حدیث وحی

irna.ir/xjXYZn

پیامبر پیروزی

irna.ir/xjXYZn

✅ خلیفه کشی مذموم دینی است ابراهیم ناظمی خبرنگار:در سلسله سخنرانی های ایام رحلت پیامبراکرم و شهادت امام حسن مجتبی(ع) درمدرسه علمیه موسی بن جعفرمشهد، آیت الله ایازی درباره شخصیت و فضائل امام حسن مجتبی سخن گفت و افزود: از امام روایات فراوانی در باب معارف دینی و اخلاق انسانی نقل شده که درسهای خوبی برای بشریت است، وی در ادامه به تحولات سیاسی دوره امام اشاره کرد وافزود :امام حسن (ع ) حتی درخانه خودش هم امنیت نداشته است!! ایازی گفت: از امام حسن نقل شده که موضوع مسموم شدن ایشان دنبال نگردد که چه کسی به ایشان سم داده است. وی افزود: از باب اینکه خلیفه کشی در جامعه رواج نیابد دروصایای امام علی علیه السلام نیزآمده که ابن ملجم به ضربتی قصاص شود و موضوع تمام گردد. eitaa.com/ebrahim2441https://t.me/abrahim…

لینک بخش سوم تقدیم حضور می شودfa.shafaqna.com/news/2334021/

fa.shafaqna.com/news/2332833/

mohamad ayazi, [8/12/2026 12:01 PM]

mohamad ayazi, [8/12/2026 12:01 PM]لینک بخش دوم تقدیم حضور می شود

mohamad ayazi, [8/12/2026 12:01 PM]لینک بخش دوم شخصیت امام مجتبی در باره شخصیت امام حسن مجتبی با شفقنا

🌿 *جایگاه انسانی و دینی راستی*🗣️ *سید محمد علی ایازی*قرآن‌پژوه و عضو هیات علمی دانشگاه📖 قرآن کریم، *صدق* را صرفاً به معنای راستگویی در گفتار نمی‌داند، بلکه آن را منظومه‌ای از فضایل اخلاقی و اجتماعی معرفی می‌کند که راستگویی محور آن است. در این منظومه، صدق با *وفای به عهد، امانت‌داری، عفت، اخلاص، فروتنی، استقامت و مسئولیت‌پذیری* پیوندی ناگسستنی دارد. ازاین‌رو، راستی تنها یک رفتار زبانی نیست، بلکه *شیوه‌ای از زیستن* است که سلامت فرد و جامعه بر آن استوار می‌شود.🤝 نکته قابل توجه آن است که قرآن، صدق را در موارد متعددی، به‌صورت یک *فضیلت جمعی و اجتماعی* مطرح می‌کند:﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ﴾ *(توبه: ۱۱۹)*«ای کسانی که ایمان آورده‌اید، از خدا پروا کنید و با راستگویان باشید.»تعبیر «با راستگویان باشید» تنها سفارش به راستگویی فردی نیست، بلکه دعوت به همبستگی با جریانی است که *صدق، هویت و منش آن* را تشکیل می‌دهد. جامعه‌ای که محور آن «صادقین» باشند، از *اعتماد، امنیت اخلاقی و انسجام اجتماعی* بیشتری برخوردار خواهد بود.🌱 در آیه معروف بِرّ نیز، قرآن مجموعه‌ای از فضایل اجتماعی را برمی‌شمارد؛ از ایمان و انفاق گرفته تا وفای به عهد و صبر در سختی‌ها، و در پایان می‌فرماید:﴿أُولَئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ﴾ *(بقره: ۱۷۷)*بدین ترتیب، «صادقان» کسانی‌اند که میان *باور، گفتار و عمل* آنان هماهنگی برقرار است و تعهد اجتماعی خود را در یاری نیازمندان، وفای به پیمان و پایداری در برابر دشواری‌ها نشان می‌دهند.✨ همچنین در آیه ۱۵ سوره حجرات، صدق با *ایمان راسخ، جهاد با مال و جان و نبود تردید در ایمان* معرفی شده است. بنابراین، صدق در منطق قرآن، مجموعه‌ای از ایمان و عمل صالح است که در آن شکاف و ناسازگاری میان اعتقاد و رفتار وجود ندارد.🌸 همین حقیقت، جایگاه والای صادقان را در آخرت نیز رقم می‌زند:﴿إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ ۝ فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ﴾ *(قمر: ۵۴ و ۵۵)*«مقعد صدق» تنها پاداش راستگویی زبانی نیست، بلکه منزلت کسانی است که سراسر زندگی آنان بر پایه *صدق و وفاداری به حق* استوار بوده است.📌 قرآن همچنین آثار اجتماعی صدق را برجسته می‌کند:﴿وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ﴾ *(زمر: ۳۳)*در این آیه، هم *آورنده حقیقت* و هم *پذیرنده حقیقت* ستوده شده‌اند. بنابراین، صدق تنها در گفتن حقیقت نیست؛ بلکه در *پذیرش حقیقت و شکل‌گیری جامعه‌ای حقیقت‌پذیر* نیز معنا پیدا می‌کند.🕊️ در روایات نیز صدق، پایه شخصیت انسان و اساس ایمان معرفی شده است. امیرمؤمنان علی(ع) می‌فرماید:«الصِّدْقُ رَأْسُ الإِيمَانِ وَزَيْنُ الإِنْسَانِ»*راستی، پایه ایمان و زینت انسان است.*همچنین می‌فرماید:«الصِّدْقُ جَمَالُ الإِنْسَانِ وَدِعَامَةُ الإِيمَانِ»راستی، زیبایی انسان و رکن ایمان است. *(غررالحکم، ح ۱۹۹۳ و ۲۱۲۰)*این تعابیر نشان می‌دهد که راستی، افزون بر فضیلتی فردی، *زیربنای اعتماد و سرمایه اخلاقی جامعه* است.⚖️ همین نگاه در وصیت پیامبر اکرم(ص) به امیرمؤمنان(ع) نیز دیده می‌شود:«يا عَلِيُّ، اصدُقْ وَإِنْ ضَرَّكَ فِي العاجِلِ، فَإِنَّهُ يَنفَعُكَ فِي الآجِلِ، وَلا تَكذِبْ وَإِنْ نَفَعَكَ فِي العاجِلِ، فَإِنَّهُ يَضُرُّكَ فِي الآجِلِ.»هیچ مصلحت کوتاه‌مدتی نمی‌تواند جایگزین *سرمایه بلندمدت اعتماد عمومی* شود. دروغ ممکن است بحرانی را برای مدتی پنهان کند، اما در نهایت، اعتماد جامعه را از میان می‌برد و مشروعیت اخلاقی حکومت را فرسوده می‌سازد.🌿 از مجموع این آیات و روایات می‌توان نتیجه گرفت که *صدق دارای مراتب و درجات است*. «صادقین» تنها راستگویان نیستند؛ بلکه کسانی‌اند که *ایمان، تعهد، وفاداری، استقامت و فداکاری* را در زندگی فردی و اجتماعی خویش محقق ساخته‌اند.🤝 انسان، به حکم فطرت، موجودی اجتماعی است و بقای جامعه بیش از هر چیز به *اعتماد متقابل* وابسته است؛ اعتمادی که جز در سایه صدق و درستکاری پایدار نمی‌ماند. از همین رو، هرچند دروغ‌های فردی نیز نکوهیده‌اند، اما *دروغ سازمان‌یافته و ساختاری* می‌تواند اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی را نابود سازد.🔹 از این منظر، پاسداری از صدق، نه فقط یک تکلیف فردی، بلکه ضرورتی برای *سلامت، بقا و پیشرفت جامعه* است.#مهارت‌های_زندگی_در_آیینه_قرآن (۱۸)🌴 کانال انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌هاThe Islamic Association of University Lecturers of Iranble.ir/join/A1yRMHAZsd

📝 پیام تشکر و قدردانی دبیرکل انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها🔻 *حضرات آیات محمد سروش محلاتی و سید محمد علی ایازی*🔻 با سلام و احترام. در شرایط دشوار کنونی که حکمرانی کشور تحت رهبری و زعامت روحانیت شیعه درگیر آزمون سختی شده است. پاره‌ای ملاحظات صنفی یا ملاحظه‌کاری‌های سیاسی مانع از آن شده است که حریت و مردم‌داری روحانیت شیعه و استقلال آن از مصادر قدرت که سرمایه تاریخی بخش مهمی از این نهاد پرافتخار بوده است به درستی مسیر عزت آفرین گذشته را طی کند. جامعه دانشگاهی ایران شاهد تلاش‌ها و موضع‌گیری‌ها و روشنگری‌های شجاعانه شما دوبزرگواری است که همچون نگینی پرافتخار حلقه کم‌تعداد اما اثرگذار روحانیت روشن‌بین، ظلم‌ستیز و مردم‌گرا را نمایندگی می‌کنید.🔻 به سهم خود این دردمندی و مسئولیت‌شناسی و آگاهی‌بخشی شجاعانه را ارج می‌نهم و بقای توفیقات شما بزرگواران را در تداوم مکتب اجتهادی شیعه، منطبق با ضرورت‌ها و نیازها و مقتضیات عصر که ارزشمندتربن میراث امام خمینی (ره) است از خداوند بزرگ مسألت دارم.🔻 *علی محمد حاضری*دبیرکل انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها17 مرداد 1405🌴 *کانال انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها*‌‌‏The Islamic Association of University Lecturers of Iran ‌‌‏🔗 ble.ir/join/A1yRMHAZsd

🕊️ *اهتمام به صلح و آشتی در جامعه*🗣️ *سید محمد علی ایازی*📖 قرآن کریم *صلح* را اصل حاکم بر روابط انسانی می‌داند و با تعبیری کوتاه اما عمیق می‌فرماید:﴿وَالصُّلْحُ خَيْرٌ﴾*«صلح و آشتی بهتر است.»*این جمله، هرچند در میان آیات مربوط به اختلاف‌های خانوادگی آمده، اما یک اصل فراگیر و همیشگی را بیان می‌کند: *جامعه سالم، جامعه‌ای است که اختلاف‌ها را تا حد امکان با گفت‌وگو، گذشت و آشتی حل کند، نه با نزاع، انتقام و خشونت.*⚠️ امروز یکی از آسیب‌های جدی جوامع، *دوقطبی شدن، تندروی در گفتار و تبدیل اختلاف نظر به دشمنی* است.قرآن در برابر این وضعیت، انسان‌ها را به استفاده از *«زبان پاک»* فرا می‌خواند؛ زبانی که به جای توهین، تحقیر و دشنام، بر احترام، ادب و کرامت استوار باشد.بندگان شایسته خدا کسانی‌اند که حتی وقتی با سخنان بیهوده یا رفتارهای ناپسند روبه‌رو می‌شوند، کرامت خود را حفظ می‌کنند:﴿وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَامًا﴾*«هرگاه با گفتار بیهوده روبه‌رو شوند، با بزرگواری از کنار آن می‌گذرند.»*🌿 از نگاه قرآن، اگر کسی خطا کرد یا سخنی ناروا گفت، پاسخ مناسب، مقابله به مثل و شعله‌ور کردن آتش اختلاف نیست؛ بلکه *گذشت، خویشتنداری و تلاش برای اصلاح*، راهی است که هم جامعه را آرام‌تر می‌کند و هم دل‌ها را به یکدیگر نزدیک می‌سازد.🤝 به همین دلیل، قرآن در موارد گوناگون، از اختلاف میان زن و شوهر گرفته تا نزاع‌های اجتماعی، مسلمانان را به *میانجی‌گری و اصلاح* دعوت می‌کند.درباره اختلاف‌های خانوادگی می‌فرماید:﴿فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا أَنْ يُصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا وَالصُّلْحُ خَيْرٌ﴾*(نساء: ۱۲۸)**«اگر آن دو با صلح و سازش اختلاف خود را برطرف کنند، مانعی نیست؛ و صلح، بهتر است.»*🌱 این آیه تنها درباره خانواده نیست؛ بلکه الگویی برای همه روابط اجتماعی ارائه می‌دهد.فرهنگ قرآن به ما می‌آموزد که *پیش از مراجعه به دادگاه، پیش از کشاندن اختلاف‌ها به عرصه تقابل و پیش از آنکه کینه‌ها ریشه بدواند، افراد خیرخواه و دلسوز باید برای آشتی دادن و نزدیک کردن دل‌ها پیش‌قدم شوند.*🏠 خانواده، که مهم‌ترین نهاد اجتماعی است، تنها با عشق پایدار نمی‌ماند؛ بلکه *گذشت، مدارا و چشم‌پوشی از خطاهای یکدیگر*، پایه‌های استواری آن را می‌سازد.همین منطق در جامعه نیز جاری است. هرجا اختلافی پدید آید، نخستین وظیفه انسان‌های مسئول آن است که برای *اصلاح و آشتی* بکوشند، نه اینکه بی‌تفاوت بگذرند یا بر آتش اختلاف بیفزایند.🌿 جامعه‌ای که در آن *زبان احترام جای زبان نفرت را بگیرد، گذشت جای انتقام را، و میانجی‌گری جای دشمنی را*، جامعه‌ای آرام‌تر، منسجم‌تر و نزدیک‌تر به آرمان‌های قرآنی خواهد بود.از همین رو، قرآن با جمله‌ای کوتاه اما ماندگار، راه سعادت فرد و جامعه را چنین خلاصه می‌کند:﴿وَالصُّلْحُ خَيْرٌ﴾*«صلح و آشتی، همواره بهتر است.»*💭 *پرسش برای تأمل:**در اختلاف‌هایی که پیرامون ما شکل می‌گیرد، آیا بیشتر به دنبال حل اختلاف و آشتی هستیم یا ناخواسته بر آتش آن می‌افزاییم؟*#مهارت‌های_زندگی_در_آیینه_قرآن (۱۶)🌴 کانال انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها*The Islamic Association of University Lecturers of Iran*ble.ir/join/A1yRMHAZsd

t.me/Mohsen_Kadivar_Official/3660

kadivar.com/22298/

🔷🔷 تقاضای تعلیق اعدام‌ها، نه نشانه ضعف حکومت؛ بلکه جلوه‌ اعتماد به عدالت، احترام به کرامت انسان✍️ آیت الله سید محمدعلی ایازی ✅ بسم الله الرحمن الرحیم // یکی از استوارترین اصول عقلی، شرعی و تجربی برای حفظ جامعه از رنج، التهاب و بی‌اعتمادی، «احتیاط در دماء» است؛ اصلی که فقهای اسلام آن را از مهم‌ترین قواعد قضا و حکومت دانسته‌اند، زیرا خطا در ریختن خون انسان، جبران‌ناپذیر است. ✅ به همین جهت در فقه اسلامی قاعده مشهور «الحدود تُدرَأ بالشبهات» جایگاهی بنیادین یافته است؛ یعنی هرگاه شبهه، ابهام یا تردیدی در تحقق شرایط جرم، اثبات آن یا کیفیت دادرسی وجود داشته باشد، باید از اجرای مجازات‌های سنگین و بازگشت‌ناپذیر پرهیز کرد. این قاعده نه نشانه سستی در اجرای عدالت، بلکه جلوه‌ای از دقت، رحمت و احتیاط در پاسداشت جان انسان‌هاست.✅ در کنار این اصل، سنت اسلامی همواره «عفو» را، هرجا که حقوق عمومی و مصالح جامعه اجازه دهد، بر انتقام ترجیح داده است. قرآن کریم بارها مؤمنان را به گذشت، اصلاح و فرو نشاندن آتش کینه فراخوانده و پیامبر اکرم(ص) و امیرالمؤمنین علی(ع) نیز رحمت و مدارا را بر شتاب در کیفر مقدم داشته‌اند. فلسفه این رویکرد آن است که عدالت، تنها در مجازات خلاصه نمی‌شود؛ بلکه هدف نهایی آن، اصلاح جامعه، جلوگیری از گسترش دشمنی و حفظ کرامت انسان است.✅ امروز ایران بیش از هر زمان دیگر به آرامش، اعتمادسازی و همبستگی ملی نیازمند است. در چنین وضعیتی، اجرای مجازات‌هایی که امکان بازگشت از آنها وجود ندارد، به‌ویژه در پرونده‌هایی که درباره روند رسیدگی، کیفیت دادرسی یا ادلّه اثبات، پرسش‌ها و ابهام‌هایی مطرح است، نه تنها با اصل احتیاط در دماء سازگار نیست، بلکه می‌تواند بر شکاف‌های اجتماعی بیفزاید و امید به گفت‌وگو و آشتی را کاهش دهد.✅ تعلیق اعدام‌ها به معنای نفی جرم، نادیده گرفتن حقوق قربانیان یا تعطیل شدن عدالت نیست. بلکه فرصتی است برای آنکه همه ابعاد پرونده‌ها با دقت، شفافیت و بی‌طرفی بررسی شود، حق دفاع متهمان به طور کامل تضمین گردد، حقوق همه قربانیان و خانواده‌های آنان به رسمیت شناخته شود و جامعه اطمینان یابد که هیچ حکم بازگشت‌ناپذیری در سایه شتاب، ابهام یا فشار صادر و اجرا نشده است.✅ شایسته است که اصل احتیاط در دماء، قاعده «الحدود تُدرَأ بالشبهات» و ترجیح عفو بر کیفر، هرجا که راه آن گشوده باشد، چراغ راه سیاست جنایی و قضایی کشور قرار گیرد. این نه تنها با روح رحمت‌محور شریعت اسلامی سازگارتر است، بلکه مقتضای عقلانیت، مصلحت ملی و حفظ انسجام اجتماعی نیز هست. ✅ تعلیق اعدام‌ها در این مقطع حساس، نشانه ضعف حکومت نیست؛ بلکه جلوه‌ای از اعتماد به عدالت، احترام به کرامت انسان و اهتمام به آینده ایران است؛ آینده‌ای که بیش از هر چیز به خاموش شدن چرخه خشونت، تقویت سرمایه اجتماعی و گشودن راه گفت‌وگو و آشتی ملی نیاز دارد.

اسم الرحمن الرحیم: در هنگامه‌هایی که جامعه از رنج، التهاب و بی‌اعتمادی رنج می‌برد، بیش از هر زمان دیگری باید به اصولی بازگشت که عقل، شرع و تجربه تاریخی همگی بر آن تأکید دارند. یکی از استوارترین این اصول، *احتیاط در دماء* است؛ اصلی که فقهای اسلام آن را از مهم‌ترین قواعد قضا و حکومت دانسته‌اند، زیرا هر خطا در ریختن خون انسان، خطایی جبران‌ناپذیر است. از همین رو در فقه اسلامی قاعده مشهور *«الحدود تُدرَأ بالشبهات»* جایگاهی بنیادین یافته است؛ یعنی هرگاه شبهه، ابهام یا تردیدی در تحقق شرایط جرم، اثبات آن یا کیفیت دادرسی وجود داشته باشد، باید از اجرای مجازات‌های سنگین و بازگشت‌ناپذیر پرهیز کرد. این قاعده نه نشانه سستی در اجرای عدالت، بلکه جلوه‌ای از دقت، رحمت و احتیاط در پاسداشت جان انسان‌هاست.در کنار این اصل، سنت اسلامی همواره *عفو* را، هرجا که حقوق عمومی و مصالح جامعه اجازه دهد، بر انتقام ترجیح داده است. قرآن کریم بارها مؤمنان را به گذشت، اصلاح و فرو نشاندن آتش کینه فراخوانده و پیامبر اکرم(ص) و امیرالمؤمنین علی(ع) نیز رحمت و مدارا را بر شتاب در کیفر مقدم داشته‌اند. فلسفه این رویکرد آن است که عدالت، تنها در مجازات خلاصه نمی‌شود؛ بلکه هدف نهایی آن، اصلاح جامعه، جلوگیری از گسترش دشمنی و حفظ کرامت انسان است.امروز نیز ایران در شرایطی قرار دارد که بیش از هر زمان دیگر به آرامش، اعتمادسازی و همبستگی ملی نیازمند است. در چنین وضعیتی، اجرای مجازات‌هایی که امکان بازگشت از آنها وجود ندارد، به‌ویژه در پرونده‌هایی که درباره روند رسیدگی، کیفیت دادرسی یا ادله اثبات، پرسش‌ها و ابهام‌هایی مطرح است، نه تنها با اصل احتیاط در دماء سازگار نیست، بلکه می‌تواند بر شکاف‌های اجتماعی بیفزاید و امید به گفت‌وگو و آشتی را کاهش دهد.تعلیق اعدام‌ها به معنای نفی جرم، نادیده گرفتن حقوق قربانیان یا تعطیل شدن عدالت نیست. بلکه فرصتی است برای آنکه همه ابعاد پرونده‌ها با دقت، شفافیت و بی‌طرفی بررسی شود، حق دفاع متهمان به طور کامل تضمین گردد، حقوق همه قربانیان و خانواده‌های آنان به رسمیت شناخته شود و جامعه اطمینان یابد که هیچ حکم بازگشت‌ناپذیری در سایه شتاب، ابهام یا فشار صادر و اجرا نشده است.امروز، بیش از هر زمان، شایسته است که اصل *احتیاط در دماء، قاعده *«الحدود تُدرَأ بالشبهات»* و **ترجیح عفو بر کیفر، هرجا که راه آن گشوده باشد*، چراغ راه سیاست جنایی و قضایی کشور قرار گیرد. این نه تنها با روح رحمت‌محور شریعت اسلامی سازگارتر است، بلکه مقتضای عقلانیت، مصلحت ملی و حفظ انسجام اجتماعی نیز هست. تعلیق اعدام‌ها در این مقطع حساس، نشانه ضعف حکومت نیست؛ بلکه جلوه‌ای از اعتماد به عدالت، احترام به کرامت انسان و اهتمام به آینده ایران است؛ آینده‌ای که بیش از هر چیز به خاموش شدن چرخه خشونت، تقویت سرمایه اجتماعی و گشودن راه گفت‌وگو و آشتی ملی نیاز دارد.سید محمد علی ایازی: 14/5/405

🌟 *اعتماد به نفس؛ ثمره خویشتن‌داری*👤 *آیت‌الله سید محمد علی ایازی*مجتهد شیعه، قرآن‌پژوه و عضو هیات علمی دانشگاه🟢 یکی از مهم‌ترین ثمرات *خویشتن‌داری*، شکل‌گیری *اعتماد به نفس* است. انسانی که بتواند خواسته‌ها، هیجان‌ها و رفتارهای خود را مدیریت کند، به تدریج احساس می‌کند که بر زندگی خویش تسلط دارد و اسیر تمایلات زودگذر و فشارهای بیرونی نیست.🌿 چنین احساسی، سرچشمه آرامش، عزت نفس و اعتماد به توانایی‌های خویش است. ازاین‌رو، خویشتن‌داری تنها یک فضیلت اخلاقی نیست، بلکه زیربنای بسیاری از توانایی‌های روانی و اجتماعی، از جمله اعتماد به نفس، به شمار می‌رود.📖 *اعتماد به نفس*، در منطق قرآن، به معنای خودبزرگ‌بینی یا تکیه بر توانایی‌های مستقل انسان نیست؛ بلکه به معنای شناخت استعدادهایی است که خداوند در وجود انسان به ودیعه نهاده و بهره‌گیری درست از آن‌ها در مسیر کمال است.🧍انسانی که *کرامت الهی* خویش را بشناسد، به ظرفیت‌های درونی خود ایمان داشته باشد و در پرتو ایمان و توکل بر خدا از آن‌ها بهره گیرد، نه گرفتار احساس حقارت می‌شود و نه به غرور و خودپسندی می‌افتد. چنین اعتمادی، ریشه در ایمان دارد و از همین رو، هم با فروتنی سازگار است و هم با عزت و استواری شخصیت.🌱 قرآن کریم با یادآوری جایگاه والای انسان، زمینه پیدایش این اعتماد را فراهم می‌سازد. خداوند می‌فرماید:*﴿وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ﴾*«به‌راستی فرزندان آدم را گرامی داشتیم.» *(اسراء: ۷۰)*همچنین انسان را جانشین خود در زمین معرفی می‌کند:*﴿إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً﴾* *(بقره: ۳۰)*این کرامت و خلافت الهی، بیانگر آن است که انسان از توانایی‌ها و استعدادهایی برخوردار است که می‌تواند با اتکا به آن‌ها، مسئولیت آبادانی زمین و اصلاح جامعه را بر عهده گیرد.🤝 از سوی دیگر، قرآن مؤمنان را از سستی، احساس شکست و خودکم‌بینی برحذر می‌دارد و می‌فرماید:*﴿وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ﴾*«سست نشوید و اندوهگین نگردید؛ اگر ایمان داشته باشید، شما برترید.» *(آل‌عمران: ۱۳۹)*این آیه، روحیه عزت، استواری و اعتماد به نفس را در پرتو ایمان تقویت می‌کند و به مؤمن می‌آموزد که شکست‌های مقطعی نباید او را از حرکت و تلاش بازدارد.🌸 از منظر روان‌شناختی نیز، خویشتن‌داری احساس کارآمدی را در انسان افزایش می‌دهد. هر بار که انسان بتواند بر خشم، ترس، خواهش‌های نفسانی یا فشارهای محیطی غلبه کند، تجربه‌ای از موفقیت درونی به دست می‌آورد. تکرار این تجربه‌ها، باور به توانایی خویش را تقویت می‌کند و شخصیتی استوار، امیدوار و مسئولیت‌پذیر می‌سازد.✨ ازاین‌رو، *اعتماد به نفس*، بیش از آنکه محصول تحسین دیگران باشد، ثمره پیروزی انسان بر خویشتن است؛ پیروزی‌ای که قرآن از آن به عنوان یکی از نشانه‌های رشد ایمان و تقوا یاد می‌کند.💭 *پرسش برای تأمل:* اعتماد به نفس ما، بیشتر بر تأیید و تحسین دیگران استوار است یا بر شناخت کرامت الهی و توانایی‌هایی که خداوند در وجود ما به ودیعه نهاده است؟#مهارت‌های_زندگی_در_آیینه_قرآن (۶)🌴 *کانال انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها*The Islamic Association of University Lecturers of Iranble.ir/join/A1yRMHAZsd

🔴چرا می‌توان از حکم اعدام صرف‌نظر کرد؟✍مصطفی ملکیان 🔹اگر قرار باشد درباره اعدام تصمیم بگیریم، آیا فقط باید به جنایتی که اتفاق افتاده نگاه کنیم؟ یا باید مجموعه‌ای از عوامل روان‌شناختی و اجتماعی را هم در نظر بگیریم؟🔹یکی از پایه‌های مهم عدالت ترمیمی، بخشایش است. اما بخشایش به این معنا نیست که جنایت نادیده گرفته شود یا رنج قربانی انکار شود؛ بلکه به این معناست که برای فهم رفتار مجرم، فقط به همان لحظه وقوع جرم نگاه نکنیم.1⃣ انسان‌ها آن‌قدر که گمان می‌کنیم مختار نیستند🔹ما معمولاً در قضاوت دیگران، آنها را بسیار آزادتر و مختارتر از چیزی که واقعاً هستند تصور می‌کنیم؛ اما وقتی نوبت به خودمان می‌رسد، شرایط، فشارها و محدودیت‌هایی را که بر رفتارمان اثر گذاشته‌اند به یاد می‌آوریم.🔹ممکن است یک کارمند بانک با مراجعه‌کننده بدرفتاری کند. مراجعه‌کننده تصور می‌کند او در شرایطی کاملاً آرام و بدون فشار، آگاهانه تصمیم گرفته بدرفتاری کند. اما اگر همان کارمند را بشنویم، ممکن است از بیماری مادر، عقب‌افتادن حقوق، خرابی محیط کار و مشکلات خانوادگی‌اش بگوید.این به معنای توجیه اخلاقی رفتار نیست؛ بلکه یادآوری این نکته است که آزادی و اختیار انسان مطلق نیست.هرچه این واقعیت را بهتر در نظر بگیریم، امکان بخشایش بیشتر می‌شود.2⃣ مجرم فقط همان جرمی نیست که مرتکب شده استما معمولاً از زندگی یک مجرم، فقط همان برشی را می‌بینیم که در آن مرتکب جرم شده است.اما اگر گذشته او، تربیت خانوادگی، محیط مدرسه، شرایط اجتماعی و دیگر اقتضائات زندگی‌اش را هم ببینیم، تصویر ما از او تغییر می‌کند.شناخت بیشتر یک انسان، می‌تواند زمینه رحم و شفقت بیشتر نسبت به او را فراهم کند.3⃣ جهل و ناآگاهی را هم باید در نظر گرفتخطاکاری انسان همیشه فقط از سوءنیت ناشی نمی‌شود. ترکیبی از سوءنیت و جهل می‌تواند به وقوع جرم منجر شود.انسان‌ها دانای کل نیستند و هنگام انجام یک عمل، ممکن است از بسیاری از واقعیت‌ها و پیامدهای رفتار خود بی‌خبر باشند.بنابراین در داوری اخلاقی، باید دید فرد در هنگام انجام عمل چه میزان آگاهی داشته است.4⃣ خشونت با خشونت از بین نمی‌روداگر در برابر خشونت، خشونت دیگری قرار دهیم، حتی اگر خشونت دوم کمتر یا برابر با خشونت اول باشد، نمی‌توان انتظار داشت که خشونت از میان برود.خشونت علیه خشونت، می‌تواند به بازتولید خشونت بینجامد.5⃣ اعدام فقط یک نفر را تحت تأثیر قرار نمی‌دهدوقتی فردی اعدام می‌شود، فقط خود او از میان نمی‌رود. خانواده، فرزندان، والدین و نزدیکان او نیز ممکن است با رنج‌های عاطفی و اجتماعی گسترده‌ای روبه‌رو شوند.بنابراین اگر به پیامدهای یک مجازات نگاه کنیم، باید ببینیم این تصمیم چه آثار دیگری در شبکه روابط انسانی ایجاد می‌کند.➖سخنرانی بخشش در عدالت ترمیمی - دانشگاه تربیت مدرس - اردیبهشت 1396@mostafamalekian

🌟 *امید؛ نیرویی که آینده را می‌سازد*👤 *آیت‌الله سید محمد علی ایازی*مجتهد شیعه، قرآن‌پژوه و عضو هیات علمی دانشگاه🌿 انسان، تنها با نان و امنیت زندگی نمی‌کند؛ او با *امید* زنده است. آینده، هر اندازه دور و دشوار باشد، اگر روزنه‌ای از امید در برابر انسان گشوده باشد، توان ایستادن، ساختن و ادامه دادن را پیدا می‌کند.اما آنجا که امید خاموش شود، زندگی پیش از آنکه پایان یابد، از درون فرو می‌ریزد.🌱 *یأس*، تنها یک احساس نیست؛ آغاز شکست است. انسان ناامید، پیش از آنکه در میدان زندگی مغلوب شود، در درون خود تسلیم شده است.بسیاری از شکست‌های بزرگ، نه از کمبود توانایی، بلکه از دست رفتن امید آغاز شده‌اند. جامعه‌ای که آینده را تاریک ببیند، انگیزه اصلاح را از دست می‌دهد؛ در برابر ستم سکوت می‌کند، به ناهنجاری‌ها عادت می‌کند و آرام‌آرام احساس می‌کند هیچ تغییری ممکن نیست.📖 از همین رو، قرآن امید را صرفاً یک احساس روان‌شناختی نمی‌داند؛ آن را بخشی از *ایمان* و موتور حرکت تاریخ معرفی می‌کند.در سراسر داستان پیامبران، یک پیام مشترک دیده می‌شود: *هیچ تاریکی، پایان راه نیست.*شکست‌های امروز، اگر با صبر، آگاهی و استقامت همراه شوند، می‌توانند مقدمه پیروزی‌های فردا باشند.🌸 *امید در منطق قرآن، خوش‌بینی ساده‌لوحانه نیست*؛ امیدی است که بر شناخت سنت‌های الهی و قوانین زندگی استوار است.قرآن وعده نمی‌دهد که حق، بی‌هزینه پیروز می‌شود؛ بلکه می‌آموزد که آینده از آنِ کسانی است که در سخت‌ترین روزها نیز دست از حقیقت، عدالت و مسئولیت برنمی‌دارند.✨ جامعه‌ای که امید را حفظ کند، از بحران‌ها عبور می‌کند؛ اما جامعه‌ای که به یأس تن دهد، حتی در روزگار آرامش نیز احساس شکست خواهد کرد.امید، نادیده گرفتن واقعیت‌ها نیست؛ دیدن افقی است که هنوز نیامده، اما می‌توان برای رسیدن به آن تلاش کرد.🌱 شاید یکی از زیباترین درس‌های قرآن همین باشد که *مؤمن، هرگز اسیر بن‌بست نمی‌شود.*او می‌داند که تاریخ، صحنه رویارویی حق و باطل است؛ اما پایان این داستان را قدرت‌ها نمی‌نویسند، بلکه اراده انسان‌های امیدوار، آزاده و استوار رقم می‌زند.💭 *پرسش برای تأمل:**آیا در سخت‌ترین روزهای زندگی، هنوز می‌توانیم روزنه‌ای برای امید ببینیم و برای ساختن آینده‌ای بهتر تلاش کنیم؟*#مهارت‌های_زندگی_در_آیینه_قرآن (۱۳)🌴 کانال انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها*The Islamic Association of University Lecturers of Iran*ble.ir/join/A1yRMHAZsd

