هم برویم یا همکار مستقیم باشیم تا خلق و خویشان را بشناسم. در ناشناسی محض عازم سفری مبهم بودم که فقط به مقصدش یقین داشتم.جمعه نهم مرداد ۱۴۰۵- قم
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم