ما توی خونهمون فیکوس زیاد داریم. یعنی از وقتی که من یادم میاد همیشه داشتیم. با وجود سرماهای سخت که…
انتشار: 2026/07/30 22:26 UTC
ما توی خونهمون فیکوس زیاد داریم. یعنی از وقتی که من یادم میاد همیشه داشتیم. با وجود سرماهای سخت که چندبار تمام گلهامون رو خشک کرد این فیکوسها همچنان موندن. یه سال فقط یه جوونه از تمام اون کلدونهای بزرگ موند اما نجات پیدا کرد. برای همین فیکوس حافظهی خونهی ماست. تاریخچهی امیدها و مقاومتهاشه.من دوست داشتم یه گلدون ازش ببرم خونهی خودم. توی قم فیکوس برای خریدن زیاده اما من اینو دوست دارم به خاطر تاریخی که از سر گذرونده.هربار که اسنپ میگرفتیم بریم قم به مادرم میگفتم یه گلدون کوچیک ببریم یا گلدون کوچیک نبود یا جا نبود یا میگفت میخوای چیکار.دیروز که رفتم توی پاسیو گلها رو آب بدم دیدم یه گلدون کوچیک قلمه زده و کاشته. گفتم ئه این برای من. گفت نه مال فلانیه. یعنی داداش کوچیکم. گفته میخوام برای اون قلمه زدم. و من اینجوری بودم ما هیچ ما نگاه. اصلا یادش نبود من بارها چنین درخواستی کردم ازش. اصلا نگفت باشه این برای تو. این همه فیکوس داریم برای اونم قلمه میزنم دوباره. حتی نگفت باشه برای تو هم قلمه میزنم بعد که ماجرا رو گفتم بهش گفت باشه. باشهای که اگه یادآوری نکنم یادش میره. حتی جالب اینجاست که آبجیم دوتا قلمه زده بود که یکیش رو بده به داداشم ولی اونو هم قبول نداشت.خلاصه که ای مادر پسرپرست من، با وجود همهی این رفتارات من دوستت دارم :) شنبه سوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم