🔴 نگاهی به آئین همدلی و همراهی اهالی روستا و همسایگان درسالهای قبل از دهه ۶۰.... از بام روستا صدایی…

🔴 نگاهی به آئین همدلی و همراهی اهالی روستا و همسایگان درسالهای قبل از دهه ۶۰.... از بام روستا صدایی به گوش می رسید اهل آوادانوگ آهای اهل آوادانوگ اهای اهالی روستا فلانی به رحمت خدا رفته است با شنیدن این خبر همه اهالی به تکاپو می افتادند از مردان روستای عده ای برای کندن و آماده کردن قبر تعدادی برای تهیه و کشتن احشام و هماهنگی با صاحب متوفی اقدام می کردند چند نفری برای شستشو و غسل کفن می رفتند و خانمهای روستا از پخت نان و حلوا تا سائیدن کشک  برای غذای ماستافا فعالیت می کردند بعد از تشییع و خاک سپاری زنان همسایه طبقهای از خوراکی و نان آماده می‌کردند و به این منظور که صاحب عزا در فکر خورد و خوراک خانواداش نباشد و برای آرامش دل خویش مشغول عزاداری برای عزیز از دست رفته اش باشد به منزل متوفی می رفتند.... فراموش نمی کنم در کوچه همراه هم سن و سالهای خود درحال بازی بودیم که زنده یاد مادر مرحوم بنده به اتفاق چند نفر از همسایه ها که الان همگی رخ در نقاب خاک کشیده اند سینی بر سر رد می شدند یکی از هم بازی ها رو به مادر خود گفت ننه جان این خوراکی ها را کجا می برید که مادر او جواب داد مگه نمی دونی مادر فلانی فوت شده خانه آنها می بریم که بلافاصله اون کودک با ذوق شوق گفت ننه جان پدر من کی خواهد مرد ؟؟؟!!! که باخنده خانمهای همسایه روبرو شد..... برای فرد فوت شده مراسم ختم و خیرات می گرفتند با دو نوع غذا پذیرایی میکردند آب گوشت و ماستافا معمولا یک نماینده ای می فرستادند به روستاهای همجوار و دعوت به نهار یا شام می کردند واقعا یادش بخیر همه احساس وظیفه می کردند و واقعا همدرد بودند و نه درد..... از هر خانه معمولا پدر خانواده و در نبود پدر  پسر بزرگتر در مراسم احسان غذا بعد از خاکسپاری  شرکت می کرد با وجودی که از چندین روستا میهمان می آمد اما جمعیت بیشتر از ۳۰۰ نفر نمی شد. یکی از رفتار های خوب اجتمایی آن زمان رعایت آداب مجالس بود افراد خانواده متوفی به روی قبر خاک نمی ریختند امروزه جمعیت فراوانی برای مشایعت می آیند اما معمولا یا با گوشی سرگرم هستند یا با اکیپ های چند نفره صحبت می کنند و بعضا خانواده و فرزندان خاک بر روی عزیز خود می ریزند جمعیت فراوانی داخل مسجد می شوند اما معمولا رقبت چندانی به خواندن قرآن نشان نمی دهند درصورتی که در آن زمان اصل بر ختم قرآن بود بعد از پذیرایی دعای سفره بود که این روزها خیلی خبری از آن نیست و آنقدر عجله دارند که معمولا نصف بیشتر مردم قبل از دعا سفره احسان را ترک می کنند و شاید که نه حتما و حتما یکی از نشانه های با سوادی و شعور اجتمایی آن زمانها با وجودی که هیچ کسی سواد کلاسیک نداشت مناعت طبع و چشم دل سیری بود از هر خانه یک نفر بر سر سفره احسان متوفی حضور پیدا می کرد آن هم برای احترام به تازه درگذشته نه صرفا خوردن غذا ادامه دارد ...🌸 لطیف حقی