#فودوشین485 توے این سہ روز دریغ از لحظهاے استراحت ذهنے. نهایت استراحت جسمم هم ختم میشد بہ این چند س…
انتشار: 2026/08/13 05:42 UTCدریافت: 2026/08/13 18:30 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/13 18:30 UTC
#فودوشین485 توے این سہ روز دریغ از لحظهاے استراحت ذهنے. نهایت استراحت جسمم هم ختم میشد بہ این چند ساعت خوابیدن در طول روز. نگاهم جا بہ جا شد روے قسمت ڪوچڪے از دریا ڪہ سهم حیاط ویلایم شدہ بود. توے این چند روز هر شبش تا نزدیڪے صبح روے آن ماسههاے نرم نشستہ بودم و بہ دورترین نقطهے دریا ڪہ توے تاریڪے گم شدہ زل زدہ بودم. صداے موج دریا را دوست داشتم. همراهے صداے دریا با فڪرهاے مختلف و بے سابقهے توے ذهنم... پنجرہ را بستم و در مسیر رسیدن بہ در اتاق خواب پیراهن مشڪیام را هم از پایین تخت چنگ زدم. توے سرویس بهداشتے طبقہ ے بالا مشتهایم را پر از آب ڪردم و بہ سر و صورتم ڪوبیدم. ڪاورم را از تنم بیرون آوردم و دستان خیسم را روے بدنم ڪشیدم. موهاے ڪوتاہ و مشڪے روے سینهام انگار ڪہ بہ سمت پایین شانہ شدہ بودند. پیراهنم را بہ تن ڪشیدم و از سرویس بیرون آمدم. بہ خاطر ڪابوسے ڪہ دیدہ بودم و آنطورے از خواب پریدنم، سرم درد گرفتہ بود و شقیقہ هایم نبض میزدند. پاهاے لختم بہ خاطر آبے ڪہ توے سرویس بهداشتے روے دمپاے یهایم ریختہ بود خیس شدہ و حین قدم برداشتن روے سرامیڪهاے ڪِف راهرو لیز میخوردند. قبل از رسیدن بہ پلهها از ڪنار اتاق خوابے عبور ڪردم ڪہ درش باز بود و روتختیاش مرتب... خاطرات آن روزے ڪہ برگشتم وآرامش را باآن حا ِل بد روے این تخت دیدم مو بہ مو در خاطرم مرور شد. آن روز نفهمیدم، اما الان بہ خوبے میبینم ڪہ چقدر مظلوم و تنها بود آن روز! سمت در اتاق رفتم و آن را محڪم بستم. انگار ڪہ با این ڪار خواستم تصویر آن روز را توے اتاق حبس ڪنم و دیگر ڪسے بہ جز خودش داخلش نشود. آهستہ از پلهها پایین رفتم و با دستانم سرم را ماساژ دادم تا شاید ڪمے از دردش ڪم شود. توے این سفر بہ ظاهر تنها بودم و در اصل فڪر آرامش، اتفاقات چند روز گذشتہ و بوسهے آن شب لحظهاے رهایم نڪردہ بودند... با مرور آن دقایق و ماجراهاے پیش آمدہ ے بینمان یڪ حالت مستے بہ من دست میداد و بعدش هم یڪ سرخوشے الڪے! آن بوسہ ثابت میڪرد ڪہ براے چند دقیقہ هم ڪہ شدہ توانستہ بودم یڪے را براے د ِل خودم داشتہ باشم واین مستے هم از همین تصور داشتن بود ڪہ توے رگ و خونم جریان پیدا میڪرد. بہ محض پایین آمدن از آخرین پلہ دیدمش ڪہ توے آشپزخانہ مشغول چیدن میز است. انتظار نداشتم این وقت از روز اینجا ببینمش. _سلام... ڪے اومدے؟ با سبد نان توے دستش سمتم برگشت و لبخند بزرگے زد. _سلام یہ نیم ساعتے میشہ. خوب شد خودت بیدار شدے وگرنہ میخواستم بیام بالا بیدارت ڪنم. منتها چون فڪر ڪردم ممڪنہ با سر و وضع نامناسبے خوابیدہ باشے یڪم صبر ڪردم ڪانتر آشپزخانہ را دور زدم و سمت میز ڪوچڪ ناهارخورے در گوشهے آشپزخانہ رفتم. _سر و وضع نامناسب؟ اونم یہ مرد تنها؟ بیخیال! اینقدر بدبین نباش. برایم یڪ فنجان چایے ریخت. _امشبم نتونستے بخوابے؟ یڪے از ڪلوچههایے ڪہ توے بشقاب وسط میز بود را برداشتم و بدون گرفتن چاے از دستش بہ داخل سالن برگشتم. _نه... بچهت ڪو؟ قرار بود ساعت ۲ بیاے نہ ۱۰! همراہ با چایے توے دستش بہ دنبالن آمد. روے مبل سہ نفرہ لم دادم و گاز بزرگے بہ ڪلوچہ زدم#ادامہ_دارد 📚@fazayeadaby
