سه- از پنج صبح بیدار بودم. توی اداره جوری بکوب نشسته بودم پای سیستم که استخوان روی دستم هر از گاهی…
انتشار: 2026/07/31 15:54 UTCدریافت: 2026/08/09 01:10 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/09 01:10 UTC
سه- از پنج صبح بیدار بودم. توی اداره جوری بکوب نشسته بودم پای سیستم که استخوان روی دستم هر از گاهی برجسته میشد و همزمان انگشت اشارهام میلرزید و دستم از شانه بی حس میشد. ساعت ده که خیال میکردم کار به سرانجام رسیده یکهو رئیس جدید آمد توی اتاق و بعد…چهار-دیدید آدم وقتی رؤیایی دارد اما مجال برآورده شدنش را ندارد ولی برای حفظ تصویر آن هم که شده هی خودش را گول میزند.شروع کردم تند تند به آموزش دادن کارهای اولویتدار و گفتم خدا رو چه دیدی. شاید اومدن این همکار وسیله شده که رفتن تو سهل بشه. ساعت دوازده که کارها تمام شد گلها را آب دادم و به همکارم گفتم اگه من نیومدم آبشون بده لطفا. کلید را هم بهش دادم که در صورت نبودم پشت در معطل رئیس نماند.توی دانشگاه هم بعد از گپ و گفت دربارهی پایان نامه مثل همیشه با استاد دربارهی چند تا موضوع فرهنگی هم حرف زدیم.حدیث دیروز عصر بهم زنگ زده بود و من نتوانسته بودم جواب بدهم. از دانشگاه که زدم بیرون بهش زنگ زدم. هم ببینم چه کار داشته هم آن موضوعات را باهاش در میان بگذارم.وسط این گپ و گفتهای فرهنگی بود که بعد از پیام میم رؤیایم رنگ باخت. چیزی بروز ندادم. از یک طرف دلم میخواست خیلی دل گنده باشم و به میم بگویم سفرت به خیر. منم دعا کن. قسمت نبود با هم بریم از طرف دیگر نمیشد آن طرد شدن را نادیده بگیرم.آن موقعیت اتاق تراپی نبود که روی خودم کار کنم و وسیع شوم و واکاوی کنم چرا آن احساس قوت گرفته.همین که خشمی نشان ندادم. همین که از ساعت چهار عصر تا یازده شب تلاش کردم تلخی ماجرا را به حاشیه ببرم کافی بود. چهارشنبه هفتم مرداد ۱۴۰۵- قم
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم