شکر خدا که هرچه طلب کردم از خدابر منتهای همت خود کامران شدمروز اول محرم به زینب پیام دادم که «امسال…
انتشار: 2026/07/30 21:26 UTC
شکر خدا که هرچه طلب کردم از خدابر منتهای همت خود کامران شدمروز اول محرم به زینب پیام دادم که «امسال میای تهران؟» گفت میآید و باهم خاطرات پارسال را مرور کردیم. گفتم دوست دارم هر روز صبح برم سادات اخوی، یک روضه بشنوم و بعد بروم سر کار. نوشت:«کاش میشد» به نظرم آرزوی دوری بود ولی از ذهنم خارج نمیشد. بعد فکر کردم بررسی کنم و یک روز انجامش بدهم اگر نشد ادامه نمیدهم. جالب بود، روز اول حتی زودتر از قبل رسیدم سر کار. روز دوم همسرم هم همراه شد، از این ایده خوشش آمد و با هم ادامه دادیم. خوبی سادات اخوی این است که روضهها کوتاه است و از هفت صبح تا اذان ظهر برقرار است. هر ساعتی که بروی، نمکی از روضه دستت را میگیرد. امسال تشنه روضه بودم. هنوز سیراب نشدهام اما سادات اخوی و روضه سر صبح، دستگیر خوبی بود. @vazneboodan
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم