🖥 #بدرقه_آقای_شهید | مچبند انتقام یادتون نره📝 خردهروایتهای رسانه ریحانه KHAMENEI.IR از تشییع پیک…
انتشار: 2026/07/30 22:04 UTC
🖥 #بدرقه_آقای_شهید | مچبند انتقام یادتون نره📝 خردهروایتهای رسانه ریحانه KHAMENEI.IR از تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب در قم▪️اولین بار پرچم سرخ را دست خانمی دیدم که توی قطار سر جایش نشسته بودم. بلیت نداشتم. بلیتم برای یکشنبه بعدازظهر بود، اما عصر شنبه که اعلام کردند فردا تعطیل است، رفتم راهآهن تا بروم تهران. از قطار که پیاده شدم، تعداد آدمهای پرچم سرخ به دست، بیشتر شد؛ چه در همان راهآهن، چه توی مترو. اوجش در مصلی بود. سه چهار ساعت پیش از نماز آقا بود که رسیدیم. از آن بالا جمعیت را که نگاه میکردی، فقط دو رنگ به چشم میآمد: سرخ و سیاه.▪️چند روزی میشد اصلاً فرصت خواندن خبرها را نداشتم. آیا فراخوانی در کار بود؟ رسانهها از مردم چنین چیزی را خواسته بودند؟ نمیدانم. روز تشییع آقا در تهران، از فردوسی تا انقلاب هم این تصویر و ترکیب زیاد برایم تکرار شد. در قم اما لحظهی قشنگی چشمم را گرفت. زن و شوهر بودند، گمانم. شاید هم خواهر و برادر. سیل جمعیت رو به مسجد جمکران آنقدر زیاد بود که نه فرصت سؤال بود، نه گفتوگو. یکی اینور مسیر ایستاده بود، یکی آنور. روبانهای ساتن قرمز با پهنای سه سانت را بریده بودند و میدادند دست مردم. بیهیچ نوشتهای. حتی ریشریش دو سر روبانها شمعسوز هم نشده بود.▪️مرد جوان سیاهپوش هر دانه را که میداد دست آدمها، داد میزد: «مچبند انتقام یادتون نره.» آنها فقط روبان پخش نمیکردند. انگار در میان آن جمعیت عظیم، نشانهای مشترک را دستبهدست میکردند. نشانهای که آدمهای به ظاهر ناآشنا را، به یک «ما»ی واحد پیوند میزد.✍ زینب خزایی📆 شماره ١۴١رسانه «ریحانه» را دنبال کنید🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم