امروز «تکیه دولت» از رادیو نیست رو شنیدم. تکیه رو ناصرالدین شاه ساخته در سال ۱۲۵۹. این ساختمون اون…
انتشار: 2026/07/30 22:31 UTCدریافت: 2026/08/05 13:32 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/05 13:32 UTC
امروز «تکیه دولت» از رادیو نیست رو شنیدم. تکیه رو ناصرالدین شاه ساخته در سال ۱۲۵۹. این ساختمون اون موقع سه طبقه بوده و به خاطر عظمتش از پنج فرسنگی قابل مشاهده بوده. در واقع نماد تهران محسوب میشده. عکسهاش رو که نگاه کردم کیف کردم از معماریش. حدود هفت دهه…در تعزیهها از حیواناتی مثل شیر یا اسب استفاده میشده که گاهی کسی لباس اون حیوون رو تن میکرده و گاهی حیوون واقعی رو میآوردند. در یکی از تعزیهها با حضور شاه، شیر واقعی میارن. اون کسی که شیر رو نگه میداشته و مدیریتش میکرده «شیربان باشی» بوده. وقتی این عنوان رو شنیدم دیدم جای این پسوند باشی در فارسی ما خالیه. چرا نداریمش دیگه؟#کلمه_بازیسه شنبه ششم مرداد ۱۴۰۵- قم
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم