راسکُلنیکُفشب؛ لخته‌خون. اتاق؛ تهی. حال؛ اضطراب!خون می‌مَکَد ز جمجمه‌ام کِرمِ تخت‌خواب!دور از دیار…

دلم گرفته، ولی هیچ کَس نمی‌داند،که آید این دلِ غمبار را بخنداندبه کوچه می‌روم، اما تمامِ مردم رانگاهِ غمزده‌ام دور می‌گریزاندفروشِ قصه ی لبخند این طرف بالاسترمانِ غربتِ من را کَسی نمی‌خواندبغل گرفته خودم‌را و خانه می‌آیمبه خانه‌ای که همیشه مرا بترساند...اتاقِ خلوتم اندازه ی دلم تنگ استبه یک قفس، نه، به یک گورخانه می‌ماند!به سمتِ آینه ی لب‌پَریده می‌آیمکه شاید آینه من را به خود نمایاند!ولی در آینه تصویرِ خود نمی‌بینمکه از من، آینه هم روی خود بگرداند!اتاق، آینه، شب، بغض، ناگهان فریاد...دلم گرفته، ولی هیچ کَس نمی‌داند.🖌#فردوس_اعظمشعر امروز تاجیکستان «ابرهای آبی»📚 «یک بغل غزل»📚 «آیین آینه»📚 «نوحهٔ دارکوب»📚«دریا، غروب، نم نم باران»📚 «زخم‌های شکفته» 📚 «فیلِ سیاه»📚#شعر_امروز_تاجیکستانhttps://t.me/firdavsiazam#عضو_افتخاری👇@Iranihauk_new👆🌹🙏🌹👆#انجمن_ادبی_ایران_لندن

جهان، تراکمِ برفی‌ست در نگاهِ بشر،گرفته لُجّه‌ی شیری، تمامِ راهِ بشر!دَرید جامه‌ی قانون، به دست تیغه‌ی نفس؛«گرسنگی» شده اکنون یَگانه شاهِ بشر.برای مرزِ دروغین، گلو بُریدیم، آهبه سمتِ مسلخ و خون می‌رود سپاهِ بشر!؟سفینه‌های مهاجر به کام دریاهاتنِ مچاله‌ی طفلی‌ست — دادگاهِ بشر!«شعورِ» آهن و کُدها، «خدایگانِ» دروغ،نشسته مثلِ هیولا به جایگاهِ بشر!سقوط کرده نجابت درون دره‌ی وهمکه آز و خشم در این عصر شد «پناهِ» بشر!زمین، کویرِ نَمک شد برای زخمِ جهانرسید کِرمِ مجازی به بارگاهِ بشر!وبا گرفته جهان را؛ جنون و پوچی و وهمگریخت روحِ خدا، از دلِ سیاه بشر!#فردوس_اعظم @firdavsiazam