🌟 *آینده، از آنِ امید است*👤 *سید محمد علی ایازی*قرآن‌پژوه و عضو هیات علمی دانشگاه🌿 یکی از بنیادی‌ترین پرسش‌های هر جهان‌بینی این است که آیا فردا از امروز زبهتر خواهد بود؟ آیا تاریخ، مسیر تکامل انسان را می‌پیماید یا هر روز بر دامنه خشونت، ستم و بی‌عدالتی افزوده می‌شود؟پاسخ انسان به این پرسش، تنها یک داوری فلسفی نیست؛ *شیوه زندگی او را نیز رقم می‌زند*. کسی که آینده را تاریک ببیند، انگیزه‌ای برای ساختن آن نخواهد داشت.🌍 بی‌تردید، جهان امروز نیز آکنده از جنگ، تبعیض و رنج است؛ اما آنچه بیش از گذشته انسان را می‌آزارد، تنها افزایش حوادث تلخ نیست، بلکه *افزایش آگاهی از آنهاست*.رسانه‌ها، مرزها را درنوردیده‌اند و رنج انسان‌ها دیگر در گوشه‌ای از جهان پنهان نمی‌ماند. امروز وجدان بشر، بیش از هر زمان دیگری، شاهد دردهای جهان است.🌱 با این همه، نباید این آگاهی را با *عقب‌گرد تاریخ* اشتباه گرفت.در گذشته نیز بردگی، استبداد، کشتار و تبعیض وجود داشت، اما بسیاری نه آن را حق‌کشی می‌دانستند و نه احساس مسئولیتی در برابر آن داشتند.امروز، هرچند ظلم پایان نیافته، اما حساسیت انسان نسبت به ظلم بیشتر شده است. مفاهیمی چون *حقوق بشر، آزادی، عدالت، کرامت انسان و حق انتخاب*، محصول همین بیداری تاریخی‌اند.جامعه انسانی بیش از گذشته، حق را می‌شناسد و برای دستیابی به آن مطالبه‌گر شده است.💭 البته آگاهی، اگر با *امید* همراه نباشد، می‌تواند به یأس بینجامد. هرچه آرمان‌های انسان بزرگ‌تر شود و فاصله میان واقعیت و آرزو بیشتر به چشم آید، خطر ناامیدی نیز افزایش می‌یابد.از همین رو، امید تنها یک احساس خوشایند نیست؛ *نیرویی است که انسان را در مسیر اصلاح نگه می‌دارد*.روان‌شناسان نیز بر این حقیقت تأکید کرده‌اند که *انگیزه، فرزند امید است*. کسی که آینده را بسته ببیند، توان ایستادن را از دست می‌دهد؛ اما آنکه افقی روشن پیش روی خود می‌بیند، حتی در سخت‌ترین شرایط نیز راهی برای ادامه می‌یابد.⚠️ ستمگران نیز این حقیقت را خوب می‌دانند. آنان بیش از آنکه جسم انسان‌ها را در بند کنند، می‌کوشند *امیدشان را در هم بشکنند*.شکستن امید، آسان‌ترین راه برای خاموش کردن اراده‌هاست. زندان‌ها، سانسور، تبلیغات و اخبار مأیوس‌کننده، گاه برای همین هدف به کار گرفته می‌شوند؛ تا انسان باور کند که هیچ تغییری ممکن نیست.📖 اما منطق قرآن، درست در نقطه مقابل این اندیشه قرار دارد. قرآن، انسان را به دیدن افق‌های روشن فرا می‌خواند و تاریخ را میدان رویارویی همیشگی حق و باطل می‌داند؛ میدانی که پیروزی، از آنِ کسانی است که *صبر، آگاهی و ایمان* را با تلاش و مسئولیت‌پذیری همراه کنند.امید در منطق قرآن، خیال‌پردازی نیست؛ اعتمادی است که بر شناخت سنت‌های الهی و تجربه تاریخ استوار است.✨ شاید بزرگ‌ترین سرمایه انسان، نه قدرت و نه ثروت، بلکه همین *امید* باشد.انسان با امید زندگی می‌کند، با امید می‌آموزد، با امید مقاومت می‌کند و با امید، جهانی بهتر می‌سازد.آینده، پیش از آنکه در بیرون ساخته شود، در دل انسان‌های امیدوار متولد می‌شود.از همین رو، امید نه یک احساس گذرا، بلکه یکی از بزرگ‌ترین فضیلت‌های اخلاقی و یکی از نیرومندترین نیروهای تغییر تاریخ است.💭 *پرسش برای تأمل:**آیا امید را تنها احساسی برای تحمل دشواری‌ها می‌دانیم، یا آن را نیرویی برای ساختن آینده‌ای بهتر و مسئولانه‌تر می‌شناسیم؟*#مهارت‌های_زندگی_در_آیینه_قرآن (۱۴)🌴 کانال انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها*The Islamic Association of University Lecturers of Iran*ble.ir/join/A1yRMHAZsd

🌿 *مکارم اخلاق؛ هدف بعثت پیامبر اسلام(ص)*👤 *سید محمد علی ایازی*مجتهد، قرآن‌پژوه و عضو هیات علمی دانشگاه🕊️ پیامبر اکرم(ص) رسالت خویش را تنها در ابلاغ احکام و بیان عقاید خلاصه نمی‌کرد، بلکه هدف نهایی بعثت را ساختن *«انسان اخلاقی»* می‌دانست؛ چنان‌که فرمود:«إِنَّمَا بُعِثْتُ لِأُتَمِّمَ مَكَارِمَ الْأَخْلَاقِ»؛«من برای کامل کردن فضیلت‌های اخلاقی برانگیخته شده‌ام.»از این رو، در سخنان آن حضرت و اهل‌بیت(ع)، قاعده‌ای پیوسته تکرار می‌شود که می‌توان آن را *عصاره اخلاق اسلامی* دانست:🌱 *آنچه برای خود می‌پسندی، برای دیگران نیز بپسند، و آنچه برای خود نمی‌پسندی، برای دیگران نیز مپسند.*📖 روزی مردی از پیامبر اکرم(ص) پرسید: «ای رسول خدا! عملی به من بیاموز که مرا به بهشت نزدیک کند.»پیامبر در پاسخ، مجموعه‌ای کوتاه اما سرنوشت‌ساز از دستورهای اخلاقی را بیان کرد: *«خشمگین مشو، از مردم چیزی مخواه و برای دیگران همان را بپسند که برای خود می‌پسندی.»*در این سخن، پیامبر اخلاق را از *درون انسان* آغاز می‌کند؛ از مهار خشم، بی‌نیازی از مردم و پاکی نیت. زیرا پیش از آنکه انسان در عمل به دیگران نیکی کند، باید در دل *خیرخواه آنان* باشد.🌿 در روایت دیگری، مردی بادیه‌نشین، رکاب شتر پیامبر را گرفت و از ایشان راهی به سوی بهشت خواست.پیامبر تنها با یک جمله، برنامه‌ای جامع برای زندگی او ترسیم کرد:*«آنچه دوست داری مردم با تو انجام دهند، تو نیز با آنان انجام بده؛ و آنچه دوست نداری درباره تو انجام دهند، درباره آنان انجام مده.»*شگفت آنکه پیامبر، راه رسیدن به بهشت را نه در عبادتی دشوار، بلکه در *اصلاح رفتار انسان با دیگران* خلاصه می‌کند.اگر هر انسانی خود را جای دیگری بگذارد، بسیاری از ظلم‌ها، تبعیض‌ها، دروغ‌ها، بی‌احترامی‌ها و ستم‌ها از جامعه رخت برخواهد بست.🌱 همین حقیقت را پیامبر در وصیتی ماندگار به امیرمؤمنان علی(ع) چنین بیان می‌کند:*«ای علی! آنچه را برای خود نمی‌پسندی، برای دیگران نیز مپسند و آنچه را برای خود دوست داری، برای برادرت نیز دوست بدار. اگر چنین کنی، در داوری عادل، در رفتار منصف و نزد اهل آسمان و زمین محبوب خواهی بود.»*⚖️ این بیان، رابطه میان *اخلاق و عدالت* را آشکار می‌سازد.انسان تا زمانی که خود را معیار قضاوت قرار ندهد، نمی‌تواند عادل باشد. عدالت، تنها در دادگاه تحقق نمی‌یابد؛ بلکه از *خانه، بازار، محیط کار، روابط اجتماعی و حتی از شیوه سخن گفتن با دیگران* آغاز می‌شود.کسی که رنج را برای خود نمی‌خواهد، آن را بر دیگری نیز تحمیل نمی‌کند؛ و کسی که احترام، امنیت و کرامت را برای خود دوست دارد، همان حقوق را برای دیگران نیز به رسمیت می‌شناسد.✨ راز ماندگاری این قاعده نیز در همین *سادگی و جهان‌شمولی* آن است.برای عمل به آن، نه دانش پیچیده‌ای لازم است و نه امکانات فراوان؛ کافی است انسان، پیش از هر سخن و هر رفتار، لحظه‌ای خود را جای طرف مقابل بگذارد و از خود بپرسد:💭 *اگر من جای او بودم، انتظار چه رفتاری داشتم؟*پاسخ همین پرسش، در بسیاری از موارد، بهترین راهنمای اخلاق و نزدیک‌ترین مسیر به *مکارم اخلاقی* است که پیامبر اسلام(ص) برای تحقق آن مبعوث شد.💭 *پرسش برای تأمل:* اگر پیش از هر سخن و رفتار، خود را جای دیگری بگذاریم، کدام رفتارهای ما با دیگران تغییر خواهد کرد؟#مهارت‌های_زندگی_در_آیینه_قرآن (۱۲)🌴 *کانال انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها*The Islamic Association of University Lecturers of Iranble.ir/join/A1yRMHAZsd

🌟 *آینده، از آنِ امید است*👤 *سید محمد علی ایازی*قرآن‌پژوه و عضو هیات علمی دانشگاه🌿 یکی از بنیادی‌ترین پرسش‌های هر جهان‌بینی این است که آیا فردا از امروز زبهتر خواهد بود؟ آیا تاریخ، مسیر تکامل انسان را می‌پیماید یا هر روز بر دامنه خشونت، ستم و بی‌عدالتی افزوده می‌شود؟پاسخ انسان به این پرسش، تنها یک داوری فلسفی نیست؛ *شیوه زندگی او را نیز رقم می‌زند*. کسی که آینده را تاریک ببیند، انگیزه‌ای برای ساختن آن نخواهد داشت.🌍 بی‌تردید، جهان امروز نیز آکنده از جنگ، تبعیض و رنج است؛ اما آنچه بیش از گذشته انسان را می‌آزارد، تنها افزایش حوادث تلخ نیست، بلکه *افزایش آگاهی از آنهاست*.رسانه‌ها، مرزها را درنوردیده‌اند و رنج انسان‌ها دیگر در گوشه‌ای از جهان پنهان نمی‌ماند. امروز وجدان بشر، بیش از هر زمان دیگری، شاهد دردهای جهان است.🌱 با این همه، نباید این آگاهی را با *عقب‌گرد تاریخ* اشتباه گرفت.در گذشته نیز بردگی، استبداد، کشتار و تبعیض وجود داشت، اما بسیاری نه آن را حق‌کشی می‌دانستند و نه احساس مسئولیتی در برابر آن داشتند.امروز، هرچند ظلم پایان نیافته، اما حساسیت انسان نسبت به ظلم بیشتر شده است. مفاهیمی چون *حقوق بشر، آزادی، عدالت، کرامت انسان و حق انتخاب*، محصول همین بیداری تاریخی‌اند.جامعه انسانی بیش از گذشته، حق را می‌شناسد و برای دستیابی به آن مطالبه‌گر شده است.💭 البته آگاهی، اگر با *امید* همراه نباشد، می‌تواند به یأس بینجامد. هرچه آرمان‌های انسان بزرگ‌تر شود و فاصله میان واقعیت و آرزو بیشتر به چشم آید، خطر ناامیدی نیز افزایش می‌یابد.از همین رو، امید تنها یک احساس خوشایند نیست؛ *نیرویی است که انسان را در مسیر اصلاح نگه می‌دارد*.روان‌شناسان نیز بر این حقیقت تأکید کرده‌اند که *انگیزه، فرزند امید است*. کسی که آینده را بسته ببیند، توان ایستادن را از دست می‌دهد؛ اما آنکه افقی روشن پیش روی خود می‌بیند، حتی در سخت‌ترین شرایط نیز راهی برای ادامه می‌یابد.⚠️ ستمگران نیز این حقیقت را خوب می‌دانند. آنان بیش از آنکه جسم انسان‌ها را در بند کنند، می‌کوشند *امیدشان را در هم بشکنند*.شکستن امید، آسان‌ترین راه برای خاموش کردن اراده‌هاست. زندان‌ها، سانسور، تبلیغات و اخبار مأیوس‌کننده، گاه برای همین هدف به کار گرفته می‌شوند؛ تا انسان باور کند که هیچ تغییری ممکن نیست.📖 اما منطق قرآن، درست در نقطه مقابل این اندیشه قرار دارد. قرآن، انسان را به دیدن افق‌های روشن فرا می‌خواند و تاریخ را میدان رویارویی همیشگی حق و باطل می‌داند؛ میدانی که پیروزی، از آنِ کسانی است که *صبر، آگاهی و ایمان* را با تلاش و مسئولیت‌پذیری همراه کنند.امید در منطق قرآن، خیال‌پردازی نیست؛ اعتمادی است که بر شناخت سنت‌های الهی و تجربه تاریخ استوار است.✨ شاید بزرگ‌ترین سرمایه انسان، نه قدرت و نه ثروت، بلکه همین *امید* باشد.انسان با امید زندگی می‌کند، با امید می‌آموزد، با امید مقاومت می‌کند و با امید، جهانی بهتر می‌سازد.آینده، پیش از آنکه در بیرون ساخته شود، در دل انسان‌های امیدوار متولد می‌شود.از همین رو، امید نه یک احساس گذرا، بلکه یکی از بزرگ‌ترین فضیلت‌های اخلاقی و یکی از نیرومندترین نیروهای تغییر تاریخ است.💭 *پرسش برای تأمل:**آیا امید را تنها احساسی برای تحمل دشواری‌ها می‌دانیم، یا آن را نیرویی برای ساختن آینده‌ای بهتر و مسئولانه‌تر می‌شناسیم؟*#مهارت‌های_زندگی_در_آیینه_قرآن (۱۴)🌴 کانال انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها*The Islamic Association of University Lecturers of Iran*ble.ir/join/A1yRMHAZsd

🌅 *آینده؛ وعده‌ای که ایمان را زنده نگه می‌دارد*👤 *سید محمد علی ایازی*قرآن‌پژوه و عضو هیات علمی دانشگاه❓ یکی از عمیق‌ترین پرسش‌هایی که انسان همواره با آن روبه‌رو بوده، این است: *سرانجام این جهان به کجا خواهد رسید؟*آیا تاریخ، راهی به سوی عدالت، صلح و کرامت انسان می‌گشاید یا آنکه خشونت، ستم و آشوب، آخرین سخن زندگی بشر خواهد بود؟🕊️ یکی از مهم‌ترین انتظارات انسان از دین نیز همین است که *افق آینده را برای او روشن کند*.ایمان، تنها برای پاسخ به نیازهای امروز انسان نیست؛ بلکه باید به او نشان دهد که تلاش‌های او در این جهان بی‌ثمر نیست و تاریخ، میدان سرگردانی و بی‌هدفی نیست.اگر انسان نداند پایان این راه چیست، امید خود را از دست می‌دهد و انگیزه‌ای برای اصلاح خویش و جامعه باقی نمی‌ماند.📖 از همین رو، قرآن آینده را صحنه شکست حقیقت نمی‌بیند.نگاه قرآنی بر این باور استوار است که جهان بر پایه حکمت و سنت‌های الهی اداره می‌شود و حرکت تاریخ، هرچند پرپیچ‌وخم و آکنده از فراز و فرود باشد، در نهایت به سوی گسترش *حق، عدالت و کرامت انسان* پیش می‌رود.این خوش‌بینی، ساده‌اندیشی یا نادیده گرفتن رنج‌های جهان نیست؛ بلکه برخاسته از ایمانی است که تاریخ را *بی‌صاحب* و انسان را *بی‌پناه* نمی‌داند.🌑 در برابر این نگاه، کسانی قرار دارند که جهان را مجموعه‌ای از رخدادهای پراکنده و بی‌هدف می‌بینند.در چنین نگرشی، آینده نیز تیره و مبهم است و هیچ تضمینی برای پیروزی عدالت وجود ندارد.اما اندیشه اسلامی، بر پایه سنت‌های الهی، انسان را به *امید* فرا می‌خواند و وعده می‌دهد که *ظلم، سرنوشت نهایی تاریخ نیست*.🌱 یکی از جلوه‌های این امید، *باور به ظهور منجی* است؛ باوری که تنها به اسلام اختصاص ندارد، بلکه در بیشتر ادیان بزرگ الهی، به‌ویژه ادیان ابراهیمی، حضوری پررنگ دارد.در فرهنگ اسلامی، انتظار منجی، انتظار حادثه‌ای منفعلانه نیست؛ *انتظار ساختن آینده است*.از همین رو، در روایات، «انتظار فرج» نه به معنای دست روی دست گذاشتن، بلکه به عنوان یکی از برترین عبادت‌ها معرفی شده است؛ زیرا انسان منتظر، کسی است که به آینده ایمان دارد، برای تحقق عدالت می‌کوشد و هرگز در برابر ظلم و تباهی، امید خود را از دست نمی‌دهد.✨ از این منظر، امید به آینده تنها یک احساس روانی نیست؛ *یک جهان‌بینی است*.جهان‌بینی‌ای که به انسان می‌آموزد *هیچ شب تاریکی، آخرین فصل تاریخ نیست* و هیچ قدرتی نمی‌تواند برای همیشه بر سرنوشت انسان حکومت کند.🌿 آینده، از آنِ کسانی است که با *ایمان، آگاهی و مسئولیت*، در ساختن آن سهیم می‌شوند.💭 *پرسش برای تأمل:* آیا ایمان به آینده، ما را به انتظار منفعلانه می‌کشاند یا به تلاش آگاهانه برای ساختن آینده‌ای عادلانه‌تر و انسانی‌تر؟#مهارت‌های_زندگی_در_آیینه_قرآن (۱۵)🌴 کانال انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها*The Islamic Association of University Lecturers of Iran*ble.ir/join/A1yRMHAZsd

✅ بازخوانی انتقادی نظریه انتقام در پرتو قرآن، سنت و اخلاق اسلامی✍🏻 #آیت_الله_سید_محمد_علی_ایازی📌 قرآن انتقام را تجویز می‌کند، اما آن را فضیلت اخلاقی نمی‌داند🔸 آیت‌الله سید محمدعلی ایازی در یادداشتی برای «اندیشه ما» با نقد برداشت‌های رایج از مفهوم انتقام، تأکید کرد که جهت‌گیری قرآن و سیره معصومان(ع) به‌سوی عفو، احسان و مهار چرخه خشونت است.🔹 آیت‌الله سید محمدعلی ایازی، استاد درس خارج فقه و اصول و قرآن‌پژوه، در یادداشتی با عنوان «بازخوانی انتقادی نظریه انتقام در پرتو قرآن، سنت و اخلاق اسلامی» به بررسی مبانی تفسیری و اخلاقی مفهوم انتقام در اندیشه اسلامی پرداخت.🔸 وی با تأکید بر ضرورت فهم منظومه‌ای آیات قرآن، تصریح کرد که نباید میان مفاهیمی چون «قصاص»، «مجازات» و «عدالت کیفری» با «روحیه انتقام‌جویی» خلط شود. به گفته او، هرچند اسلام برای تحقق عدالت، حق قصاص را به رسمیت شناخته است، اما این امر به معنای مطلوبیت اخلاقی انتقام نیست.🔹 ایازی با نقد دیدگاهی که از آیات مربوط به «انتقام الهی» و «قصاص» نتیجه‌گیری اخلاقی به نفع انتقام‌جویی می‌کند، این برداشت را ناشی از خلط میان سه حوزه «حق کیفری»، «فضیلت اخلاقی» و «روحیه انتقام‌جویی» دانست.🔸 وی با استناد به روش «تفسیر قرآن به قرآن» تأکید کرد که در کنار تشریع قصاص، قرآن همواره عفو، احسان، صبر و اصلاح را به‌عنوان مرتبه‌ای برتر معرفی می‌کند و این رویکرد نشان‌دهنده جهت‌گیری اخلاقی اسلام در کاهش خشونت و تقویت روابط انسانی است.🔹 او همچنین قیاس میان «انتقام الهی» و رفتار انسانی را نادرست دانست و تصریح کرد که انتقام در قرآن، در چارچوب عدالت الهی معنا دارد و نمی‌توان آن را مستقیماً به‌عنوان الگوی کنش انسانی در نظر گرفت.📌 نکات کلیدی:🔹 تفکیک میان «قصاص» به‌عنوان حق کیفری و «انتقام‌جویی» به‌عنوان حالت روانی🔹 تأکید قرآن بر عفو، احسان و اصلاح در کنار تشریع مجازات🔹 نقد برداشت‌هایی که انتقام را فضیلت اخلاقی تلقی می‌کنند🔹 رد قیاس مستقیم میان انتقام الهی و رفتار انسانی#قرآن_و_حدیث#جایگاه_انتقام_در_اندیشه_دینی⬇️ ادامه‌ی مطلب را در سایت بخوانید:andishehma.com/524032-2%F0%9F%93%A3%D9%BE… اندیشه ماeitaa.com/joinchat/3881369777C45aea07034

✅ بازخوانی انتقادی نظریه انتقام در پرتو قرآن، سنت و اخلاق اسلامی✍🏻 #آیت_الله_سید_محمد_علی_ایازی📌 قرآن انتقام را تجویز می‌کند، اما آن را فضیلت اخلاقی نمی‌داند🔸 آیت‌الله سید محمدعلی ایازی در یادداشتی برای «اندیشه ما» با نقد برداشت‌های رایج از مفهوم انتقام، تأکید کرد که جهت‌گیری قرآن و سیره معصومان(ع) به‌سوی عفو، احسان و مهار چرخه خشونت است.🔹 آیت‌الله سید محمدعلی ایازی، استاد درس خارج فقه و اصول و قرآن‌پژوه، در یادداشتی با عنوان «بازخوانی انتقادی نظریه انتقام در پرتو قرآن، سنت و اخلاق اسلامی» به بررسی مبانی تفسیری و اخلاقی مفهوم انتقام در اندیشه اسلامی پرداخت.🔸 وی با تأکید بر ضرورت فهم منظومه‌ای آیات قرآن، تصریح کرد که نباید میان مفاهیمی چون «قصاص»، «مجازات» و «عدالت کیفری» با «روحیه انتقام‌جویی» خلط شود. به گفته او، هرچند اسلام برای تحقق عدالت، حق قصاص را به رسمیت شناخته است، اما این امر به معنای مطلوبیت اخلاقی انتقام نیست.🔹 ایازی با نقد دیدگاهی که از آیات مربوط به «انتقام الهی» و «قصاص» نتیجه‌گیری اخلاقی به نفع انتقام‌جویی می‌کند، این برداشت را ناشی از خلط میان سه حوزه «حق کیفری»، «فضیلت اخلاقی» و «روحیه انتقام‌جویی» دانست.🔸 وی با استناد به روش «تفسیر قرآن به قرآن» تأکید کرد که در کنار تشریع قصاص، قرآن همواره عفو، احسان، صبر و اصلاح را به‌عنوان مرتبه‌ای برتر معرفی می‌کند و این رویکرد نشان‌دهنده جهت‌گیری اخلاقی اسلام در کاهش خشونت و تقویت روابط انسانی است.🔹 او همچنین قیاس میان «انتقام الهی» و رفتار انسانی را نادرست دانست و تصریح کرد که انتقام در قرآن، در چارچوب عدالت الهی معنا دارد و نمی‌توان آن را مستقیماً به‌عنوان الگوی کنش انسانی در نظر گرفت.📌 نکات کلیدی:🔹 تفکیک میان «قصاص» به‌عنوان حق کیفری و «انتقام‌جویی» به‌عنوان حالت روانی🔹 تأکید قرآن بر عفو، احسان و اصلاح در کنار تشریع مجازات🔹 نقد برداشت‌هایی که انتقام را فضیلت اخلاقی تلقی می‌کنند🔹 رد قیاس مستقیم میان انتقام الهی و رفتار انسانی#قرآن_و_حدیث#جایگاه_انتقام_در_اندیشه_دینی⬇️ ادامه‌ی مطلب را در سایت بخوانید:andishehma.com/524032-2%F0%9F%93%A3%D9%BE… اندیشه ماeitaa.com/joinchat/3881369777C45aea07034

