بی‌چهرگاننقطه‌های عطف و لحظه‌های خطیر زندگی شخصی در حافظه‌‌ی ما به شکل نشانه‌ها و خاطرات باقی ماند…

بی‌چهرگان

این داستان همین لحظه با اولین جمله‌ای که تو می‌خوانی آغاز می‌شود. ولی ماجرای آن از سال‌ها پیش شروع شده است و با بستن این کتاب نیز تمام نخواهد شد. حتی اگر همین لحظه از خواندن دست بکشی، کلماتی که هنوز نخوانده‌ای چون سایه‌ همراه تو می‌آیند، یا زمانی که انتظار نداری در رویاهایت ظاهر خواهند شد. اطرافت را نگاه کن. همه جا نیمه تاریک است. حالا می‌توانی جنگل را ببینی، همچون ظاهر شدن مکانی ناشناس در خواب است. بعد صدای رودخانه‌ای را می‌شنوی که آن سوی درختان جاری ست. مهتاب از میان درختان بلند می‌تابد و سایه‌هایی تاریک می‌سازد. با نگرانی به پیکر تیره‌ی درختان بلند نگاه می‌کنی. هنوز نمی‌دانی چرا این جا هستی. نترس! من کنار تو هستم، هر چند هنوز نمی‌توانی مرا ببینی. دنبالم بیا. می‌خواهم چیزهایی نشانت بدهم. ■ماجرا آن سفر پیاده در جنگل چنین آغاز می‌شود. سفری که قرار بود هیجان‌انگیز و متفاوت باشد ولی نه طوری که در آن شب‌های مهتابی و مرموز غافلگیرشان کرد...■نوولای «در این جنگل بخواب» را این جا پیدا می‌کنید@hafezkk

چرا توی کل این منطقه بیشتر چیزها برای ما اتفاق می‌افته؟چون کسانی که کل منطقه رو می‌خوان به شاخه‌ها خیلی کار ندارن، می‌یان سراغ ریشه!@hafezkk

همه چیز در زندگی حرفه‌ای نویسنده به این بستگی دارد که آن واقعیت عجیب را کِی بفهمد! واقعیت در همان سال‌های نخستین نویسندگی خود را نشان دهد یا راز پنهانش را بعد از عمری تجربه‌ی نوشتن و دور ریختن بیابد:  «داستان‌ها را تو نمی‌نویسی بلکه داستان‌ها درونت نوشته می‌شوند.»تو فقط واسطه‌ای هستی که داستان‌ها از درونت عبور می‌کنند تا جذبه‌ی شورانگیزشان آشکار شود. این زوایای ناپیدای قلب تو ست که معجزه می‌کند. مثل منشوری کریستالی که نور را به طیف رنگ‌های سحرانگیزش تجزیه ‌کرده و بازمی‌تاباند. در واقع کم‌کم می‌آموزی که چگونه جان خود را چون تکه‌ای کریستال در دست بگیری و با چرخاندنش رنگ‌‌های نور را جابه‌جا کنی. می‌آموزی چگونه بهترین لحظه و زاویه‌ی تابش نور را شکار کنی و به تدریج نقطه‌های طلایی قرار گرفتن کریستال خود را در برابر نور به دست خواهی آورد. ... و سرانجام درمی‌یابی عمری دویدن به دنبال ایده‌ها و قصه‌هایی که در خیال داشتی بیهوده بوده است، زیرا فقط کافی ست زاویه‌های تابش نور را بیابی و ریاضیات شکل دادن به خیال را بدانی. این خوش‌شانسی بزرگی ست که هنر به کارگیری منشور جان خود را پیش از خاموش شدن نور یا از دست رفتن زاویه‌ی مناسب تابش آن بیآموزی. آن وقت درمی‌یابی جزئی‌ترین ارتعاشاتی که در جان خود احساس کرده‌ای چقدر گران‌بها بوده‌اند. می‌بینی افکار پراکنده‌‌‌ات چگونه انسجام می‌یابند یا اندیشه‌ای مبهم در ذهنت چگونه طیفی از رنگ‌های شفاف را از درون تو منعکس می‌‌کند. این لحظه‌ی کشف قدرت ساختارها ست، کشف شگفتی شکل‌های یک منشور که با کوچکترین چرخش آن همه‌ی رنگ‌ها دگرگون می‌شوند. در مجموعه دوره‌های «لذتِ ساختار» به جستجوی یافتن بهترین زاویه‌ی تابش ایده‌ها می‌رویم و هنر به کارگیری ریاضیات متن را برای خلق شفاف‌ترین قصه‌ها و روایت‌ها تجربه می‌کنیم. کارگاه «لذت ساختار»علیرضا ایرانمهر■برای آگاهی از شرایط و ثبت‌نام به نشانی زیر پیام دهید:@alirezairanmehr■برای دریافت فایل‌های آموزشی و پادکست‌ها و اطلاع از دوره‌ها به کانال زیر بپیوندید:@hafezkk

راوی مرموز این قصه کیست؟نوولای «در این جنگل بخواب» با جمله‌هایی آغاز می‌شود که طنینی دلهره‌آور دارند: فضای تاریک جنگل در نیمه‌شب، نور تند ماه که در حال فروخزیدن پشت کوه‌هاست و صدای پچپچه‌هایی که درست نمی‌دانیم چه می‌گویند. ولی غافلگیر کننده‌تر آن است که متن با همان اولین جمله‌ها خواننده را به میانه‌ی ماجرا فرا می‌خواند: «این داستان همین لحظه با اولین جمله‌ای که تو می‌خوانی آغاز می‌شود. ولی ماجرای آن از سال‌ها پیش شروع شده است و با بستن این کتاب نیز تمام نخواهد شد. حتی اگر همین لحظه از خواندن دست بکشی کلماتی که هنوز نخوانده‌ای چون سایه‌ همراه تو می‌آیند یا زمانی که انتظار نداری در رویاهایت ظاهر خواهند شد. اطرافت را نگاه کن. همه‌جا نیمه تاریک است. حالا می‌توانی جنگل را ببینی، همچون ظاهر شدن مکانی ناشناس در خواب است. بعد صدای رودخانه‌ای را می‌شنوی که آن سوی درختان جاری‌ست.»این مقدمات در همان آغاز داستان ما را آماده‌ی ورود به تریلری معمایی می‌کنند، ماجرایی پر از هراس و هیجان و هوس برای آدم‌هایی که از سویی بسیار شبیه ما هستند و از سوی دیگر تجربه‌هایی را پشت سر می‌گذراند که شاید فقط در خیال دیده باشیم. این تریلر نفس‌گیر البته تا پایان داستان ادامه دارد ولی خیلی زود در‌می‌یابیم که این نیز فقط لایه‌ی دیگری از همان راز بزرگ به شمار می‌رود. یادداشتی درباره‌ی نوولای «در این جنگل بخواب»متن کامل این یادداشت را در این لینک بخوانید■برای دریافت فایل‌های آموزشی و پادکست‌ها و اطلاع از دوره‌ها به کانال زیر بپیوندید:@hafezkk

نوشتن گاهی شبیه جراحی چشم است، وقتی مدت‌ها جهان را از پشت پرده‌ای تار دیده‌ای و دقیق شدن در جزئیات هیچ چیزی برات ممکن نبوده‌ است.نوشتن داستان گاه به همان اندازه نیز ترسناک است مثل وقتی تصور می‌کنی قرار است تیغی را درون چشمانت به حرکت در آورند یا وقتی تصور می‌کنی پنهان‌ترین رویا و اندیشه‌هایت در سیمای یک ساختار ریاضی‌وار آشکار خواهند شد!ولی نتیجه‌ی هر دو به سادگی شبیه معجزه‌ای ست. وقتی پانسمان چشمانت را باز می‌کنند، بعد از مدت‌های جهان را با وضوحی حیرت‌انگیز تماشا می‌کنی و وقتی موفق می‌شوی چیزی را همان‌طور که خودت مدت‌‌ها در خیال داشته‌ای بنویسی، انگار خود واقعی‌تری از خودت را بیرون از خود تماشا می‌کنی. وقتی همه چیز در داستانی که نوشته‌ای سر جای خودش قرار می‌گیرد و زیبایی تأثیرگذارش را دیگران نیز احساس می‌کنند، انگار بن‌بستی را در مهارت‌های ذهنیت جراحی کرده‌اند و جهانی تار، پر از رنگ و نور و جنبش و تصورهای واضح شده است.کارگاه «لذت ساختار»علیرضا ایرانمهر■برای آگاهی از شرایط و ثبت‌نام به نشانی زیر پیام دهید:@alirezairanmehr■برای دریافت فایل‌های آموزشی و پادکست‌ها و اطلاع از دوره‌ها به کانال زیر بپیوندید:@hafezkk