📣 «سینماتک #مدرسه_تهران» با همکاری «فیلم‌ها و احساس‌ها» برگزار می‌کند:فیلم، تاریخ و حافظه‌ی مردمی📌…

سینما شاه‌راهِ دستیابی به ناخودآگاهِ فرهنگ است، یعنی همان جایگاهِ رؤیا در تفسیرِ روان‌کاویِ کلاسیکِ فرویدی را دارد: «تفسیرِ رؤیا شاه‌راهِ شناختِ فعالیت­‌های ضمیرِ ناخودآگاهاست.» یکی از دلایلِ جذابیتِ چنین رویکردی به سینما امیدبستن به آن در مقامِ ابزاری برای تحلیلِ روان‌کاوانه‌ی فرهنگ و کشفِ دردنشان‌های آن در قالبِ رؤیاهای سینمایی است. تماشاگر مانندِ روان‌کاو می‌­تواند تفسیرگرِ تیزبین و خواننده‌ی متنِ رؤیاهای همگانی‌ای باشد که پیشِ چشمش بر روی پرده گسترده می­‌شود. همان‌طور که ریچارد مالتبی در مقدمه‌ی کتابِ «سینمای هالیوود» می‌­گوید، یکی از ویژگی‌های رویکردهای روان‌کاوانه به فیلم تأکیدِ آن‌ها بر این نکته است که «تحلیلِ فیلم باید به سیاست حساس باشد و سهمی در تحولاتِ روابطِ اجتماعیِ اطرافِ خود ادا کند». یعنی، به دیگر بیان، روان‌کاویِ فیلم ابزاری است برای نقدِ اجتماعی، و فیلم «نشانه»ای از فرهنگی که در آن جای دارد. این­‌که روان‌کاوی چگونه از عهده‌ی چنین کاری برمی­‌آید هنوز پرسشی بحث‌­انگیز است.#فیلمها_و_احساسها #آگراندیسمان #سینما_و_روانکادی #ویکی_لبو #قاسم_مومنیکانال فیلم‌ها و احساس‌ها

زیگموند فروید در «تمدن و ملالت‌های آن» به بررسی مفهومِ «احساسِ اقیانوسیِ» رومن رولان می‌پردازد و آن را حس‌یافتِ پیوندِ ناگسستنی میانِ فرد و جهانِ بیرونی تعریف می‌کند. کتابِ پیشِ‌رو، با بسطِ رویکردِ فروید که از تفسیرِ الاهیاتیِ احساسِ اقیانوسی فاصله می‌گیرد، استعاره‌ی او را تحت‌اللفظی به کار می‌برد، و این «احساسْ ارتباطِ ناگستنی و تعلقِ جدایی‌ناپذیر به جهانِ بیرونی به عنوانِ یک کل» را به خاستگاهِ آبزی‌اش برمی‌گرداند.«احساسِ اقیانوسی» دریا را هم درون‌مایه و هم روش در نظر می‌گیرد و نقشِ آن را در برقراریِ ارتباط میانِ انسان‌ها، جوامع، و نیز میانِ انسان و غیرِانسان واکاوی می‌کند. این کار یعنی باید تکبرِ سلطه را کنار گذاشت تا آشکار شود چه قرابت‌ها، مسئولیت‌ها، و هم‌بستگی‌هایی از اعماقِ آبگون سرچشمه می‌گیرد. اریکا بالسِم، با واکاوی فیلم‌هایی گوناگون از سراسرِ جهان و در طولِ تاریخِ سینما، نشان می‌دهد که چگونه اقیانوس شکل‌هایی از رابطه‌مندی را فعال می‌کند که آدمی را وامی‌دارد فراتر از فردیت، فراتر از سرزمینی خاص، و فراتر از دوگانگیِ طبیعت وفرهنگ بیندیشد.#فیلم‌ها_و_احساسهاکانال فیلم‌ها و احساس‌ها