والسلام علیکم ورحمة الله وبرکاتهاحمد عابدینی29 /4 / ۱۴۰۵

بسم الله الرحمن الرحیم حضرات آیات  آقایان سید مصطفی، سید مجتبی، سید میثم و سید مسعود خامنه‌ای، دامت توفیقاتهمسلام علیکم و رحمة الله و برکاتهدر آغاز، شهادت پدر بزرگوارتان، دومین رهبر جمهوری اسلامی ایران، را به ‌عالی جنابان، خاندان معزز و همه بازماندگان تسلیت عرض می‌کنم و از خداوند متعال برای ایشان، علو درجات، و برای شما و همه داغدیدگان، صبر و اجر مسئلت دارم.در چنین روزهایی که آلام شخصی با احساسات عمومی درآمیخته است، رجوع به قرآن کریم و سیرۀ پیامبر اکرم(ص) و اهل‌بیت(ع) بیش از هر زمان دیگری راهگشاست. قرآن کریم، در آیۀ126 سورۀ نحل، ضمن آنکه حق مقابله به مثل را برای ستمدیدگان به رسمیت می‌شناسد، آنان را به مرتبه‌ای برتر، یعنی صبر، عفو و مهار خشم فرا می‌خواند:﴿وَإِنْ عَاقَبْتُمْ فَعَاقِبُوا بِمِثْلِ مَا عُوقِبْتُمْ بِهِ وَلَئِنْ صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِلصَّابِرِينَ﴾ «و اگر کیفر دادید، همانند آسیبی که بر شما وارد شده کیفر دهید؛ ولی اگر شکیبایی کنید، بی‌گمان آن برای شکیبایان بهتر است.»و بی‌درنگ در آیۀ بعد، خداوند شخص پیامبر اکرم(ص) را چنین خطاب می‌کند:﴿وَاصْبِرْ وَمَا صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَلَا تَكُ فِي ضَيْقٍ مِمَّا يَمْكُرُونَ﴾تفاوت مخاطب در این دو آیه نیز تأمل‌برانگیز است. آیۀ نخست، خطاب به همۀ ستمدیدگان، حق مقابله را می‌پذیرد، اما آن را به عدالت محدود می‌کند؛ و آیۀ دوم، پیامبر را به مرتبه‌ای والاتر، یعنی صبر، خویشتنداری و پرهیز از گرفتار شدن در چرخۀ کینه و انتقام فرا می‌خواند. گویی قرآن می‌خواهد جامعه را از حق آغاز کند، اما به فضیلت برساند.از همین رو، با نهایت ادب  و احترام، از محضرتان درخواست می‌شود که در این مقطع حساس، بیش از هر چیز، زبان قرآن و سنت رسول خدا(ص) را بازتاب دهید و از هر سخن یا اقدامی که بوی انتقام، تشدید خشونت یا گسترش کینه‌های اجتماعی می‌دهد، پرهیز کنید.تجربه تاریخ نشان داده است که انتقام، هرچند در آغاز با انگیزۀ عدالت آغاز شود، غالباً به چرخه‌ای پایان‌ناپذیر از خشونت تبدیل می‌شود؛ چرخه‌ای که در آن، خون، خون می‌آورد، کینه، کینه می‌زاید، سرمایه‌های انسانی و اخلاقی را نابود می‌کند، امنیت روانی جامعه را از میان می‌برد، راه گفت‌وگو و اصلاح را می‌بندد و فرصت را در اختیار بدخواهان و دشمنان قرار می‌دهد تا از احساسات جریحه‌دار شدۀ ملت‌ها برای استمرار بحران و ناامنی بهره‌برداری کنند. جامعه‌ای که در آن انتقام به فرهنگ عمومی  تبدیل شود، دیر یا زود از عدالت فاصله می‌گیرد و در گرداب خشونت گرفتار می‌شود.در فرهنگ اهل‌بیت(ع) نیز، با وجود آن همه ستم‌های جانکاه، انتقام‌جویی  به عنوان یک راهبرد دینی و تربیتی سفارش نشد. پس از حادثه عاشورا، امام سجاد به انتقام دعوت نکرد و کسانی که به خون‌خواهی قیام کردند، چندان مورد تأیید واقع نشدند. امامان شیعه به جای آنکه به انتقام فرابخوانند، به حفظ کیان اسلام، تربیت انسان‌ها، گسترش معرفت، صبر، تقیه، اصلاح جامعه و جلوگیری از ریخته شدن خون‌های بیشتر اهتمام داشتند.ائمه(ع) به‌خوبی می‌دانستند که هر تصمیم سیاسی و اجتماعی باید بر پایه امکان تحقق، مصلحت امت و حفظ مصالح عالی اسلام اتخاذ شود، نه صرفاً بر مبنای احساسات ناشی از بزرگی مصیبت. آنان از مکر و قساوت دشمنان غافل نبودند و با این حال، می‌کوشیدند با حفظ مرزهای عقیدتی، آتش دشمنی را خاموش کنند و از خشونت جلوگیری نمایند؛ زیرا حفظ جان انسان‌ها، وحدت جامعه و بقای دین، خود از بزرگ‌ترین مقاصد شریعت است.سیره پیامبر اکرم(ص) نیز مؤید همین حقیقت است. آن حضرت، با آنکه عموی بزرگوارش حضرت حمزه، سیدالشهداء، به فجیع‌ترین شکل به شهادت رسید و بدن مطهرش مُثله شد، در فتح مکه نه قاتل حمزه را قصاص کرد و نه فرمان‌دهندگان آن جنایت را به انتقام سپرد، بلکه با عفو و گذشت، راهی را گشود که نتیجه آن فتح دل‌ها و گسترش اسلام بود؛ تا آنجا که خداوند نام او را جاودانه ساخت و رسالتش را جهانی گردانید.قرآن کریم در آیات قصاص نیز، با وجود تثبیت حق دادخواهی، همواره راه عفو را برتر معرفی کرده است: ﴿فَمَنْ عُفِيَ لَهُ مِنْ أَخِيهِ شَيْءٌ...﴾ (بقره: ۱۷۸) و ﴿فَمَنْ تَصَدَّقَ بِهِ فَهُوَ كَفَّارَةٌ لَهُ﴾ (مائده: ۴۵). بدین‌سان، عفو را نه نشانۀ ضعف، بلکه جلوه‌ای از ایمان، بزرگواری و عامل اصلاح جامعه می‌داند.امروز نیز اگر خانواده‌های شهیدان، به‌ویژه خاندان شخصیت‌های بزرگ، پرچمدار صبر، بردباری و دعوت به آرامش باشند، افزون بر اجر الهی، جامعه را از گرفتار شدن در دور باطل خشونت و انتقام حفظ خواهند کرد و الگویی ماندگار از اخلاق اسلامی و سیرۀ نبوی و علوی به یادگار خواهند گذاشت.امیدوارم خدای سبحان به همه بازماندگان این حادثه، صبر جمیل و توفیق گذشتن از انتقام و به جامعه اسلامی، بصیرت، آرامش و توفیق پیمودن راه قرآن و اهل‌بیت(ع) را عنایت فرماید.

⚖️ *عدالت؛ سهمی که هیچ‌کس نباید از آن محروم بماند*👤 *سید محمد علی ایازی*مجتهد، قرآن‌پژوه و عضو هیات علمی دانشگاه🌿 *عدالت*، از پرتکرارترین و بنیادی‌ترین مفاهیم قرآن است. کتابی که رسالت پیامبران را برپایی *قسط* در جامعه می‌داند، طبیعی است که عدالت را تنها یک فضیلت اخلاقی نبیند، بلکه آن را ستون زندگی اجتماعی معرفی کند.قرآن از انسان نمی‌خواهد تنها نیکوکار باشد؛ از او می‌خواهد *عادل* باشد، زیرا نیکی بدون عدالت، گاه به تبعیض و سلیقه‌گرایی می‌انجامد.📖 واژه *«قسط»* در زبان قرآن، بیش از آنکه مفهومی ذهنی باشد، ناظر به دادن سهم هر صاحب حقی است.عدالت یعنی هیچ انسانی به سبب تفاوت در عقیده، قومیت، دین یا موقعیت اجتماعی، از حقوق شایسته خود محروم نشود.عدالت، تقسیم منصفانه حقوق است، نه تقسیم محبت‌ها و علاقه‌ها.🌱 نکته تأمل‌برانگیز آن است که قرآن هرگز تعریفی پیچیده از عدالت ارائه نمی‌کند. گویی عدالت، حقیقتی است که *وجدان انسان* آن را می‌شناسد.اگر انسان توان تشخیص عدالت را نداشت، دعوت مکرر قرآن به برپایی قسط، تکلیفی فراتر از توان او بود. از همین رو، عدالت پیش از آنکه حکمی فقهی باشد، ندای فطرت و عقل انسان است.🤝 در آیه‌ای که مسلمانان را به نیکی و قسط نسبت به دگراندیشانی که دست به ستیز و تجاوز نزده‌اند فرا می‌خواند، سخن از ایمان یا کفر آنان نیست؛ سخن از *حق آنان* است.قرآن نمی‌گوید چون با شما هم‌عقیده نیستند، از حقوق اجتماعی محروم شوند؛ بلکه هشدار می‌دهد اختلاف در باور، مجوز بی‌عدالتی نیست.جامعه‌ای که عدالت را قربانی تعصب کند، پیش از آنکه به مخالفان آسیب برساند، بنیان اخلاقی خود را ویران کرده است.✨ از همین رو، آیه با جمله‌ای امیدبخش پایان می‌یابد:*﴿إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ﴾*«خداوند عدالت‌پیشگان را دوست دارد.»گویی معیار قرب الهی، تنها عبادت نیست؛ رعایت حق انسان‌ها نیز هست. شاید راز این تأکید آن باشد که عدالت، نخستین نشانه احترام به کرامت انسان و زیربنای هر جامعه سالم و انسانی است.⚖️ اهمیت این اصل آن‌گاه آشکارتر می‌شود که قرآن، عدالت را حتی در برابر *دشمنان* نیز از انسان مطالبه می‌کند. در جایی که احساس انتقام و خشم، بیش از هر زمان دیگری انسان را به بی‌انصافی می‌کشاند، قرآن هشدار می‌دهد:*﴿وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلَّا تَعْدِلُوا، اعْدِلُوا﴾*«مبادا دشمنی با گروهی، شما را از مسیر عدالت بیرون ببرد؛ عدالت پیشه کنید.»عدالت، نباید قربانی نفرت شود. حتی در میدان نزاع نیز انسان حق ندارد به ستم روی آورد، حقوق بی‌گناهان را پایمال کند، خانواده و وابستگان دشمن را که نقشی در خصومت ندارند، هدف قرار دهد یا از مرز انصاف فراتر رود.🌸 ارزش عدالت دقیقاً در همین‌جاست؛ آنجا که انسان برخلاف میل و خشم خود، *حق* را بر احساساتش مقدم می‌دارد.اگر عدالت تنها در حق دوستان رعایت شود، فضیلتی بزرگ نیست؛ عظمت عدالت آن است که در برابر مخالف و دشمن نیز پابرجا بماند.از نگاه قرآن، عدالت نه تابع محبت است و نه اسیر دشمنی؛ بلکه معیار ثابت کرامت انسان و نشانه استواری اخلاق است.💭 *پرسش برای تأمل:* آیا هنگامی که با کسی اختلاف یا دشمنی داریم، همچنان می‌توانیم حق او را همان‌گونه که حق خود را می‌خواهیم، رعایت کنیم؟#مهارت‌های_زندگی_در_آیینه_قرآن (۱۱)🌴 کانال انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها*The Islamic Association of University Lecturers of Iran*ble.ir/join/A1yRMHAZsd