انسان از کودکی یاد می‌گیرد که برای هر چیز باید دلیلی، هدفی یا معنایی وجود داشته باشد؛ به همین دلیل…

انسان از کودکی یاد می‌گیرد که برای هر چیز باید دلیلی، هدفی یا معنایی وجود داشته باشد؛ به همین دلیل وقتی به زندگی می‌رسد، همان سؤال را تکرار می‌کند.زندگی چیزی نیست که برای رسیدن به هدفی دیگر وجود داشته باشد؛ خودِ زندگی کامل است.اگر ذهن برای زندگی معنایی پیدا نکند، فوراً آن را «بی‌معنا» می‌نامد؛ اما این نتیجه‌گیری ناشی از عادت ذهن است.هستی نه قصدی برای اثبات خود دارد و نه نیازی به توجیه شدن.هرچه انسان بیشتر در ذهن و مفاهیم زندگی کند، از تجربه مستقیم زندگی دورتر می‌شود.حقیقت زندگی را نمی‌توان با واژه‌ها یا تعریف‌ها درک کرد؛ تنها می‌توان آن را زیست.زمانی که انسان از جستجوی پاسخ‌های نهایی دست می‌کشد، آرامش بیشتری را تجربه می‌کند.زندگی مانند یک بازی، یک آواز یا یک رقص است؛ ارزش آن در انجام دادنش است، نه در نتیجه‌ای که از آن به دست می‌آید.هستی از انسان نمی‌خواهد کسی باشد؛ تنها اجازه می‌دهد آنچه هست، آشکار شود.وقتی #انسان از نیاز به معنا رها می‌شود، احساس سبکی، آزادی و هماهنگی بیشتری با زندگی پیدا می‌کند.‌‌🕊💚@fazayeasmaney