فرشاد فدائیان در غالبِ فیلم‌هایش به نحوِ اگزیستانسیال در جهان حضور می‌یابد، با آن درمی‌آمیزد، خود را از جهان جدا نمی‌کند، و نه همچون ناظر و دانای کل، بلکه هم‌سو با طبیعت به طبیعت می‌نگرد. او، به واسطه‌ی صمیمیتِ خانه و آرامشِ ساز، میانِ بدن و طبیعت پل می‌زند و ویرانیِ خانه و شکستگیِ ساز را برنمی‌تابد. فدائیان برای پرداختن به مضامین و نمودهای مرگ، طبیعت، مادر، خانه، و سکوت شیوه‌ای را در روندِ فیلم‌سازیِ خود برمی‌گزیند.فدائیان می‌خواهد نابازیگرانِ فیلم‌هایش را حتی‌المقدور با وساطتِ کمتر به تصویر بکشد و، به‌علاوه، زاویه‌ی دوربین، نسبت‌های عناصرِ تصویر، موسیقی، و تدوین با ادراکِ بی‌واسطه‌ترِ خود از واقعیت هماهنگ باشند. به‌عبارتِ‌دیگر، یکی از مواضعِ فدائیان در پرداختنِ به مرگ بازتابِ واقعیت با کمترین وساطت است. گویی مرگ بی‌واسطه‌ترین نمودها را بر او آشکار می‌کند.انتخابِ فیلم‌سازیِ مستند انتخابِ واسطه‌ای با کمترین وساطت است، واسطه‌ای که می‌تواند هر هنرمندی را رودرروی مرگ بنشاند.#فیلمها_و_احساسها #آگراندیسمان #فرشاد_فدائیان #علیرضا_ارواحیکانال فیلم‌ها و احساس‌ها

زمانی در سال ۱۹۱۴، به دلیلی نامعلوم اما شاید برای گریز از واقعیت روزمره یا ارضای کنجکاوی، هوگو مونستربرگِ در آستانه‌ی ناامیدی، برای نخستین‌بار در عمرش، به سینما رفت. نام فیلم «دختر نپتون» بود، فیلمی فانتزی ساخته‌ی هربرت برنون و با بازی آنت کلرمن. داستان این فیلم ویژگی‌های حماسی داشت و از جنس ادبیات فانتزی‌ای بود که مونستربرگ از پسربچگی خود خواندن و نوشتنش را دوست داشت. در این داستان، دختر پادشاهِ ‌نپتون، که پری دریایی است، برای گرفتن انتقام خواهرش، که در تور ماهیگیری ویلیام، شاه خشکی‌ها، تصادفی کشته شده، به خشکی سفر می‌کند. اما او عاشق همان مردی می‌شود که برای کشتنش آمده بود. به سرزمین آبی برمی‌گردد و با لشگری از پری‌های دریایی به ستیز با جادوگر دریا می‌پردازد. شاید این داستانْ افسانه‌هایی را به یاد مونستربرگ آورد که در کودکی نوشته بود. در قصه‌ای که درکودکی‌اش نوشت، «مرواریدها»، به خاطر یکی از ملکه‌ها‌ی جنگل جنگ درمی‌گیرد و در نوشته‌های جوانی‌اش، شیفتگی نسبت به پری‌های دریایی بالتیک پیداست.#فیلم‌ها_و_احساسها #فوتوپلی #هوگو_مونستربرگ #سجاد_نوروزی_آذرکانال فیلم‌ها و احساس‌ها

گفتگو درباره‌ی کتاب مرگ، مادر/طبیعت، سکوت: مواجهه‌ی پدیدارشناسانه با فیلم‌های فرشاد فدائیان با حضور فراز فدائیان و علیرضا ارواحیجمعه ۹ مرداد، ساعت ۱۸اصفهان، خیابان شریف واقفی، کوچه‌ی فرزین ۸، خانه‌ی زاوش#فیلمها_و_احساسها #آگراندیسمان #نشر_خوانه #فرشاد_فدائیان #علیرضا_ارواحیکانال فیلم‌ها و احساس‌ها

«سینماتک #مدرسه_تهران» با همکاری فیلم‌ها و احساس‌ها برگزار می‌کند:از دوره‌ی «فوکو در سینما»:📌 «آوای هند» [۱۹۷۵]■ ساخته‌ی: مارگریت دوراس با نقد و بررسی: ● بابک کریمی حضوری، آنلاین، آفلاینپنجشنبه [۸ مرداد]، ساعت ۱۸نجات‌الهی، صارمی، پلاک ۳۲میشل فوکو: خواندن آثار مارگریت دوراس و دیدن فیلم‌هایش همیشه تأثیر بسیار زیادی بر من گذاشته و هنوز هم می‌گذارد. حضور آثارش هنوز شدیداً برایم قوی است و مهم نیست چقدر از زمانی که آثارش را خواندم می‌گذرد. به‌علاوه به‌محض شروع به صحبت درباره‌ی آثارش ناگهان احساس می‌کنم همه‌چیز را از قلم می‌اندازم؛ مانند نوعی نیروی عیان که از چنگ‌تان می‌گریزد و نمی­‌توانید آن را با دستان‌تان محکم بگیرید. حضور همین نیرو، همین نیروی سیار و روان و درعین‌حال فرّار است که مانع از صحبت‌کردنم می­‌شود و احتمالاً همین است که نظرم را به او جلب می‌کند.📮 جهت ثبت‌نام و کسب اطلاعات بیشتر به آیدی زیر مراجعه کنید:● @pouya_teh_82