رسیدم سر خیابان مردی با پرچم ایستاده بود. جهت قرارگرفتنش جوری بود که انگار از میدان برگشته. یک آن گ…
انتشار: 2026/07/30 21:45 UTC
رسیدم سر خیابان مردی با پرچم ایستاده بود. جهت قرارگرفتنش جوری بود که انگار از میدان برگشته. یک آن گفتم نکند تجمع دور میدان جمع شده باشد که مرد اینجاست. چون امروز برای برنامهای با یکی از اساتید تماس گرفتم و گفتم «فلان شب فلان جا وقت دارید جمع شویم برای روایتخوانی؟» در جوابم پرسید «مگه هنوز تجمع هست؟» مرد تا دید بهش نزدیک شدم گفت «میخواید همراهیتون کنم؟» شصت ساله بود حدودا. تشکر کردم و پرسیدم «تجمع برقراره؟» در حالی که پرچم را روی شانهاش جابهجا میکرد جواب داد «آره جمعیت فراوونه.» خوشحال شدم از جوابش و ادامه دادم «آخه هیچ صدایی نمیاد.» با لبخند گفت «هستن. خیالتون راحت.» بعد که توی تاریکی در حاشیهی زمین خاکی، مسیر پانصد ششصد متری را میرفتم با خودم فکر میکردم اگر مردم در خیابان نبودند من ساعت یازده شب تنهایی تا اینجا میآمدم؟ آیا اگر مردی مرا میدید به خودش اجازه میداد به زبان بیاورد که میتواند همراهیام کند؟ آیا اصلا مردی به فکرش میرسید این زن ممکن است نیاز به همراهی داشته باشد؟ من به عنوان یک زن ایرانی دوست دارم این وجوه از شهر را در جنگ و پسا جنگ ببینم و با پیش از آن مقایسهاش کنم.چهارشنبه دهم تیر ۱۴۰۵- قم
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم