محبوب من، آرزوی کوچکم؛ای تو که در دوست داشتن بیمانندی،ماهِ آسمانِ چشم من.علاقهام به تو روز به روز فزون مییابد و تاریکی عظیم روحم را به تلالو میخواند،هر سخنت چون بوسه میماند،آغشته به عشق و احترام،مبتلا به گرمای هستی.پیش از تو تشنه لبی در صحرایی سرگردان بودم، که تو آمدی و باران سر گرفت، در اقیانوسی از گریهی ابرها غرق شدم و آفتاب هم حریف دریای تو نشد.-آبی